Een prachtige vergissing
Onenightstand
Coleen
WAAR BEN JE???
Kyla
Bijna daar.
Kyla
Rustig aan.
Coleen
Megan dacht dat je ons in de steek zou laten.
Kyla
🙄
Kyla
Ik ben niet bang.
Coleen
Goed.
Coleen
Het werd verdomme tijd, meid. Ik zeg het maar.
Kyla
Seks is niet alles.
Coleen
Weet je dat zeker? 😘
Ik deed mijn telefoon uit en schudde geïrriteerd mijn hoofd. Coleen was de beste vriendin die een meid zich kon wensen, maar dat betekende niet dat ze me begreep. Sinds haar relatiebreuk had ze een reeks korte relaties. Dat was makkelijker voor haar.
En omdat we in hetzelfde gebouw werkten, had Coleen van dichtbij meegemaakt hoe ik me de afgelopen drie maanden door een donkere periode heen worstelde. Van al mijn vriendinnen wilde ze dit het liefst voor me.
Ik zat achterin de taxi en keek toe hoe de nachtbrakers tevoorschijn kwamen, hun verlangens weerspiegeld in de stadslichten. Ik wist dat ik vanavond één van hen moest zijn.
Maar hoe, als ik eigenlijk liever overuren zou maken op kantoor?
Ik stopte eindelijk bij de bar en haalde diep adem. Je kunt dit, zei ik tegen mezelf. Doe net alsof je het spel meespeelt. En maak dan dat je wegkomt.
Ik stapte naar binnen en deed mijn best om zelfverzekerd over te komen. Ik scande de ruimte, op zoek naar mijn vriendinnen, maar ze waren nergens te bekennen.
Plotseling voelde ik verschillende handen die me vastgrepen en me naar een nabijgelegen toilet trokken.
***
Het spel begon allemaal met een relatiebreuk op de universiteit. Toen Rose door haar vriendje werd gedumpt via een bericht, was het arme meisje een wrak. Ze wilde niet eten en kon nauwelijks slapen. Drastische maatregelen waren nodig.
Dus op een avond namen we Rose mee uit en lieten haar in een opwelling beloven dat ze voor zonsopgang naar bed zou gaan met een man van onze keuze.
Het werkte verrassend goed.
Het was willekeurige seks en niets meer.
Binnen een paar weken was Rose weer zichzelf.
Een paar maanden later, toen Marie ook een vervelende relatiebreuk had, stelden we hetzelfde idee voor. En zo ontstond er een nieuwe - en vreemde - traditie.
Vanaf dat moment zwoeren we allemaal het spel te spelen telkens als iemand uit onze vriendengroep gedumpt werd. En zo ben ik hier terechtgekomen.
***
"Welkom," zei Megan, "op de eerste avond van je nieuwe leven."
Daar waren ze. Al mijn beste vriendinnen opeengepakt in het kleine toilet van de bar.
"De regels van het spel," legde Coleen uit, "mocht je ervoor kiezen om te spelen... Wij kiezen de man. Je hebt een vreselijke smaak. Ik bedoel, kijk naar wat er met Alden is gebeurd."
"Hé, doe niet zo stom," snauwde ik terug.
"De volgende regel," ging Coleen verder, "je wisselt geen persoonlijke informatie uit. Eén keer en klaar. Nooit meer terugzien. Begrepen?"
"Ja, Coleen," zei ik terwijl ik met mijn ogen rolde, "ik begrijp het."
"Dit is een anti-schaamte zone," herinnerde Marie me eraan, "geen oordeel van ons. We zijn gewoon blij dat je eindelijk seks hebt."
"Oké, nu moeten we de laatste puntjes op de i zetten," greep Rose me vast.
Ze bemoeiden zich allemaal met mijn haar en gezicht. Rose bracht mijn lippenstift opnieuw aan, Marie deed mijn haar goed, Megan spoot wat parfum op me en Coleen trok mijn doorschijnende kanten shirt recht.
"Zie ik er zo slecht uit?" vroeg ik.
Ze lachten allemaal en lieten me in de spiegel kijken.
"Onze baby gaat er op uit," zei Coleen, terwijl ze deed alsof ze een traan van haar wang veegde.
We liepen de badkamer uit, klaar om te beginnen.
Ik hoefde alleen maar de nacht te overleven.
Hoewel ik nieuwsgierig was naar het spel, wilde ik vooral naar huis gaan om uit te huilen. Maar toen ik naar onze groep keek, wist ik dat ik daar niet mee weg kon komen. Ze hielden me nauwlettend in de gaten en zorgden ervoor dat ik niet zou ontsnappen.
"Hoe zit het met die jongens?" vroeg Megan, terwijl ze naar een biljarttafel knikte.
Ik draaide me om en zag drie knappe mannen, zo te zien allemaal fitnessjunkies, gezellig kletsen terwijl ze een potje pool speelden. Eén van hen stond over de tafel gebogen en schoof de keu heen en weer tussen zijn duim en wijsvinger.
De aanblik alleen al was genoeg om een meisje te laten blozen.
"Echt niet," siste ik onder mijn adem door. "Ze zijn te...ik weet het niet...te verzorgd."
Marie snoof toen. "Meen je dat nou? Jouw probleem is dat ze te knap zijn?"
"Nee," zei ik fronsend. "Mijn probleem is dat ze weten dat ze knap zijn. Geen man ziet er zo uit tenzij hij dat weet."
"En wat is daar het probleem mee, hè?" vroeg Coleen, terwijl ze een slokje van haar martini nam.
"Ja, Kyla," flapte Rose eruit, al te dronken voor haar eigen bestwil. "Wees niet zo'n mietje."
Megan probeerde de vrede te bewaren en klopte op mijn rug. "Ik weet dat het raar is om weer op jacht te gaan, maar je zult het zien. Het is echt niet zo erg."
"Maar goed, je kent de regels," zei Coleen. "Na Landon wilde ik het spel ook niet meer spelen. Maar jullie meiden hebben me ertoe aangezet en daar ben ik dankbaar voor."
De meiden hadden natuurlijk gelijk. De regels waren de regels. Maar ik was niet zoals de andere meisjes. Ik was maar met één man uitgeweest. En ik had nog nooit naar huis gegaan met een vreemde. Dus dit was volledig onbekend terrein.
Rose las mijn gedachten en schoof mijn Cosmo dichter naar mijn hand. "Het is makkelijker als je wat drinkt."
Ik schudde mijn hoofd en keek ze allemaal walgend aan. Toen dronk ik het hele drankje in één keer op en stond op.
"Prima. Ik ga. Godverdomme. Jullie hebben geluk dat ik van jullie hou."
Ze grijnsden allemaal ondeugend en Rose gaf een dronken gil. Coleen pakte mijn hand voordat ik wegging. "Laat de blonde weten dat ik geïnteresseerd ben," zei ze knipogend.
Ik rolde met mijn ogen, draaide me om en liep zonder nog een woord te zeggen naar de drie mannen aan de biljarttafel.
Mijn hart bonkte. Ik kon nauwelijks recht kijken, zo bang was ik. Het verraad van Alden had me op professioneel vlak niet gekwetst; het feit dat ik vrijgezel was, had me zelfs nog meer gefocust. Maar dit?
Ik had geen idee meer hoe ik tegen een man moest praten. Wat moest ik zeggen?
Toen ik bij de biljarttafel kwam, draaiden de drie mannen zich om en merkten mijn komst. Ze waren van dichtbij nog knapper.
De ene was blond en speels, als een golden retriever van een man. Een ander had donker haar en donkere ogen, een gloedvolle, dominante blik die ik persoonlijk niet aantrekkelijk vond, maar waarvan ik wist dat Rose dat wel zou vinden.
De man in het midden, met de biljartkeu in zijn hand, degene die vanaf het begin mijn aandacht trok... Ik wist niet hoe ik hem moest beschrijven. Zijn haar was warrig lichtbruin, zijn ogen blauw als de oceaan, zijn lichaamsbouw imposant en krachtig.
En in tegenstelling tot zijn vrienden was de uitdrukking van de man in het midden onmogelijk te lezen.
De definitie van een pokerface.
De blonde glimlachte flirterig. "Is er iets wat we voor je kunnen doen?"
Ik haalde diep adem, wetende dat mijn vriendinnen allemaal aandachtig toekeken. Als ik ging valsspelen, kon ik alleen maar bidden dat deze jongens me niet zouden verraden.
"Oké," zei ik. "Ik zal het kort houden. Zie je die vier meisjes aan de overkant van de bar bij het hokje zitten? Ze verwachten dat ik seks heb met één van jullie."
De blonde en de donkerharige man keken me ongelovig aan. De man in het midden staarde uitdrukkingsloos voor zich uit. Ik zorgde ervoor dat ik het snel uitlegde.
"Wat trouwens niet gaat gebeuren. Maar als je even een paar minuten meespeelt, me misschien een verkeerd nummer geeft, dan geef ik je er iets voor terug."
De donkerharige man grijnsde. "Wat, precies?"
"Het nummer van het meisje in het gele topje. Haar naam is Coleen. En ze is geïnteresseerd in deze," zei ik terwijl ik naar de blonde knikte.
De blonde jongen overwoog haar, zijn ogen dwaalden over haar heen. Ik wist dat ik snel moest handelen of ik zou de moed verliezen.
"Dus?" vroeg ik. "Wat zeg je ervan?"
"Nou," sprak de man in het midden uiteindelijk, "dit is nieuw."
Ik staarde even verbaasd. Ik had bijna gedacht dat de man met de pokerface van steen was. Maar hier was hij, sprekend met een weelderige, zelfverzekerde stem. Hij wisselde een blik met zijn vrienden en keek toen terug naar mij.
"Oké," zei hij knikkend. "We spelen mee. Maar laat me je eerst dit vragen. In wie ben jij geïnteresseerd?"
Toen hij dichter in het licht leunde, zag ik een spoor van ondeugendheid in die diepblauwe ogen. Mijn hart bonkte ervan in mijn keel.
"Het maakt echt niet uit," zei ik. "Het kan elk van..."
"Kies," zei hij.
Ik beet op mijn lip, keek naar beneden en toen weer in zijn ogen. Ik wist mijn antwoord al vanaf het moment dat ik naar hem toe liep. Waarom niet eerlijk zijn?
"Jij," zei ik onder mijn adem.
De rand van zijn lippen trok omhoog in een zelfvoldane grijns. Hij knipoogde bewust.
"Vraag en je zult ontvangen."
Verdomme. Alleen al de kleinste flits van zijn interesse had me al geraakt. Ik wilde het nummer van die man niet. Ik wilde hem. Ik voelde hoe mijn rationele kant plaats maakte voor pure oerdriften. Maar ik schudde ze van me af.
Ik was niet van plan om hem hier op de biljarttafel te neuken. Hoe graag ik dat ook wilde. Ik stelde me voor hoe hij me op de biljarttafel zou leggen en zijn lichaam tegen het mijne zou drukken. Zijn handen die over mijn lichaam gingen. Mijn nek kussend... Ik schudde mijn hoofd en probeerde mezelf af te leiden.
Hij pakte een servet, noteerde zijn nummer en schoof het over de biljarttafel. Ik keek ernaar.
Hij schudde zijn hoofd. "Wat als we ze in plaats daarvan een show geven?"
Verdomme, hij was gevat. Ik voelde mezelf blozen als een verlegen tiener. Ik keek omlaag naar het papiertje; ik zag dat zijn naam erop gekrabbeld stond.
"Ben jij Jensen?"
"Ja, en jij?"
"Kyla."
Hij pakte het servet en stak het in mijn achterzak; zijn hand bleef speels hangen.
"Grant, waarom ga je niet even met Kyla's vriendin praten?"
Het voelde alsof ik op de één of andere manier werd bespeeld als een pop, alsof deze man, deze Jensen, met zijn diepblauwe ogen en subtiel expressieve gezicht, me aan een touwtje had.
Ik schraapte mijn keel en knikte naar hem, in een poging me weer enigszins te beheersen. "Bedankt dat je me helpt."
"Graag gedaan, Kyla," zei hij met glinsterende ogen. Hij deed mijn haar achter mijn oor.
"Kijken je vriendinnen naar ons?" fluisterde hij in mijn oor.
Het kon me niet schelen of ze wel of niet keken, maar ik wierp toch een blik over zijn schouder om het te controleren.
"We hebben zeker hun aandacht getrokken."
"Ik denk dat we beter kunnen," zei hij, terwijl hij zijn handen op mijn heupen legde en me dichterbij trok.
"Je gaat beetje snel," plaagde ik, "vind je niet?"
"Als je het mij vraagt, gaan we niet snel genoeg," antwoordde hij.
"Pardon, meneer," ik gaf hem een speelse klap op zijn gespierde borst, "ik ben een dame met veel klasse."
"Ik twijfel er niet aan dat je dat bent," zei hij, terwijl hij me weer naar hem toe trok, "maar in het belang van dit spel dat je speelt..."
"Voor het spel dan maar," rolde ik met mijn ogen.
"Wat dacht je ervan als we hier weggaan?" stelde hij voor.
"Je weet dat dit allemaal nep is, toch?" Herinnerde ik hem.
"O kom op Kyla," reageerde hij, "doe het voor het spel."
We gingen hier zeker weg. Maar waar gingen we precies heen?
Continue to the next chapter of Een prachtige vergissing