Leuk je te zien
Auteur
Aimee Ginger
Lezers
4,7M
Hoofdstukken
90
Hoofdstuk 1.
„Heb ik nog andere opties?“ vroeg ze aan de vriendelijke oudere man die aan de andere kant van het bureau zat.
„Tja, mevrouw Sloan, gezien wat u me verteld heeft, kunnen we juridisch gezien niet veel doen tenzij de politie uw ex of vriend kan vinden en aanklagen,“ zei de man.
„Ze hebben ook geen bezittingen hier in Florida die we kunnen aanspreken,“ voegde hij er spijtig aan toe.
„Dus ik ben gewoon al het geld kwijt dat ze gestolen hebben, tenzij ze zichzelf aangeven of de politie ze te pakken krijgt?“ vroeg ze.
Hij zuchtte. „Ik vrees van wel...“
Maggie was verbijsterd door zijn woorden. Ze haalde diep adem en probeerde haar tranen in te houden terwijl ze opstond, zijn hand schudde en hem bedankte.
„Als ik iets vind om u te helpen, of als ze opgepakt worden, laat het me dan weten. Dan kunnen we meer doen. Maar verander voor nu al uw wachtwoorden, bel de creditcardmaatschappij en geef een waarschuwing door aan het kredietbureau.“
Ze knikte opnieuw en draaide zich om om te vertrekken. De receptioniste zei gedag toen ze naar de lift liep. Gelukkig stapte er niemand anders in, en ze barstte in tranen uit zodra de deuren dicht gingen.
Ze zat behoorlijk in de puree!
Twee verdiepingen lager gingen de deuren weer open. Maggie veegde snel haar gezicht af en keek niemand aan tot de deuren op de begane grond opengingen.
Ze liep langzaam naar de hoofdingang en mopperde toen ze zag dat het buiten pijpenstelen regende. Ze had geen paraplu en zou naar de parkeerplaats moeten rennen.
Met haar tas boven haar hoofd rende ze naar buiten richting de parkeerplaats, langs mensen heen tot ze tegen iets hards aan botste en in een plas op de grond viel.
Verward keek Maggie op en zag een man met een verbaasde blik over haar heen staan. De inhoud van haar tas lag overal om haar heen, en haar groene zijden jurk was doorweekt.
Dat was de druppel die de emmer deed overlopen. Ze begon te huilen.
„Mevrouw, het spijt me vreselijk! Bent u gewond?“
De man probeerde haar overeind te helpen, maar ze duwde hem weg. Hij begon haar spullen op te rapen, en ze griste de items uit zijn handen, in de hoop dit gênante moment snel achter zich te laten.
Hun ogen ontmoetten elkaar, en zijn hart sloeg op hol. Ondanks haar tranen was ze prachtig. Hij wilde haar omhelzen en al haar zorgen wegnemen.
De regen viel met bakken uit de hemel, waardoor ze allebei doorweekt raakten terwijl ze als aan de grond genageld bleven staan.
„Kan ik u ergens mee helpen?“ vroeg hij vriendelijk.
Maggie keek hem boos aan. „Ik denk dat u genoeg gedaan heeft, dank u wel!“
Ze pakte haar sleutels van de grond en liep snel over de stoep naar de parkeerplaats. Ze dacht dat ze hem haar nog hoorde naroepen, maar negeerde hem en liep door.
Eenmaal terug in haar auto pakte ze een shirt uit haar softbaltas en probeerde zich af te drogen, maar hield er na een paar tellen mee op.
In de spiegel zag ze haar make-up over haar gezicht lopen, en ze huilde gewoon een paar minuten in het shirt tot ze gekalmeerd was, de auto startte en naar huis reed.
Makayla, haar beste vriendin en collega-lerares, wachtte op haar.
Liam stond in de regen en keek toe hoe ze langs hem reed, de parkeerplaats af. Haar telefoon lag nog steeds op de grond! Hij raapte hem op en riep haar na, maar ze keek niet om.
Hij nam de telefoon mee en ging het gebouw binnen om aan de beveiliging te vragen of ze wisten wie ze was.
Die vrouw bleef maar door zijn hoofd spoken. Liam voelde zich vreselijk schuldig dat hij haar omver had gelopen, en hij wilde de telefoon aan haar teruggeven en zich ervan verzekeren dat ze in orde was.
Hij ging het gebouw binnen en liep naar de receptie.
„Derek, kun je me vertellen of er vandaag een dame in een groene jurk binnen is geweest?“ vroeg Liam.
„Hallo, meneer Olsen. Ik ben net begonnen met mijn dienst. Laten we naar achteren gaan en de camera's bekijken om te zien of we degene kunnen vinden die u zoekt.“
Liam bedankte hem en volgde hem naar het beveiligingskantoor.
„Meneer Olsen, wilt u een handdoek? U bent doorweekt!“ zei Derek.
„Nee, dank je Derek. Ik ga wel naar mijn kantoor om me op te frissen als we klaar zijn.“
Liam klopte hem op de schouder terwijl ze de opnames bekeken en de vrouw vonden die hij zocht.
„Ze is erg knap, nietwaar?“ zei Derek.
„Ja, dat is ze, Derek. Ik zal Trish om haar naam vragen. Bedankt, ik waardeer het!“ Liam haastte zich weg om Trish de lijst te laten controleren op de namen van de vrouwen die waren binnengekomen.
Trish was zenuwachtig toen Liam het vroeg en stotterde terwijl ze in de computer keek.
Liam was eraan gewend dat vrouwen in het gebouw zich zo gedroegen in zijn bijzijn. Hij wist dat hij er goed uitzag, en zijn Britse accent maakte Amerikaanse vrouwen vaak helemaal gek.
Behalve zijn moeder en zus waren er maar weinig vrouwen die zich niet zo gedroegen. Maar de vrouw van vandaag was er een van.
„Meneer Olsen, er is maar één vrouw binnengekomen in die tijd, samen met drie mannen. Mevrouw Maggie Sloan, voor een afspraak bij het kantoor van Jennings. Ik weet verder niets, meneer.“
„Heel erg bedankt, Trish. Ik waardeer het zeer,“ zei Liam, glimlachend naar haar voordat hij vertrok.
Trish haalde diep adem nadat hij weg was.
„Wauw, die man is geweldig. Ik had hem met alle plezier kunnen afdrogen!“ fluisterde ze tegen Amanda, de dame die naast haar zat.
Amanda lachte zachtjes. „Ik weet wat je bedoelt! Hij sprak me vorige week aan en ik moest bijna mijn ondergoed verschonen! Het is bizar hoe aantrekkelijk hij is!“
„Heb je gezien dat hij is uitgeroepen tot een van de meest begeerde vrijgezellen aan de oostkust?“ vroeg Trish aan haar vriendin.
„Nee! Maar ik moet dat tijdschrift misschien gaan halen en de foto's aan de muur hangen!“ zei Amanda. Beide vrouwen lachten zachtjes.
