Kış Sarayı: Tutsak Kalp Önsöz
Yazar
M. L. Knight
Okur
77,0K
Bölüm
2
Cazimir, keskin hatlı Unseelie kralı, düşman Bahar Sarayı’nda hapsedilmiş, gücünden ve gururundan yoksun bırakılmış durumda. Bahar Sarayı’nın genç prensesi Seraphina ise onu özgürlüğe kavuşturmak için her şeyi riske atıyor.
Kraliyet sırları ve yasak arzularla dolu büyülü bir dünyaya dalmaya hazır mısın?
Efsanevi Kış Sarayı serisinin 1. kitabı Tutsak Kalp'in önsözünü keşfet. Çıkış tarihi: 2 Eylül.
Aşağıdaki linke tıkla, “Beni Bilgilendir” seçeneğini işaretle, kitap yayınlandığında ilk senin haberin olsun!
1. Bölüm
Kış Mahkemesi'nin kralı Cazimir gerçekten de çok aptaldı.
Bileklerindeki demir kelepçelere karşı inleyerek asıldı. Metal, tenine değdiği yerlerde acı veriyordu. Bu lanet olası demir, büyüsünü hapsetmiş, onu Bahar Mahkemesi'nin zindanında tutuyordu.
Caz ne kadar güçlü olsa da, zincirleri kıramıyordu.
Bu durum onu çileden çıkarıyordu.
Düşmanının zindanında ne zamandır olduğunu bilmiyordu. En az birkaç gün geçmişti. Kardeşi Samael muhtemelen şimdiye kadar kaybolduğunu fark etmişti.
Caz, kardeşinin olanları öğrendiğinde kahkahalarla güleceğini biliyordu. Soğuk ve acımasız olarak nam salmış Kış kralı, büyük ihtimalle az önce çiçekli bir tarlada dans etmeyi bitirmiş birkaç Bahar Mahkemesi askeri tarafından yakalanmıştı.
Caz'ın dudağı kıvrılarak keskin dişini gösterdi. Onu yakalayan o aptal herifler aklına gelince midesi bulanıyordu.
Ama öfkesinin çoğunun kendisine yönelik olduğunun farkındaydı.
Caz, o deli karının lafını dinlememesi gerektiğini bilmeliydi. Kadın ona “kaderini” kurtarmak için Bahar topraklarına gitmesini söylediğinde oradan uzaklaşmalıydı. Az kalsın onu hiç dinlemeyecekti.
Ama yaşlı kadın ağzını bir türlü kapatmıyordu. Geleceğinin ve krallığının geleceğinin tehlikede olduğunu söylerken sesi tiz ve çatlaktı. “Tüm ailen risk altında,” demişti hırıltılı bir sesle, Caz'ın tüylerini diken diken ederek.
Böylece, onun sözünü dinledi. Gece vakti tarif ettiği yere doğru yola koyuldu. Kar ve buz dağlarını aşarak, Bahar Mahkemesi'nin sınırına yaklaştıkça erimeye başlayan donmuş nehirlerden atıyla geçti.
Yaşlı kadının uyarısını o kadar kafaya takmıştı ki, büyü kalkanının zayıflamaya başladığını fark etmedi.
Sadece bir anlığına oldu - en fazla birkaç saniye - ama bu yeterliydi. Karanlık gücü ormana yayıldı, küçük hayvanları kaçırıp etrafındaki havayı altüst etti.
Çok geçmeden, bu karışıklığın çektiği Bahar askerleri ortaya çıktı.
Onları öldürüp yoluna devam etmeliydi. Ama Bahar Mahkemesi'nde büyü çok güçlüydü. Güçlü bir Bahar Perisi ağaçlarla, sarmaşıklarla ve yosunlarla konuşabilirdi ve kısa süre sonra toprağın kendisi onu ele verirdi. Bitkiler kraliyet ailelerine Kış kralının haber vermeden topraklarına girdiğini fısıldardı.
O askerleri öldürmek sadece bir savaşı tetiklerdi.
Bu yüzden barışçıl davranmayı seçti. Ne yazık ki, bu seçim onu buraya getirdi.
Şimdi düşünecek zamanı olduğunda, gerçeği biliyordu. Düşman topraklarına sadece görev duygusuyla değil, aynı zamanda Bahar kraliçesi yüzünden de acele etmişti.
Aptalca bir şekilde “kaderinin” çok uzun zamandır sevdiği kadınla ilgili olabileceğini umut etmişti.
Celeste.
Uzun zaman önce Bahar prensesine aşık olmuş ve ona kendisine ait olduğunu anlaması için elinden gelen her şeyi yapmıştı. Celeste mükemmel görünüyordu ve mahkemesindeki zayıf Perilerden çok farklıydı.
Soğuk. Zeki. Acımasız.
İyi bir Kış Mahkemesi kraliyet üyesini oluşturan tüm özellikler.
Onu eşi ve kraliçesi olarak istiyordu. Ona delicesine aşıktı ve onu kendisinin yapmak için her şeyi yapmaya hazırdı.
O da onu seviyordu. Ya da öyle sanmıştı. Celeste'nin Bahar kralıyla, uzak kuzeniyle evlendiğini öğrenene kadar Celeste için ne kadar az şey ifade ettiğini anlamamıştı.
Ve şimdi, neredeyse elli yıl sonra, onun kocasının zindanındaydı.
Dişlerini sıkarak, Caz dizleri üzerinde ilerledi, kolları arkasında daha da gerilirken zinciri sadece vücudunu kullanarak duvardan çekmeye çalıştı. Büyü damarlarında atıyor, çıkıp istediğini yapmak için sabırsızlanıyordu.
Keşke yapabilseydi.
Gölgeleri kontrol edebilir, onlarla bir olup kaybolabilir, buz ve karı yönetebilir, hatta Ölüm'ü bile kontrol edebilirdi. Ama kelepçeler bileklerine geçtiği anda bir saniyede güçsüz kalmıştı.
Hücresinin dışında ağır ayak sesleri yankılandı, süslü ayakkabılar taş zeminde ses çıkarıyordu. Ardından kilide sokulan bir anahtarın sesi geldi.
Herhangi bir ziyaretçinin iyi olmayacağını bilse de meraklanmıştı.
Yakalandığından beri buraya kimse inmemişti. Şimdi onu kim ziyaret ediyordu?
O aptal organı, kalbi, Celeste'nin yüzü aklına geldiğinde sıkıştı. O olabilir miydi? Hücrede çürüyen eski bir aşığı ziyarete mi geliyordu?
İçindeki üzgün bir parça öyle olmasını umuyordu.
Kapı açıldı, koridordan gelen meşale ışığı karanlık, boş hücreyi aydınlattı.
Caz başını kaldırdı, Auburn, Bahar kralı kapıdan geçerken gözleri hayal kırıklığıyla kısıldı. Son karşılaşmalarından bu yana sadece birkaç on yıl geçmişti, ama kralın... çok yediği belliydi.
Karnı kahverengi kemerinin üzerinden sarkıyor, açık yeşil gömleği ülkedeki en iyi terzilere sahip olmasına rağmen geriliyordu. Açık sarı kıvırcık saçları yüzünü çerçeveliyor, tacının çoğunu gizliyordu. Düzgün bir sakal alt yüzünü kaplıyordu, ama hiçbir şey kendini beğenmiş gülümsemesini gizleyemiyordu.
Muhafızlar yanında duruyordu, odaya girerek değerli krallarını beklerken elleri kılıçlarında en yakın duvara heykeller gibi dizilmişlerdi.
Her şey çok... dramatikti.
“Görüyorum ki iyi vakit geçirmişsin,” dedi Kral Auburn derin bir kahkahayla, Cazimir'in tarafına doğru bir adım atarak. Sonra mutlu bir şekilde iç çekti. “Kış kralının önümde eğildiğini göreceğim günü hiç düşünmemiştim. Gerçekten hoşuma gitti.”
Caz tepki vermedi, her zamanki soğuk yüz ifadesi hiçbir duygu göstermezken diğer krala incelenecek bir böcekmiş gibi bakıyordu.
“Söyleyecek bir şeyin yok mu, Cazimir?” Kral Auburn'un gülümsemesi soldu, yüzündeki eğlence gitti ve yerini çok daha çirkin bir şey aldı. “Yoksa sevgili eşim Celeste'yi görmeyi mi umuyordun?”
Caz gerildi.
Yıllar önce Celeste'yi gizlice sevmişti. Kimse eski aşklarını bilmemeliydi.
“Oh evet,” diye devam etti kral tatmin olmuş bir gülümsemeyle. “Senin küçük aşkın hakkında her şeyi biliyorum. Hiçbir zaman ince olmadın, Cazimir. Mahkememde birkaç kahkahanın konusu oldun.”
Caz bir cevap vermemek için kendini tuttu, soğuk öfke içinde atıyordu.
Celeste onu reddetmiş olsa da, birlikte geçirdikleri zamanın bir saniyesini bile Auburn'la, hatta tüm mahkemesiyle paylaşacağını hiç düşünmemişti.
O özel günleri on yıllardır kendine saklamış, geceleri yalnız hissettiğinde onları düşünmüştü. Ve onun en özel anılarını küçük peri grubunu güldürmek için kullandığını bilmek - bu ihanet neredeyse dayanılmaz derecedeydi.
Caz'ın yanağında bir kas seğirdi, ama şişman kral konuşmaya devam ederken sessiz kaldı.
“Celeste güzeldir,” dedi Auburn, “bu yüzden neden hala bu kadar... aşık olduğunu tamamen anlayabiliyorum. Senin donmuş mahkemende üretilen çirkin yaratıklara hiç benzemiyor. Ama anlayışım, onu kovalamak için topraklarıma girdiğin anda bitiyor.”
“Onun için buraya gelmedim,” diye cevap verdi Caz, konuşmamaktan sesi pürüzlü çıkarak. Periler yalan söyleyemez, ama bu durumda Caz gerçeği eğip büküyordu. Yaşlı kadın kraliçeyi bulmak için Bahar topraklarına gitmesi gerektiğini söylememişti, yani teknik olarak gelmemişti.
Kehanetinin merkezinde onun olduğunu umut etmiş olsa bile.
“Buna inanmamı mı bekliyorsun?” Auburn soruyu tükürerek sordu, şişman yanakları öfkeyle kızarıyordu. “Ancak bir kadın senin gibi birinin aklını kaçırmasına neden olabilir - sıradan bir casus gibi topraklarıma gizlice girerek mahkemelerimiz arasındaki kırılgan barışı riske atmak için. Eğer kötü bir niyetin olmasaydı, gelmeden önce bana haber verirdin.”
Erkek sırıttı. “Ama vermedin. Gece vakti bir hırsız gibi topraklarıma girdin, açıkça benden değerli bir şey çalmayı planlıyordun. Ve düşün ki sonunda mahkemenizin küçük açlık sorunuyla ilgili size yardım etmeyi düşünüyordum.”
Caz hareketsiz kaldı, anında bir reddetme isteğini bastırarak.
“Toplu seks partilerini yakındaki mahkemelere bir gösteri olarak sunmayı düşündün mü?” Auburn mırıldandı. “Eminim Yaz mahkemeleri Kış Perilerinin çılgınca bir şehvet içinde birbirleriyle sevişmesini görmek için iyi para öderlerdi.”
Akıllıca, Caz ağzını kapalı tuttu.
Son birkaç yıldır Kış krallığındaki mahsuller ölmüş, her hasat çok az veya hiç ürün vermemişti, oysa bir zamanlar hasatları boldu. Ama şimdi? Halkı açlıktan kırılıyordu.
Daha da kötüsü, nadir olarak bir tarla meyve veya tahıl verdiğinde, onu yemek korkunç bir hastalığa neden oluyordu. Enfeksiyon acımasızca vuruyordu, önce kurbanlarını kontrol edilemez bir şehvet çılgınlığına sürükleyerek hareket eden her şeye saldırmalarına neden oluyordu. Ardından titreme, felç - ve sonunda ölüm geliyordu.
Son iki yıldır, halkını kurtaracak bir dost bulmak umuduyla diğer Peri mahkemelerine mesajlar göndermişti.
Yaz ve Sonbahar ona yardım teklif etmişti - yüksek bir bedel karşılığında. Sonbahar korkunç bir ödeme istemiş, Yaz ise Caz'ın güçlerini bir silah olarak kullanmasını, mahkemenin düşmanlarına karşı kaos yaratmasını istemişti. İkisi de onun için iyi seçenekler değildi, ancak isteksizce Sonbahar'ın yardımını seçmişti - son aylarda onu ağır bir şekilde etkileyen bir karar.
Bahar'a gelince... Eh, Bahar Mahkemesi ona bir teklif yapmamıştı.
Gerçekten yazık - büyüleri en değerli olacaktı. Bahar Mahkemesi'nin kraliyet üyeleri, güçlerinin küçük bir fısıltısı ve nazik bir dokunuşla ölü topraktan hayat yaratabilirdi. Krallığına ayak basan ve toprağa hediyesini sunan tek bir Bahar kraliyet üyesi bile... halkını kurtarmak için yeterli olabilirdi.
Ayrıca bu, kardeşinin Sonbahar Mahkemesi'ne ödeme yapmak için Kış krallığı adına korkunç şeyler yapmasını da engellerdi.
“Hayır mı? Belki de kraliçeme karşı karşılıksız şehvetinle fazla meşgulsün, sevgili Cazimir?”
Caz öfkesini yutarak, tüm enerjisini diplomatik olmaya harcadı. “Bu bir yanlış anlama-”
Auburn diliyle tıklattı. “İkimiz de öyle olmadığını biliyoruz. Alışkanlıklarını bilecek kadar uzun süredir seni izleyen casuslarım var. Böyle bir hata yapamayacak kadar akıllısın. Tabii ki, yanlış kafanla düşünmüyorsan, Cazimir.”
“Beni serbest bırak,” diye çıkıştı Caz, Bahar kralı onunla alay ederken kibarlığa son teşebbüsü de kaybolmuştu. “Beni burada tutmak savaş ilanı olarak görülecektir.”
“Savaş ilanı mı?” Auburn güldü. “Ordularınız benimkinden daha güçlü olabilir, ama eylemleriniz bizi buraya getirdi. Eğer halkımız arasında savaş çıkarsa, diğer mahkemelerin kimi destekleyeceğini düşünüyorsun? Seni mi? Kış pisliğini mi? Yoksa beni mi? Sadece halkını korumaya çalışan haksızlığa uğramış bir Yaz kralını mı?”
Caz gözlerini kıstı, Auburn'un haklı olduğunu bilse de çenesi açık bir öfkeyle sıkılaştı. Kış Mahkemesi tüm Kış Perilerini barındırıyordu, diğer mahkemelerin doğal olmadığını düşündüğü bir grup Peri'yi.
Tüm Yaz Perileri güzelken, çoğu küçük, güzel güçlere sahipken, Kış Perileri daha sertti. Daha zordu. En karanlık Periler Caz'ın topraklarında yaşıyordu, çünkü başka hiçbir yerde hoş karşılanmıyorlardı.
Yaz mahkemelerinin iyi ve güzel Perilerle dolu olduğu anlamına gelmiyordu bu. Tam tersine. İyilik ve güzellik hakkındaki tüm konuşmalarına rağmen, çoğu Yaz Perisi Kış Mahkemesi'ndekiler kadar kötüydü - sadece bunu daha iyi gizliyorlardı.
“Seni serbest bırakacağım. Sonunda,” diye söz verdi Kral Auburn kötü bir gülümsemeyle. Muhafızlarına baktı. “Kral Cazimir'e uzun yolculuğundan sonra hak ettiği karşılamayı gösterin.”
Kral Auburn kapıdan çıkar çıkmaz ilk yumruk indi, Caz'ın kafasına sert bir darbe indirdi. Muhafızlar başına o bayılana kadar vurdular, demir bileklerini yakıyor ve iyileşmesine yardımcı olabilecek büyüyü engelliyordu.
Caz'ın dünya etrafında kararırken son düşüncesi intikam alacağıydı. Kral Auburn'un önemsediği herkesi, ailesinden geriye hiçbir şey kalmayana kadar öldürecekti.
Bu onu öldürse bile.
