Ceo'nun Asistanı
Yazar
Zainab Sambo
Okur
349K
Bölüm
2
Bölüm 1
MASON Evreninden...
Lauren
“Hangi cehennemdeler?”
Mason’ın eli kalçamdan yukarı kayarken inlememek için dudağımı ısırdım.
“Her an burada olabilirler. Biraz daha sabırlı olursan...”
Dudakları boynuma bastırdığında nefesim kesildi. Ellerimle ağzımı bastırdım.
“Sabırlı mı? Daha sabırlı mı? Saatlerdir bekliyoruz!”
“Biliyorum efendim, çok üzgünüm. Eminim her an geleceklerdir.”
“Mason, bunu gerçekten yapmamalıyız...” Elini aynaya bastırdığında irkildim. Bizi gerçekten fark etmeyecekler miydi? Bizi gerçekten görmüyor olabilirler miydi? Orada bir toplantı odası dolusu insan vardı. Çok önemli insanlar...
“Bırak beklesinler.” Beni kaldırdı ve cama doğru bastırırken bacaklarımı beline doladı. Gümbürtü herkesin olduğumuz yere doğru bakmasına neden olduğunda yaşadığım dehşeti hayal edin.
“Bu da neydi böyle?” diye sordu müfettiş. Kapıya yaklaşan ayak sesleri duydum.
“Mason!” Panik içinde fısıldadım.
Dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Öpücüğü o kadar baskındı ki ne diyeceğimi unuttum. “Bana durmamı söylersen, duracağım.” Kıçımı sıktı ve bu sefer dudaklarımdan çıkan iniltiyi tutamadım. “Ama yapmayacaksın.”
Aynadan bakınca müfettişin kapı koluna uzandığını gördüm.
Sağduyum, şehvet ve arzuyla savaşıyordu.
Nasıl olmuştu da bu duruma düşmüştüm?
ON BEŞ DAKİKA ÖNCE...
“Her şey yolunda mı?” diye sordu Athena.
Konferans odasındaki masanın üzerinde duran belge ve dosyaları bininci kez kontrol ettim.
“Sanırım yolunda.”
“Böyle cevap verirsen Mason kafanı koparacak,” dedi.
Betim benzim attı. En kötüsü de şaka yapmadığını biliyor olmamdı.
“Evet yolunda,” dedim.
Athena başını salladı. “Bu cevap daha iyi. Ben gidip diğerlerini kontrol edeceğim. Sen iyi misin?”
Başımı salladım, konuşmak için kendime güvenmiyordum. Athena gidince toplantı odasını bir kez daha gözden geçirdim. Ofis yanıyordu. Gerçek anlamda değil, çünkü muhtemelen etrafta koşuşturup avazım çıktığı kadar bağırıyor olurdum, mecazi anlamda yanıyordu.
Bugün önemli bir denetim yapılacaktı. Hükümetten bir müfettiş her şeyin düzgün bir şekilde işlediğini teftiş etmeye geliyordu. Normalde basit bir prosedürdü ama asıl sorun şirketin sahibi ve CEO’suydu. Patronum.
Mason Campbell.
Dikkatleri üzerine çekmekte üzerine yoktu. Bir odaya girdiği anda erkekler korkuyla gözlerini kaçırır, kadınlar ise başlarını öne eğer, dudaklarını yalar ve kirpiklerini hafif flörtözce kırpıştırırdı. Milyarder bir girişimci olarak kraliyet ailesinden bile daha fazla güce ve nüfuza sahip olduğu söylenirdi. Acımasız, gizemli ve inanılmaz derecede tehlikeliydi. Dünya onun oyun alanıydı; Londra da tahtı…
Ve akıl almaz bir şekilde beni kişisel asistanı olarak işe almıştı.
Diğer anlaşmamızdan bahsetmiyorum bile...
Zihnimdeki yaramaz düşünceleri kovdum.
Kendimi Thames Nehri’nin dibinde, ayağıma bağlanmış çimento yığınıyla bulmak istemiyorsam işime odaklanmam gerekiyordu.
“Lauren, orada mısın?” Toplantı odasının ses sisteminden Athena’nın sesini duydum.
“Evet. Bir şey mi lazım?”
“Teknoloji odasına gidip projektörün çalışıp çalışmadığını kontrol edebilir misin? Denetçi her an burada olabilir.”
“Tamamdır. Bir saniye.” Toplantı odasına yürüdüm. Burada odanın tasarımına mükemmel bir şekilde uyan ve daha büyük görünmesini sağlayan büyük bir ayna vardı, ama aynı zamanda görsel ve işitsel teknoloji odasına
tek yönlü bir ayna olarak da kullanılıyordu. Birisi burada arkasına yaslanıp toplantı odasındaki tüm son teknolojiyi, toplantıyı bölmeden kontrol edebilirdi.
İçeri girip konsola ilerledim. Milyonlarca düğme, kablo ve büyük sunucu kuleleri vardı. Hiçbirini nasıl çalıştıracağıma dair en ufak bir fikrim yoktu ama bir projektörün açık olup olmadığını nasıl anlayacağımı biliyordum.
Mason için masaya koyduğum çayın altında bardak altlığı olmadığını fark ettim. “Athena, hâlâ orada mısın?” Projektör gayet iyi çalışıyor.”
“Harika. Denetçi az önce lobiye giriş yaptı. Yukarı geliyor.”
“Anladım. Teşekkürler.”
Athena hattı kapattı. Diğer her şey mükemmeldi... Kaşlarımı çattım. Mason’ın çayını elime aldığımda soğumuş olduğunu fark ettim.
“Of, lanet olsun.” Psikopat patronum bana eziyet etmek için her türlü nedeni bulabilirdi. Ona mümkün olduğunca az sebep vermek istiyordum. Çabucak çayı tazelemeliydim. Kapıya döndüm ve yeni bir bardak almak için dışarı fırladım ki aniden tuğladan çarpmış gibi tökezledim. Popomun üzerine düştüm, soğuk çay her yere sıçradı.
“Ah...” Başımı kaldırdım. Yanaklarım kıpkırmızı olmuştu “Nereye gittiğine dikkat et, seni...” Sesi fark ettiğimde sesim kesildi.
Jilet gibi takım elbisesi, çayla ıslanmıştı. İri, kaslı gövdesi sarsılmıştı. Camı kesebilecek kadar keskin çene çizgisi sıkıca kenetlenmişti. Ve o gözleri... Çelik gibi gri gözler içimi yakıyor, aynı anda hem korkutuyor hem de cezbediyordu.
“Mason...”
Kıyafetlerine baktı ve sonra tekrar bana döndü. “Neler olduğunu açıkla.” Sesi gök gürültüsü gibiydi. Bir fırtınanın yaklaşmasına benziyordu.
Hayatım gözlerimin önünden geçti.
“Çay. Çay soğumuştu, ben de tazeleyim dedim...” Kekeleyerek bir açıklama yapmaya çalıştım ama tam o sırada koridorun sonundan gelen asansör sesini duydum. Denetçi gelmişti.
“İyi halt yedin.” Mason dönüp o yöne baktı. “Denetim için mükemmel bir başlangıç.” Bundan sonra ne olduğunu istesem de açıklayamazdım. Tam bir panik moduna girdim. Beynim kısa devre yapmış olmalıydı. Ne yaptığımı anlayamadan kendimi Mason’ı kolundan tutup teknoloji odasına sürüklerken buldum.
“Şimdi ne halt edeceksin?” diye sordu Mason.
“O görmeden önce seni temizlememiz gerek.” Kalbim göğsümde o kadar yüksek sesle çarpıyordu ki kendi sesimi bile zor duyuyordum. Mason’ın takım elbisesini çılgınca çıkardım. Tam gömleğinin düğmelerini açıyordum ki elleri ellerimi kapadı. O kadar büyük ve güçlüydüler ki demir kelepçeler de olabilirlerdi.
“Lauren. Nefes al,” diye emretti.
İtaat ettim, sesi ve ellerimin etrafındaki güçlü tutuşu beni paniğimden çekip çıkardı. Derin bir nefes aldım, sakinleşmek için kendimi zorladım.
“Daha iyi misin?” diye sordu.
Başımı salladım, ayakkabılarıma bakıyordum, henüz konuşmak için kendime güvenmiyordum.
“Bana bak.”
Çekinerek ona baktım, gözlerinde yanan öfkeyi görmeyi bekliyordum. Ama onun yerine gördüğüm tek şey... Keyif miydi?
“Şimdi ne olacak?” diye sordu.
“Ha?”
“Beni bu odaya sürükledin ve soydun. Planın neydi?”
Beynimin toparlanması utanç verici derecede uzun sürdü. Etrafıma bakındım. Mason ve ben arka odadaydık, etrafımız yüksek teknoloji ürünü aletlerle çevriliydi. Çayla ıslanmış takımı ayaklarımızın altındaydı. Tek yönlü aynadan, denetçi oturup toplantının başlamasını beklerken toplantı odasının insanlarla dolduğunu görebiliyordum.
Ve sonra Mason’ı gördüm. Ona iyice baktım. Gömleği sırılsıklamdı, bu yüzden kısmen transparan görünüyordu, kumaş kaslarına yapışıyordu. Gömleğinin düğmeleri yarıya kadar açıktı. Çenesinden, kaslı göğsünden ve karın kaslarının üzerinden bir damla çay damlıyordu...
Yüzüm aniden yanıyormuş gibi hissetti. Dışarıda denetçi varken bizi buraya hapsetmekle kalmamış, patronumu yarı çıplak soymuştum.
“Ah kahretsin...”
“Söyleyeceklerin bu kadar mı?” diye sordu. “Saçmalık mı? ”
Her kelimesi bir kırbaç darbesi gibiydi. İrkilip başımı eğebiliyordum. Aramızdaki sessizlik uzayıp gidiyordu. Altımda bir delik açılmasını ve beni tamamen yutmasını istedim. Mason nasıl olsa daha sonra beni diri diri gömecekti. Bu en azından beni bekleyişten kurtaracaktı.
“Hadi şu işi bitirelim.” Mason kapıya doğru ilerledi.
“Bekle!” Onu durdurmak için elimi göğsüne bastırdım. Bana bir kaşını kaldırdı. Elimi çıplak göğsünden çektim. Teninin benimkine dokunuşu elektrik gibiydi.
“Oraya bu şekilde gidemezsin,” dedim. Denetçiye baktım, göbekli, kaba görünüşlü, orta yaşlı bir adamdı. Mason’ı alaşağı etmek için bahane aradığı her halinden belliydi.
“Başka bir önerin var mı?”
“En azından...” Yutkundum. “En azından kurulayabildiğim kadarını kurulayayım.” Ceketimden bir mendil çıkardım.
Mason tek yönlü aynaya yaslanmadan önce bir süre o çelik gibi gri gözleriyle bana baktı. “Sen bilirsin.”
Gömleğinin diğer düğmelerini çözerken ellerimin titrememesini diledim. Mükemmel vücudunun daha fazla kısmı ortaya çıktıkça kalbim boğazımda güm güm atıyordu. Mason’ın Yunan tanrılarını bile utandıracak bir vücudu vardı. Gömleğini devasa omuzlarından kaydırdım ve mendilimle çayın bir kısmını silmeye başladım.
Ellerim dolaşmaya başladı. Kendime engel olamıyordum. Mason’ın kaslarının parmak uçlarımın altında olması, gizlice birbirimize bu kadar yakın olmak, ağzımı sulandıran kokusunun etrafımı sarması hipnotikti. Ve o gözleri... Bakışları doğrudan ruhuma işliyordu. Onun karşısında kendimi çok küçük ve savunmasız hissediyordum. Külotum sırılsıklamdı, kafam şehvetten bulanıktı. Ama bir toplantı odası dolusu insanın Mason’ı beklediğini görebiliyordum. Yaramaz fanteziler için uygun bir zaman değildi.
“Tamam, bitti,” dedim. Ondan uzaklaşmaya çalıştım ama kolu belime dolandı ve beni kendini sabitledi.
“Hayır, bitmedi. Çay pantolonuma da döküldü.” Elimi tuttu ve pantolonunun gizleyemediği devasa şişkinliği hissedene kadar aşağıya doğru yönlendirdi.
“Ah, özür dilerim efendim,” dedim nefes nefese. Vajinam arzuyla sızlarken dudağımı ısırdım. Pantolonunun üzerinden onu okşamaya başladım, ona duyduğum çaresiz arzu kendimi kontrol etmeme galip geldi. “Hemen halledeceğim.”
“Evet, halledeceksin.” Boğazımı kavradı, dudakları dudaklarıma çarparken beni gözlerine bakmaya zorladı. Dilime hükmederken beni ateşlere atmıştı. “Başladığın işi bitireceksin, bebeğim.”
