Człowiek lisicy: Historia lisicy alfy
Autorzy
Ms. Nauti Bear
Lektury
676K
Rozdziały
10
Rozdział 1
MEGAN
Lewa stopa w tył. Prawa stopa do przodu.
„Słychać to na polach, prosto przez miasto.”
Tyłek w górę. Tyłek w tył.
„Chodź tu, mała, zabawa się zaczyna.”
Obrót w prawo.
„Kładę rękę na twojej piersi, słyszę bicie twojego serca.”
Potem zaczęły grać gitary i nadszedł czas na obrót w lewo.
Kiedy zaczął się drugi refren, Megan przeniosła ciężar ciała w dół. Zeszła w bardzo niski przysiad i szybko poruszała pośladkami.
Tłumспoconych mężczyzn za nią głośno wrzeszczał. Podobało im się to, co widzieli. Na jej twarzy pojawił się figlarny uśmiech.
Ostatnie nuty jej piosenki rozległy się w zatłoczonym klubie. Tłum napierał do przodu, wiwatując i niemal wyrywając sobie włosy, żeby tylko mieć szansę jej dotknąć.
Megan sprawnie odsunęła się od krawędzi sceny. Posłała delikatny pocałunek przystojniakowi w pierwszym rzędzie. Jego atrakcyjna twarz rozjaśniła się szerokim uśmiechem, a on szczęknął do niej zębami w głodny sposób.
„Pozwól, że postawię ci drinka” zawołał. Jego głos był gładki i pociągający. Przez chwilę naprawdę rozważała przyjęcie jego propozycji.
Ale to był Ivy Dorm, a nie jakiś obskurny strip club w złej dzielnicy.
Co wieczór było tu stu gorących facetów. Niektórzy byli ludźmi, inni zmiennokształtnymi. Więc Megan uznała, że warto się jeszcze rozejrzeć, zanim wybierze kogoś, z kim pójdzie do domu na noc.
Posłała mu małe mrugnięcie i poszła za kulisy. Upewniła się, że widzi jej podskakujący tyłek, gdy odchodziła.
Tłum krzyczał, żeby wróciła. Konferansjer wrzasnął do mikrofonu: „I odchodzi piękna… nienasycona… Troubleeeeee!”
***
Było około szóstej trzydzieści rano, kiedy Megan wyrzuciła nocny podryw ze swojej garderoby. Wzięła prysznic i wsiadła do swojego nowiutkiego Range Rovera, żeby opuścić klub.
Wyciągnęła telefon i podłączyła go przez Bluetooth. Pomyślała o facecie, z którym spała zeszłej nocy.
Był wydrą. To nie był żart. To było jego zwierzę zmiennokształtne. Ale zeszłej nocy pozostał w ludzkiej postaci.
Był w porządku. Ale Megan wolała tygrysy, niedźwiedzie albo wilki, żeby dotrzymywały jej towarzystwa po długiej nocy pracy.
Chociaż sama była człowiekiem, Megan czuła się swobodnie wśród zmiennokształtnych. Była jedną z nielicznych ludzi, którzy wiedzieli o ich istnieniu. Wynikało to z tego, że została wychowana przez zmiennokształtnych wołów.
Niewiele wiedziała o swojej prawdziwej rodzinie i tak jej to odpowiadało. Jeśli o nią chodziło, jej przybrana rodzina była prawdziwa.
Jedyną prawdziwą różnicą między nią a jej zmiennokształtnymi przyjaciółmi było to, że jako człowiek Megan nie wpadała w rują. I nie miała partnera.
To jej całkowicie odpowiadało. Jej najlepsza przyjaciółka Myra miała siostrę, która niedawno znalazła swojego partnera i... Bleee. Megan była szczęśliwa bez tych romantycznych czułości, dziękuję bardzo.
A skoro mowa o Myrze, był czwartek. Znając swoją przyjaciółkę, Megan była pewna, że Myra będzie się spieszyć, żeby dotrzeć do szkoły, w której uczyła. Myra pewnie nie spała do późna poprzedniej nocy, oglądając Netflix.
Wyciągnęła telefon, żeby do niej zadzwonić.
„Hej, suko” powiedziała na powitanie. Mocno wcisnęła pedał gazu, pędząc w stronę żółtego światła.
Głos Myry brzmiał na zestresowany. „Hej, dziewczyno. Nie mogę gadać. Spóźniam się do pracy.”
Megan roześmiała się głośno, przejeżdżając przez światło. Ledwo zdążyła. Tak dobrze znała swoją przyjaciółkę.
„Potrzebujesz podwózki?” zapytała. Nie mogła powstrzymać śmiechu w głosie.
Myra westchnęła z ulgą. „Nie wiem, jak ty to robisz. Ale tak bardzo cię teraz kocham! Jak szybko możesz...?”
W tym właśnie momencie Megan gwałtownie zatrzymała samochód przed domem ojca Myry, zanim przyjaciółka zdążyła dokończyć. Mocno nacisnęła klakson.
Chwilę później Myra wybiegła do czekającego Range Rovera. Wyraźnie dopiero co się obudziła. Włosy miała potargane, a oczy dzikie.
„Jesteś wybawicielką” powiedziała Myra z ulgą, wsiadając do samochodu. Pochyliła się przez konsolę środkową i pocałowała Megan w policzek.
„Możesz mi się odwdzięczyć, przychodząc dziś wieczorem do klubu” powiedziała.
Myra próbowała uniknąć tematu. Zawsze była dobrą zmiennokształtną dziewczyną, tak cierpliwą i życzliwą. Fuj.
Megan nie miała w sobie tego ducha. Studiowała nauczanie w tej samej szkole co Myra.
Ale pierwszego dnia pracy w szkole podstawowej, ze wszystkimi tymi zasmarkanymi bachorami, Megan po prostu stamtąd wyszła.
Tej samej nocy złożyła podanie o pracę w Ivy Dorm i nigdy nie żałowała.
Myra przez całą resztę drogi wymyślała wymówki, dlaczego nie może przyjść do klubu.
Kiedy Megan zatrzymała samochód przed szkołą, odwróciła się, żeby spojrzeć na przyjaciółkę i powiedziała stanowczo: „Przyjdziesz. Koniec dyskusji.”
Megan patrzyła, jak Myra jęczy. Uśmieszek rozlał się na jej twarzy. Myra wysiadła z Range Rovera.
Dzisiejsza noc będzie dzika, pomyślała Megan, patrząc, jak przyjaciółka wchodzi po schodach szkoły.
Ale potem... Megan zamrugała. Była pewna, że jej się przywidziało. Ale tam był.
Ciemny kształt stał za Myrą. Myra go nie widziała.
„My...” Megan otworzyła usta, żeby ostrzec Myrę. Ale w tym samym momencie jej przyjaciółka zdawała się wyczuć ten kształt.
Myra szybko się odwróciła, tylko po to, żeby wpatrywać się w... nic.
Megan zamrugała. Ciemny kształt zniknął.
Co do cholery to było?
To musiał być efekt światła. Prawda?
***
„Czas złapać kilka wilków” zawołała Megan w głośny hałas klubu.
Po tym, jak dowiedziała się, że Myra ma rują wcześniej tego popołudnia, Megan uczyniła swoją osobistą misją życiową znalezienie jej kogoś do przeleciałki.
Jeśli Myra naprawdę miała rują, najlepszą rzeczą do zrobienia byłoby zdobycie fiuta. Dokładnie to Megan jej powiedziała.
Myra się spierała. Dlatego Megan wysłała ją po drinki, podczas gdy sama szukała dobrego kumpla do ruchania dla swojej zmiennokształtnej przyjaciółki.
Tańcząc, zaczęła rozglądać się po klubie za kimś w typie Myry.
Para zarozumiałych ludzkich sportowców? Nie.
Chudy, artystyczny typ z NYU? Słodki, ale nie dla Myry.
Dwóch siłaczy porównujących mięśnie w rogu? Zdecydowanie nie.
A potem dostrzegła idealnego faceta. Zmiennokształtnego wilka w strefie VIP nad parkietem. W ogóle nie był w typie Megan. Dlatego była zaskoczona, że w ogóle go zauważyła.
Stał z kilkoma innymi zmiennokształtnymi. Było całkiem jasne, że był alfą.
Szczęśliwy uśmiech rozlał się na jej twarzy. Był idealny!
Teraz musiała tylko wymyślić, jak sprawić, żeby Myra zwróciła jego uwagę, nie zauważając tego.
„Na co patrzysz?” zapytał zimny głos za nią.
Megan podskoczyła jakieś trzydzieści centymetrów w górę i odwróciła się, żeby spojrzeć za siebie.
Mężczyzna stał na parkiecie za nią z niebezpiecznym wyrazem twarzy. Megan poczuła, jak gęsia skórka pojawia się pod jej legginsami.
„Słucham?” zapytała. Ten mężczyzna patrzył na nią, jakby właśnie ukradła Mona Lisę. Tu, w jej własnym klubie.
„Wielu ludzi chce śmierci alfy” warknął mężczyzna. Skinął głową w stronę mężczyzny, na którego patrzyła Megan.
Więc miała rację. Wilk w strefie VIP był alfą.
Mężczyzna zrobił groźny krok w jej stronę.
„To wolny kraj, prawda?” odparowała Megan. Położyła rękę na biodrze.
Zrobił kolejny krok w jej stronę. Byli teraz o centymetry od siebie. Spojrzała w górę w jego oczy, rzucając mu wyzwanie.
Chociaż ten facet był zarozumiałym dupkiem, musiała przyznać, że był cholernie seksowny.
Jego rysy były ostre i wyraziste. Wyglądał jak grecki bóg, który stał się człowiekiem.
Tak, brzmiało to głupio, kiedy dziewczyny mówiły to w filmach. Ale w jego przypadku to była prawda.
Miał na sobie okulary przeciwsłoneczne w środku. Zwykle uważała to za śmieszne. Ale z jakiegoś powodu u niego tylko dodawało to aurę tajemniczości.
Megan poczuła dziwną chęć zerwania tych okularów z jego zadowolonej z siebie twarzy.
„Widziano tu łotrów. Skąd mam wiedzieć, że nie jesteś jednym z nich? Powinienem cię teraz wziąć do niewoli” mówił mężczyzna. Jego głos był groźnym warczeniem.
„Wziąć mnie do niewoli? Co ty jesteś, jego chłopak?” warknęła Megan.
Poczuła strach pod gniewnym spojrzeniem, które jej posłał.
„Jestem jego betą i nie ma nic, co lubię bardziej niż zabijanie łotrów” warknął do niej.
„Stary, próbowałam znaleźć kogoś do przeleciałki dla mojej przyjaciółki. Jezu” powiedziała Megan. Była zaskoczona, słysząc, że jej głos lekko drży.
Nagle palce bety zacisnęły się wokół jej ramienia. Zamknął je w mocnym uścisku. Przyciągnął ją blisko swojego ciała i spojrzał w dół na jej twarz.
Megan poczuła, jak serce podskakuje jej do gardła.
Beta nie mówił. Po prostu patrzył groźnie w jej oczy.
„D-dobrze, poszukam gdzie indziej” powiedziała w końcu. Czuła się dziwnie bezradna w jego uścisku.
„Dobrze” syknął do niej.
A potem, bez ostrzeżenia, puścił ją i zniknął w tłumie poruszających się ciał wypełniających klub.
Megan stała jak wryta. Nie była pewna, dlaczego jej serce biło bardzo szybko w piersi.
Cały czas miała do czynienia z dupkami. Dlaczego ten facet miałby na nią tak wpływać?
„Hej” rozległ się dziewczęcy głos Myry z pobliża.
Megan otrząsnęła się i uśmiechnęła, gdy Myra podeszła z drinkami.
Nie pozwoli, żeby taki wielki macho ją przestraszył. Wiedziała, że ten alfa był dokładnie w typie Myry. I zwróci jego uwagę, bez względu na to, co powiedział jego głupi beta.
Zanim Myra mogła zauważyć, że coś jest nie tak, Megan wymyśliła plan.
Chwyciła Myrę za ramię i pociągnęła ją przez parkiet w stronę sceny. Podeszła do tancerki i stuknęła ją w łydkę.
„Błogosław cię, Trouble. Potrzebuję piętnastominutowej przerwy.”
„Idealnie. Bo tyle czasu mi potrzeba.” Megan uśmiechnęła się figlarnie, gdy dziewczyna zeszła. „Chodź, Myra, wchodź.”
„Czekaj, co? Meg...” Megan uśmiechnęła się szelmowsko i weszła na scenę.
„Chodź.” Megan roześmiała się, pomagając Myrze wejść.
Dała znak DJ-owi i muzyka się zmieniła.
„Uderzenie bębna sprawia, że dziewczyny schodzą na dół.”
Lewa stopa w tył. Prawa stopa do przodu. Megan obserwowała strefę VIP.
„Słychać to na polach, prosto przez miasto.”
Tyłek w górę. Tyłek w tył.
Właśnie wtedy zauważyła, jak niegrzeczny beta wchodzi po schodach do loży VIP. Tańczyła mocniej.
„Chodź tu, mała, zabawa się zaczyna.”
Obrót w prawo—
Beta ją zauważył. Oparł się o barierkę i zdjął okulary przeciwsłoneczne. Spojrzał na nią ostrymi brązowymi oczami.
Natychmiast Megan poczuła, jak przechodzi przez nią impuls elektryczności. Jakby została rażona piorunem.
Nie mogła się ruszyć. Nie mogła mówić. Usta miała suche.
Jej oczy były przyklejone do jego. Poczuła, jak zalewa ją strach.
Co się działo?
Zobaczyła, jak oczy bety też się rozszerzyły. Był równie zaskoczony jak ona.
Megan nie wiedziała, czy to sprawiało, że czuła się lepiej, czy gorzej.
Jej wzrok był przykuty do jego twarzy.
Jego brązowe oczy były jasne. Ale było w nich coś ciemnego. Coś, co chciała odkryć.
A potem, nagle, Megan usłyszała chichotanie. Zamrugała i oderwała wzrok od bety.
Mężczyźni na parkiecie przed nią śmiali się i wygwizdywali. Musiała wyglądać całkiem głupio, stojąc tam i wpatrując się w strefę VIP, jakby była zahipnotyzowana.
„Zdejmij to, cukiereczku” krzyknął jeden mężczyzna. Miał rozpiętą koszulę. Megan widziała jego lśniące od potu kostki brzucha.
Ale z jakiegoś powodu widok wcale jej nie podniecił. Zamiast tego zauważyła tylko wódkę, którą na siebie rozlał i jak chwiejnie poruszał się na parkiecie.
Właściwie żaden z mężczyzn przed nią jej nie podniecał. Nie chciała zabrać do domu ani jednego z nich. Jakby cała jej cipka została w jednej chwili spuszczona.
Co się z nią, kurwa, działo?
„Hej, słodziunka, jesteś, kurwa, głucha? Tańcz dla mnie, dziwko” krzyknął znowu mężczyzna.
Megan zamrugała, jakby wychodziła z otępienia i spojrzała na niego.
Patrzył na nią lubieżnie. Jego oczy prześlizgiwały się po jej ciele. Nagle poczuła się bardzo obnażona.
Ale zanim mogła zejść ze sceny, mężczyzna wszedł na scenę razem z nią. Poruszał się chwiejnie do przodu. Na jego twarzy był obrzydliwy uśmieszek.
„S-stop” zdołała powiedzieć Megan. Wciąż czuła się, jakby była głęboko w mentalnej mgle.
Uśmiechnął się do niej szyderczo. Jego oddech był urywany i głodny.
„Będę się z tobą dobrze bawił—„
W mgnieniu oka plama koloru spadła z balkonu VIP powyżej i wylądowała na mężczyźnie.
Zanim Megan zdążyła zareagować, beta ze strefy VIP był na mężczyźnie. Okładał go pięściami.
Mężczyzna pijany próbował się bronić. Ale nie był w stanie dorównać zmiennokształtnemu niedźwiedziowi.
Megan usłyszała warczenie, które wydostało się z ust bety. Wiedziała, że musi interweniować, bo inaczej może zabić tego człowieka.
„Stop” krzyknęła. Chwyciła pięść bety, zanim mogła ponownie uderzyć w twarz człowieka.
Wydawanie rozkazów sprawiło, że znowu poczuła się sobą. Jej głowa zaczęła się rozjaśniać.
Dopóki beta nie spojrzał w jej oczy. Nagle poczuła się równie zamglona jak wcześniej.
Beta wstał. Kopnął skomlącego człowieka na bok i podszedł do niej. Jego twarz nie wyrażała nic poza gniewem.
Megan zmusiła się, żeby odpowiadać na jego kroki w tył, aż poczuła, że dochodzi do krawędzi sceny.
Beta zatrzymał się, patrząc na nią.
„Kim jesteś?” w końcu syknął. Jego głos był pełen gniewu.
