Het Ierse verbond boek 1: Onze stoutste verlangens
Auteur
M. L. Smith
Lezers
1,2M
Hoofdstukken
55
“Je bent altijd van mij geweest.”
Mina had nooit verwacht haar stiefbroer nog eens terug te zien, laat staan op deze manier. Maar wanneer ze een geheimzinnige club binnenstapt, loopt ze rechtstreeks in de armen van de enige man die haar vanuit de schaduw heeft bekeken... en heeft gewacht om haar de zijne te maken. Ronan, het meedogenloze hoofd van het Ierse verbond van Boston, wil haar niet alleen, hij bezit haar. Jaren van obsessie hebben tot dit moment geleid en hij zal niets of niemand tussen hen laten komen. Terwijl vijanden hen omsingelen en het verbond op de rand van de afgrond staat, is één ding duidelijk: hij laat haar niet gaan, hoe onguur de situatie ook wordt.
Hoofdstuk 1
MINA
Mina Fitzpatrick speelde met het zijden lint van haar masker terwijl ze door de decadente gang van de ondergrondse seksclub liep. Donkerrood fluweel bedekte de muren, waarbij de zwarte plinten prachtig overgingen in de glanzende zwarte vloer onder haar naaldhakken.
Ze zou hier eigenlijk niet moeten zijn.
Ze had lekker in een warm bad in haar hotelkamer moeten zitten, om uit te rusten van haar lange vliegreis eerder die dag. In plaats daarvan liep ze een ruimte binnen vol met de elite uit Boston, die weinig of niets aanhadden.
Maskers in verschillende maten bedekten hun gezichten om hun identiteit te verbergen. Overal om haar heen zag ze mensen schaamteloze seksuele handelingen uitvoeren. Sommige mensen strekten hun handen uit om haar bij haar blote armen vast te grijpen om haar bij hun vleselijke lusten te betrekken.
Mina negeerde de grijpende handen. Ze speurde de ruimte af naar haar vriendin. Ze wist niet waar Lucy gebleven was maar ze was hier nog geen uur en ze wilde alweer weg.
Waarom was ze hier eigenlijk naartoe gegaan?
Deze plek... Het paste niet bij haar.
Mina was niet bang voor seks, maar ze wilde intimiteit met haar partners. Een connectie. Die zou ze hier niet vinden.
Het liefst ontspande ze zich tijdens een meidenavondje of een bezoek aan het theater, niet in een seksclub midden in Boston.
Maar Lucille Hankins, haar beste vriendin, was anders dan Mina. Ze was brutaal en onbezorgd – voor zover dat kon in de wereld waarin ze leefden.
Ze had Mina overgehaald om vanavond mee te gaan, met de belofte dat het leuk zou zijn en dat ze anoniem zou blijven.
Dat laatste had Mina meer aangesproken dan al het andere.
Als haar moeder wist waar ze nu was, zou ze woedend zijn. Ze zou het aan haar stiefvader vertellen, en die zou het weer doorvertellen aan Ronan –
Niet aan denken. Gewoon Lucy vinden en zeggen dat je weggaat.
Mina keek nog een keer de menigte rond, in de hoop Lucy's lange zwarte haar te zien of het lingeriesetje dat ze droeg toen ze elkaar kwijtraakten.
Niets.
Ze herkende niemand. Elk weelderig masker leek op het volgende.
Mina hoefde zich in ieder geval geen zorgen te maken dat ze zelf herkend zou worden. Ze had de afgelopen vijf jaar in Ierland doorgebracht – eerst op een privéschool, daarna op de universiteit.
Ze had niet eens terug willen komen. Maar vlak voor haar afstuderen had haar stiefvader, Dougal, gebeld met de mededeling dat ze moest terugkeren. Omdat hij het hoofd was van de Ierse criminele organisatie in Boston, kon ze hem niet weigeren.
Met tegenzin had ze een enkeltje geboekt.
Het leven dat ze vijf jaar had geleid, was eigenlijk toch nooit echt van haar geweest.
Zelfs in Ierland was ze nog steeds omringd door bewakers die alles in de gaten hielden. Ze was dan wel weg van huis, maar nooit vrij geweest.
Haar diploma was ook nutteloos. Vrouwen die bij de organisatie hoorden, kregen geen banen. Ze trouwden jong om meerdere kinderen te krijgen als nieuwe generatie, die later de organisatie zou overnemen.
Het was al een wonder dat ze überhaupt naar de universiteit had gemogen. Lucy had dat voorrecht niet gehad. Nog verrassender was dat geen van beiden getrouwd was, terwijl ze allebei oud genoeg waren.
Mina had het akelige gevoel dat haar stiefbroer daar iets mee te maken had.
Ik kan niet geloven dat het al vijf jaar geleden is dat ik hem heb gezien.
Een oude, bekende pijn kwam terug terwijl herinneringen haar overspoelden.
Ze had Ronan voor het eerst ontmoet nadat haar moeder had aangekondigd dat ze ging trouwen met zijn vader, Dougal.
Mina was vijftien geweest en Ronan een knappe, sterke tweeëntwintigjarige. Er was iets aan hem dat ze onweerstaanbaar vond. Hij was gevaarlijk, meedogenloos en beschermend – stuk voor stuk eigenschappen die haar sterk aantrokken.
Ze was vanaf het begin op hem gevallen, ze had altijd achter hem aangelopen in het grote huis van zijn vader om domme vragen te stellen. Toen ze zestien werd, waren haar vragen overgegaan in geflirt – niet dat hij daar ooit op in was gegaan.
Als ze er nu op terugkeek, was haar gedrag gênant.
Hij had haar er in ieder geval nooit mee geplaagd.
Nee, hij had haar altijd behandeld als een prinses van de organisatie – iemand om voor te zorgen en te beschermen, wat er alleen maar voor had gezorgd dat ze nog meer voor hem voelde.
Sindsdien had ze van niemand anders gehouden.
Mina duwde de herinneringen weg en weigerde nog langer aan Ronan te denken. Ze liep om een naakt stel heen dat op de grond lag te neuken. Het gekreun en het natte geluid van huid op huid wekten een lichte golf van verlangen in haar op.
Hoewel ze twijfels had over deze plek, was er iets ongelooflijk opwindends aan het zien van zulke rauwe seks. Haar onderbuik trok samen en haar gezicht gloeide.
Misschien moest ze gewoon een willekeurige vreemde vinden en haar gang gaan. En voor één keer net zo brutaal zijn als Lucy.
Hoe zou het zijn om alle zorgen los te laten en gewoon een paar uur te leven?
Was dat niet de reden dat ze hier was?
Een kleine rilling trok door haar heen, maar ze betwijfelde of ze dapper genoeg was om een vreemde om seks te vragen.
Mina liep een andere ruimte binnen. Het was hier donkerder dan in de vorige.
Een paar mannen zaten op een lange bank en op luxueuze loveseats. Ze keken naar een naakte vrouw op een klein podium die een naakte man bereed, terwijl hij onder haar kreunde.
De vrouw zou waarschijnlijk zelf ook kreunen, als er niet een andere lul in haar mond zat. Toch waren de geluiden die ze maakte zwaar van de lust terwijl ze op de ene erectie stuiterde en de andere streelde.
Mina's adem stokte bij het schouwspel.
Ze keek snel weg en speurde de nieuwe ruimte af naar Lucy.
Een man die op een van de banken lag, zag haar. Hij stond op en fatsoeneerde zijn colbert. Zijn zilveren masker glinsterde in het gedempte licht terwijl hij op haar afliep.
'Ben je verdwaald, schatje? Of weet je precies wie je vanavond hoopte te vermaken?' De man sprak met een zwaar Iers accent, niet ongewoon in Boston, maar de tatoeages op zijn handen en in zijn nek waren niet passend bij een feest als dit.
In de kringen van Bostons elite zou zichtbare inkt iemand tot een buitenbeentje maken, ongeacht hun rijkdom.
Zijn woorden drongen tot haar door, en het kostte Mina al haar zelfbeheersing om niet met haar ogen te rollen bij zijn enorme ego.
Dacht hij echt dat ze hier was om hém te verleiden? Zelfs als ze op zoek was naar seks, was hij absoluut niet haar type. Nee, haar type waren stille, machtige Ieren die niets met haar te maken wilden hebben.
Mina schudde haar hoofd. Een rode haarlok bleef achter haar masker haken. 'Ik zocht –'
'Ik weet wie je zocht,' onderbrak hij haar. 'Je kwam hier binnen in dat zijdezachte niemendalletje om zijn aandacht te trekken.'
Hij nam haar van top tot teen op. Zijn blik bleef vooral hangen bij de welving van haar borsten.
Wie dacht deze eikel wel niet dat hij was? En over wie had hij het in godsnaam?
'Ik ben niet geïnteresseerd,' antwoordde Mina bot.
Hij lachte, zijn stem overstemde het geluid van de seks op het podium.
'Hebben jullie dat gehoord, jongens?' riep hij over zijn schouder. 'Deze kleine verleidster vindt zichzelf te goed voor ons.'
Alle ogen richtten zich op haar, inclusief die van de mensen op het podium.
Mina deed voorzichtig een stap achteruit voordat ze haar schouders rechtte. Ze zou zich door niemand hier laten intimideren. Ze was verdomme een Fitzpatrick, ook al was ze dat niet door een bloedband.
'Breng haar hier, Finan,' klonk een diepe Ierse stem vanaf een loveseat die op een troon leek en het dichtst bij het podium stond.
Ze keek die kant op en tuurde in het donker om de figuur te onderscheiden die comfortabel in zijn stoel zat. Zijn stem klonk vaag bekend, maar ze was er zeker van dat ze een stem als deze – zo diep en sensueel – had onthouden.
De man van wie ze aannam dat het Finan was, greep haar arm vast en trok haar ruw richting de andere man.
'Hé! Laat me los, klootzak!' Mina stribbelde zwak tegen. Ze was niet gewend om zich te moeten verdedigen tegen engerds zoals deze.
Normaal gesproken had ze beveiligers die ervoor zorgden dat niemand haar aanraakte – mannen die getraind waren om haar te beschermen – maar ze was vandaag aan hen ontsnapt omdat ze een avondje uit wilde.
Nu had ze daar spijt van.
'Laat los!' snauwde ze.
Finan deed wat ze vroeg en duwde haar naar voren toen hij haar losliet.
Mina viel op de grond, haar knieën klapten hard tegen de vloer. Ze sloeg met haar borstkas tegen de rand van de loveseat. Ze gilde het uit van de pijn. Haar knieën deden zeer.
De scherpe pijn was waarschijnlijk de reden dat het haar nét iets te lang kostte om te beseffen dat ze aan de voeten van de aantrekkelijke vreemdeling zat. Ze zag zijn dikke, sterke benen naast haar.
Mina hief haar hoofd. Ze nam elk stukje van de man in zich op terwijl de rest van de wereld vervaagde. Hij droeg een zwarte broek. De mouwen van zijn witte overhemd waren opgerold tot aan zijn ellebogen, waardoor de vele tatoeages op zijn onderarmen zichtbaar waren.
Hij keek naar haar vanachter een zwart masker dat zijn gezicht bedekte, op zijn lippen en stoppelige kaak na. Groene ogen staarden op haar neer met een intensiteit die haar de adem benam.
Heel even flitste een beeld van Ronan door haar hoofd.
Deze man deed haar aan hem denken, maar de Ronan die zij kende was niet zo gespierd, en hij had niet zulke tatoeages. Zijn accent was ook minder uitgesproken – het was juist subtiel, zoals de lichte nasmaak van vanille in een goed glas wijn.
Met een hand wreef hij over zijn kaak. Dikke zilveren ringen vingen het licht van het podium.
De vreemdeling was aantrekkelijk en knap, ook al hing er een duistere, gevaarlijke sfeer om hem heen.
Terwijl hij haar bekeek, kon Mina niet anders dan zich voelen als een vlieg die gevangen was in een spinnenweb.
Erger nog, haar lichaam reageerde op zijn inspectie. Haar hartslag bonkte in haar oren. Ze klemde haar dijen samen terwijl verlangen zich laag in haar buik verzamelde. Ze vergat de pijn in haar knieën terwijl ze elkaar aanstaarden.
Ze begreep niet waarom ze zo op hem reageerde – ze had genoeg knappe mannen gezien – maar ze hoopte dat hij haar niet te min vond. Ze wilde dat hij haar begeerde, en dat gevoel was even verwarrend als echt.
Misschien kwam het door deze plek – de seks die in elke ruimte plaatsvond, vooral op het podium. Ze had gevoeld hoe de lust zich langzaam van haar meester maakte sinds ze hier was, en hoewel ze het eerst had genegeerd, richtte ze die energie nu op de vreemdeling.
Langzaam kwam de ruimte weer in beeld. Alle ogen waren op haar gericht en op de man voor wie ze knielde. De plotselinge stilte was zo luid dat je een speld had kunnen horen vallen.
Hij leunde naar voren en liet een vinger over de welving van haar borsten glijden, waardoor ze zich sterk bewust werd van het dunne jurkje dat ze droeg. Zijn vingers gleden verder omhoog naar haar hals, waar hij de gouden ketting om haar keel vastpakte en haar dichterbij trok.
Mina gehoorzaamde zwijgend zijn onuitgesproken bevel, in de hoop dat hij de ketting niet zou breken. Het sieraad was belangrijk voor haar. Haar handen rustten op zijn dijen. Ze merkte hoe zijn spieren zich onder haar aanraking spanden.
'Mooie versiering voor een prachtige vrouw. Duur.' Zijn stem was zacht. 'Van je minnaar?'
'Nee.'
Zijn ogen vernauwden zich gevaarlijk. 'Van een onbelangrijk persoon dan?' Er klonk een scherpe ondertoon in zijn stem. Mina voelde, niet voor het eerst, dat ze in problemen zat die groter waren dan ze aankon.
'Van mijn stiefbroer.'
'Dat is geen antwoord op mijn vraag niet, meisje.'
'Natuurlijk is hij belangrijk voor me. Hij is familie.'
'Zo’n ketting koopt een man niet voor familie. Een smaragd zo groot als deze, tussen zulke mooie borsten? Dat is het cadeau van een man die je opeist als de zijne.'
Mina bloosde en herinnerde zich maar al te goed hoe haar laatste echte ontmoeting met Ronan was verlopen.
'Je hebt het mis.' Hoewel Ronan zich nooit als haar broer had gedragen, had hij haar ook nooit opgeëist.
In plaats daarvan had hij haar de eerste keer dat ze hem boos had gemaakt naar een kostschool gestuurd. Ze had hem sindsdien niet meer gezien, en ze was ervan overtuigd dat hij haar haatte, ook al stuurde hij haar bij speciale gelegenheden cadeaus zoals deze ketting.
De vreemdeling kantelde zijn hoofd opzij en bestudeerde haar aandachtig. 'O ja?'
Mina likte haar plotseling droge lippen, nerveus dat ze te ver was gegaan. 'Ja.'
Hij grijnsde, en haar maag trok samen van verwachting. Hij keek over haar schouder. 'Laat ons alleen.'
Mina hoorde dat verschillende mensen de ruimte verlieten. Toen ze haar hoofd draaide, greep de vreemdeling haar kin vast om haar op haar plek te houden terwijl hij tegen de man achter haar sprak. 'Finan. Jij kunt kijken, maar niet aanraken.'
Wat –
Mina's ogen werden groot toen ze langzaam besefte wat de vreemdeling van plan was. Woede, vermengd met een sterke golf van verlangen, stroomde door haar heen. 'Finan gaat helemaal niet kijken. Als je denkt dat ik met jou ga neuken –'
Zijn vingers klemden zich strakker om haar kin en snoerden haar de mond. 'Je bent hier gekomen om te neuken engel, en ik zal degene zijn met wie je dat vanavond doet.'
