Een ijskoude alfa

Ik staar uit het raam naar het enorme stadion verderop. Vlaggen wapperen in de wind met daarop de kop van een wolf gedrukt en de woorden 'Ridgewood Howlers'.

Wie heeft er in vredesnaam zo'n naam bedacht?

Ik kijk naar mijn bèta, die naast me zit. 'Vertel me nog eens, Nathan. Waarom doe ik dit?'

Zijn lippen krullen in iets wat op een glimlach lijkt. Deze hele vertoning vindt hij grappig. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen.

'Omdat je de eerste shifter wordt die een hockeyteam bezit dat uit verschillende soorten bestaat. Daarnaast is het ook goed voor de zaken. Weet je hoeveel ze vragen voor een seizoenskaart voor deze wedstrijden?'

Ik zucht. 'Nee, Nathan, en het kan me ook niet echt schelen. Het is niet alsof de roedel geld tekortkomt met alle bedrijven die we momenteel hebben.'

Nathan schudt zijn hoofd en glimlacht. 'Het zal ook goed zijn voor de roedel. Wat is een betere manier om bondgenoten te maken dan het hebben van verschillende roedelleden in één team?'

Ik trek een wenkbrauw op. 'Ik word toch niet de eerste eigenaar van een hockeyteam die een grote vechtpartij op het ijs gaat meemaken?'

Nathan lacht. 'Nee. Hun helm onderdrukt hun wolf. Alle helmen zijn bekleed met zilver zodat ze gelijk zijn aan de menselijke spelers.'

Mijn wolf maakt een ontevreden geluid bij die gedachte, maar toch ben ik het niet met hem oneens. Het zou op zijn zachtst gezegd vreselijk zijn om van hem afgesneden te worden, wat me bij mijn volgende vraag brengt.

'Wat als ze gewond raken?'

'Dan hoeven ze alleen de helm af te doen,' antwoordt hij. 'Hun wolf zal hen genezen en dan staan ze binnen vijf minuten weer op het ijs.'

Ik knik, en de auto komt tot stilstand. Mijn chauffeur, Ethan, stapt uit en opent het portier, terwijl hij buigt.

Ik betwijfel of de menselijke spelers ook zo formeel zullen zijn, maar ik ben van plan hier tijdens het seizoen maar een paar keer te komen. Alleen om mijn gezicht te laten zien.

Vandaag word ik aan het team voorgesteld zodat ze weten wie de nieuwe eigenaar is. Daarna moet ik anderhalf uur hockey uitzitten.

Ik stap uit de auto en wacht tot Nathan volgt. Als hij dat niet doet, kijk ik terug in de auto. Hij is grijzend blijven zitten.

'Klootzak. Je gaat niet mee, hè?'

Hij lacht. Het is maar goed dat hij mijn beste vriend is en ook mijn bèta. Niemand anders zou er mee wegkomen om zo de draak te steken met hun alfa.

'Er moet toch iemand bij de roedel blijven. Ik denk dat ze hier ook een hotel voor je hebben geregeld. Ik heb een paar van onze krijgers gestuurd, voor de zekerheid.'

Ik rol met mijn ogen. Dit is vrijwel neutraal gebied, maar je kunt nooit voorzichtig genoeg zijn. Niet dat ik niet voor mezelf kan zorgen, maar het is shifters niet toegestaan om midden in een mensenstad van gedaante te verwisselen.

Dat weerhoudt de rogues er niet van, maar zelfs zij zouden niet zo dom zijn om een op een met een alfa te vechten.

'Tot morgen, Nathan. Ik zal je dit betaald zetten.'

Ik hoor hem lachen terwijl Ethan het portier sluit.

'Ik verwacht je hier na de wedstrijd,' herinner ik hem.

'Natuurlijk, alfa.' Ethan buigt en stapt weer in de auto. Hij zal Nathan terugrijden naar het vliegveld. De vlucht duurt maar een paar uur. Nathan zal vanavond in zijn eigen bed slapen, terwijl ik in een of ander smerig hotel zit.

Ik loop over het open terrein naar het grote stadion. Een man loopt naar me toe. Ik snuif de lucht op. Een mens.

Als hij wat dichterbij komt, weet ik wie hij is. Het is de hoofdcoach van het team dat ik net heb gekocht.

'Meneer Shadowborne, het is me een genoegen u te ontmoeten,' zegt hij.

Ik zucht. 'Het is Alfa Shadowborne.'

Hij forceert een glimlach. 'Natuurlijk, mijn excuses, Alfa Shadowborne. Ik ben Gerry Watson, hoofdcoach van de Howlers.' Hij wijst naar het enorme gebouw voor ons. 'Laat me u rondleiden en u voorstellen aan de spelers.'

Ik heb nauwelijks een paar stappen gezet als ik lawaai hoor bij de zijingang van het gebouw. Ik snuif weer de lucht op. Twee shifters, een vrouw en een man. De vrouw is in tranen en de man lijkt het niets te kunnen schelen.

'Alsjeblieft, Wyatt. Ik begrijp niet waarom!'

Hij slaat haar met zoveel kracht in haar gezicht dat ze op de grond valt, en dan loopt hij weg, het gebouw in.

Mijn wolf maakt een boos geluid in mijn borst. Hij vindt dat niet leuk. Ondertussen haalt de coach alleen zijn schouders op, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat een van zijn spelers een meisje slaat.

'Negeer dat maar, Alfa. Het gebeurt de hele tijd. Meisjes die zich op de hockeyspelers storten. Vooral de jonge Wyatt Trueman. Hij is onze sterspeler. Soms weten ze niet wanneer ze moeten ophouden.'

Hij lijkt zich geen moment zorgen te maken over wat er net is gebeurd. Ik stoor me er behoorlijk aan. Misschien moet ik op zoek naar een nieuwe coach.

Ik negeer hem en loop naar het meisje toe. Als ik dichterbij kom, ruik ik dat ze niet volledig een shifter is.

Ze kijkt op, maar zodra ze ziet wie ik ben, laat ze haar hoofd zakken. 'Sorry, Alfa. Ik bedoelde niet—'

Ik leg mijn vingers onder haar kin en til langzaam haar hoofd op zodat ik haar gezicht beter kan zien.

Ik weet meteen wie ze is. Elke hooggeplaatste shifter zou dat weten. Ze lijkt op haar vader: zwart haar en helder blauwe ogen. Net als Alfa Miles Stormwood.

Wat doet zijn dochter hier in vredesnaam? De Stormwood Roedel is mijlenver weg.

Bloed loopt uit een snee in haar lip, en ik veeg het voorzichtig weg met mijn duim. Zo'n mooi gezichtje hoort niet verstoord te worden door een gespleten lip, en geen enkele man—weerwolf of mens—zou daar de oorzaak van moeten zijn.

Dan begrijp ik precies waarom ze hier is.

Uit het oog, uit het hart.

Alles om het vuile geheimpje van Alfa Stormwood weg te houden bij zijn partner en luna. Behalve dat wat Miles Stormwood heeft gedaan geen geheim is, en Raven Stormwood is daar het levende bewijs van.