Sıcak Bir İtalyan Yazında Nasıl Hayatta Kalınır
Yazar
Frida Mo
Okur
241K
Bölüm
49
Lisa, yaşadığı bir kayıp yüzünden su yüzleşemediği bir şeye dönüşene kadar adeta suyla yaşar, suyla nefes alırdı. Şimdi ise sadece bu yazı atlatmaya kararlı bir şekilde İtalya'ya geliyor. Yeni bir çevre, yeni insanlar, sıfır beklenti. Kolay bir plan... ta ki sakin, mesafeli ve bir şekilde görmezden gelinmesi imkânsız olan Jacob devreye girene dek. İsteksiz bir yardım olarak başlayan şey yavaş yavaş daha sıcak bir hisse dönüşüyor ve Lisa'yı en çok korktuğu o şeye doğru çekiyor. Güneşli günler, sessiz yüzleşmeler ve beklenmedik bağlar arasında, benliğinin parçalarının yerine gelmeye başladığını hissediyor. Ancak güven kolay kazanılmıyor, tıpkı geçmişi geride bırakmak gibi. Duygular tırmanırken ve eski yaralar sızlarken, Lisa hem suyun içinde hem de dışında o büyük adımı atmaya hazır olup olmadığına karar vermek zorunda.
İki Erkek, Bir Kız ve Bir İtalyan Mekanı
Yazı atlatmanın birinci adımı: Ateşli İtalyan erkekleriyle takıl ;)
En iyi arkadaşım Ane'den gelen bu mesaj yüzüme bir gülümseme yerleştirdi. Hemen ardından, annemin taksinin ön koltuğundan gelen sesi beni gerçekliğe döndürdü.
Müziğin sesini açtım ve uyuyormuş gibi yaptım. Kapüşonumu başıma sıkıca geçirmiş, yanağımı cama dayamıştım.
“Geldik Lisa,” dedi annem.
Bıkkın bir şekilde tek gözümü açtım. “Evet, her neyse.”
Buna hazır değildim. Sardinya'ya hazır değildim. Yeni bir aileye hazır değildim. Ve kesinlikle onun arkadaşına hiç hazır değildim.
Arabadan inince sıcak hava yüzüme fena çarptı ve eşofmanımın tenime yapışmasına neden oldu. Yanımda duran annem, yeni çiçekli yazlık elbisesi içinde parlıyordu.
Arkamızdan bir ses, “Hoş geldiniz!” diye seslendi.
Annem arkasını döndü. “Ne kadar muhteşem bir yazlık ev, Lorenzo. Buraya gelmeyi neden bu kadar sevdiğine şaşmamalı.”
Geriye doğru taranmış siyah saçlarıyla kesinlikle bir İtalyan gibi görünüyordu. Kollarını açtı, anneme sarıldı ve onu her iki yanağından öptü. Öpücüğü biraz fazla uzun sürdü ve bu durum bana içten dışa doğru eriyormuşum gibi hissettirdi.
Sadece arkadaş, değil mi? Onlara ters ters baktım.
Bana doğru yürüdü ve elini uzattı.
Ağır bir İtalyan aksanıyla, “Sen de Lisa olmalısın?” dedi.
“Sen de Lorenzo olmalısın,” dedim. Ses tonum biraz fazla pasif-agresifti. Annem anında bana o meşhur bakışını attı.
İstifini hiç bozmadan, “Tıpkı annen gibi çok güzelsin,” dedi. “Çok iyi bir yüzücü olduğun söylendi?”
Doğrudan gözlerinin içine bakarak, “Altı aydır yüzmüyorum ve güneşlenmekten de nefret ederim, o yüzden umarım Wi-Fi bağlantınız vardır,” dedim.
“Lisa!” dedi annem ve beni gözleriyle uyardı.
Lorenzo gülümseyerek, “Sorun değil,” dedi. “Burada yapılacak çok şey var. En küçük oğlum aşağı yukarı senin yaşlarında. Sana etrafı gezdirebilir. Benim oğullarım neredeyse burada ve Norveç'te büyüdüler.”
Etkilenmemiştim, sadece homurdandım. Ben onu durduramadan bavulumu çoktan eline almıştı.
Annem gözleriyle eşofmanımı süzdü. “Belki daha ince bir şeyler giymelisin?”
Gözlerimi devirdim. Tek isteğim kendimi odama kilitlemekti.
Devasa villaya doğru baktım. Kıvrımlı zeytin ağaçları ve büyümüş begonvillerin arkasına yarı yarıya gizlenmiş evin beyaz duvarları eskidiği için pürüzlüydü. Dalların arasından toprak rengi çatı kiremitleri uzanıyordu. Ev, aynı anda hem mütevazı hem de lüks hissettiriyordu.
Oturma odasına adım attığımızda, Lorenzo, “İşte burada,” dedi. “Bu Milo, en küçük oğlum.”
Güneş gözlüklerimi çıkardım. “Selam,” dedim.
Elini uzattı ve bana sıcak bir şekilde gülümsedi. “Tanıştığımıza memnun oldum.”
Kahverengi saçlarının uçları güneşten açılmıştı ve şakaklarında hafifçe kıvrılıyordu. Yazın büyük bir kısmını denizde geçirmiş gibi görünüyordu. Teni güneşten çoktan altın rengine dönmüştü ve koyu renkli gözleri dikkatliydi. Bana sadece bakmıyor, sanki beni inceliyordu.
Tuhaf veya güvensiz durmuyordu. Rahat görünüyordu. Ve sinir bozucu bir şekilde, tam benim tipimdi.
“Mhm,” diye mırıldandım.
Lorenzo, Milo’ya dönerek, “Lisa'ya yarın ona etrafı biraz gezdirebileceğini söyledim,” dedi.
“Ama yarın planlarım var. Birkaç arkadaşımla buluşacağım.”
“Arkadaşlarınla daha sonra buluşabilirsin,” dedi itiraza yer bırakmayan bir sesle.
Ona acıdım. Zavallı çocuğun pek bir seçeneği yoktu. Peşinde kötü tavırlı, haddinden fazla duyguya sahip ve acınası bir duygusal enkaz olan beni sürüklemek zorundaydı.
“Benim için planlarını değiştirmene gerek yok,” dedim. “Zaten dışarı çıkmak pek içimden gelmiyor. Bana sadece odamı gösterebilir misin? Yorgunum.”
Lorenzo, elini omzuma koyarak, “Anlaşılabilir bir durum,” dedi. “Gel bakalım canım, sana odanı göstereyim.”
Daha birkaç basamak çıkmıştım ki ayak seslerini duydum.
Merdivenlerden aksi yönde, çıplak ayakla ve telaşsızca iniyordu. Onda sahte olmayan, doğal bir rahatlık vardı. Hâlâ deniz tuzuyla sertleşmiş saçları omuzlarına kadar inen dalgalar halindeydi.
Gözlerimiz bir anlığına buluştu. Gözleri donuk bir mavi değil, kırılan bir dalganın ince mavi ucu gibi canlıydı. Üzerinde sadece bir yüzme şortu vardı. Üstü çıplaktı ve teni güneşten yanmıştı.
Yürümeye devam etmeyi unuttum. Bacaklarım olduğu yerde kaldı.
Sonra beni bir ateş bastı. Hoş bir sıcaklık değil, insanın göğsünden yukarı tırmanıp yanaklarına yerleşen o utanç verici sıcaklıktı. Çok uzun süre baktığımı biliyordum ama kendime engel olamıyordum.
Tırabzanlara bakıyormuşum gibi yapmaya çalıştım. Ya da duvardaki bir lekeye. Ona bakmak dışında herhangi bir şeye.
Arkamdan Lorenzo, “Jacob, Lisa'ya merhaba de,” dedi.
Boğazım düğümlendi. “S-selam,” diye kekeledim. Gözlerinin içine zar zor bakabiliyordum.
“Selam,” dedi alaycı bir gülümsemeyle. Ne hissettiğimi tam olarak anlamış gibiydi. Bende nasıl bir etki bıraktığını tam olarak biliyormuş gibiydi. Ya da belki sadece dalga geçiyordu. Anlayamadım.
Bir an için dünya sadece ikimiz kalmışız gibi küçüldü.
Yanımdan geçip gitti. Vücudunun sıcaklığı bana değecek kadar yakındı. Dizlerimin bağını çözecek kadar yoğun bir hindistan cevizi güneş kremi kokusu yayıyordu. Vücudumun içinde aniden bir tuhaflık hissettim ve yüzümün uyuştuğunu fark ettim.
Tam yanımda durdu.
“Çok sıcak duruyor,” dedi. Gözleri yavaşça vücudumda gezindi ve bu, nabzımın kapana kısılmış bir kuş gibi çırpınmasına neden oldu.
O az önce—
“Ne?”
Dudakları seğirdi. “Kıyafetin. Hava otuz derece, farkındasın değil mi?”
Ah.
Yüzümü bir ateş bastı.
“Bu seni ilgilendirmez,” diye tersledim. Beni hazırlıksız yakalamasından nefret etmiştim.
Başını iki yana salladı ve babasına dönmeden önce, “Şimdiki gençler…” diye mırıldandı. Özür dilemedi. Sanki ilgilenmemeye çoktan karar verdiği bir şeymişim gibi beni görmezden gelip geçip gitti.
Yüzüme bile bakmadan, sanki ben yokmuşum gibi, “Sahile gidiyorum,” dedi.
Sonra annemi sanki yıllardır tanışıyorlarmış gibi selamladı ve gözden kayboldu.
Lorenzo, bavulumu yatak odama taşımama yardım etmeden önce bana küçük ve mahcup bir gülümseme yolladı.
“İşte burası,” dedi.
Oda büyüktü. Manzara, arka planda plaj görünecek şekilde havuz alanına doğru uzanıyordu. İçerisi tuzlu su ve yeni yıkanmış çarşaf kokuyordu.
Lorenzo, “Klimayı buradan kontrol ediyorsun,” diye açıkladı. “Sana getirebileceğim bir şey var mı? İçecek bir şeyler? Yemek?”
Kendimi yatağa atarken, “Hayır, iyiyim,” dedim.
Kapıyı arkasından kapattığında telefonumu aldım ve Ane'yi aradım.
Nefes nefese, “Vardın mı bile?” diye sordu. “Orası nasıl? Bana göster!”
Ayağa kalktım, kamerayı çevirdim ve odayı deniz manzarasıyla birlikte çektim.
“Harika görünüyor Lisa! Keşke orada olsaydım.”
“Benim yerime sen geçebilirsin,” diye mırıldandım.
“Eee… yeni üvey kardeşlerin nasıl?”
O acı verici derecede tuhaf ilk karşılaşma yüzümün yeniden yanmasına neden oldu. “Onlarla pek konuşmadım ama içlerinden biri bana fazlasıyla kaba davrandı diyebilirim.”
“Kaba mı? Ne dedi ki?”
“Sadece... Kendini çok havalı sanan tiplerden, anlarsın ya?”
Sırıtarak, “Peki benim tipimler mi?” diye sordu.
“İkisi de öyle,” diye sırıttım. Sonra gülümsemem soldu. “Babam gideli altı ay oldu Ane. Ve o çoktan mutlu aile rolü oynamaya başladı bile.”
“Eğer onu sinir etmek istiyorsan dolabındaki en kısa elbiseni çıkar, çılgınlar gibi parti yap, gece geç saatlere kadar dışarıda kal ve yaşça çok daha büyük bir adamla takıl.”
Güldüm. “Sen delisin.”
Fakat telefonu kapattığımızda artık gülmüyordum.
Belki Ane haklıydı. Eğer annem mutlu bir aile istiyorsa, ona bir gösteri sunardım.
Jacob bana sanki görünmezmişim gibi bakmıştı. Milo ise sanki bir problemmişim gibi.
Bu değişmek üzereydi.
