De vonk
Auteur
Mabu D
Lezers
265K
Hoofdstukken
19
Routine Controle
Pruim
Wat een prachtig gezicht! denk ik bij mezelf. De zonsopgang, bedoel ik. Ik sta in een hoog gebouw, in een ruim appartement, en ja, het is helemaal van mij.
Ik sla mijn armen om me heen en laat mijn blik rondgaan. Het ochtendlicht valt op mijn grote bed met witte lakens - leeg, zonder een ziel erin.
Ik frons en stel me voor hoe hij daar zou liggen.
Slapend, met zijn gespierde borst ontbloot; platte buik; en zijn knappe gezicht.
Hmm, de lakens bedekken hem amper. Het lijkt alsof we net een geweldige tijd hebben gehad, en ik voel me trots dat ik de reden ben dat hij zo diep in mijn bed ligt te slapen.
Ik knipper met mijn ogen en net zo snel is het perfecte beeld van hem verdwenen. Ik zucht.
Ik wou dat hij hier bij me was. Even vraag ik me af hoe het zou zijn geweest als hij lang geleden voor mij had gekozen, ons een kans had gegeven, snap je?
Ik voel een steek in mijn borst. Mijn maag draait zich om en ik voel me gewoon verdrietig. Er komen tranen omdat die gedachte me eraan herinnert hoe alleen ik ben en, vooral, hoezeer ik hem mis.
Ik vraag me af of hij ook aan mij denkt.
Mijn wekker gaat af, wat me uit mijn gedachten haalt. Ik pak mijn telefoon en bekijk mijn planning voor vandaag. Ik snuif mijn tranen weg.
Van nature word ik vroeg wakker. Het maakt niet uit hoe laat ik naar bed ga, ik ben altijd vroeg op. Ik haast me naar de douche, draai de kraan open en het water begint te stromen.
Ik hou van hete douches, ongeacht het seizoen. Ze lijken me altijd te kalmeren. Ik weet het, hè? Ik heb veel meegemaakt in mijn leven.
Vandaag was ik mijn haar omdat ik het steil wil maken en los wil dragen. De klanten van vandaag lijken vermogend te zijn en ik moet ervoor zorgen dat ze flink in de buidel tasten. Dat hoort nu eenmaal bij het werk.
Ik kom uit een familie met voornamelijk vrouwen. Als er één ding is dat ik van hen heb geleerd tijdens mijn opvoeding, is het om voor niets op iemand te vertrouwen.
Als je aardig, vriendelijk of gewoon goed voor mensen wilt zijn, zullen ze je goedheid misbruiken. Ze zullen je slecht behandelen en je voor schut zetten als je het toelaat.
Die les heb ik lang geleden geleerd. Als je op niemand vertrouwt, kunnen ze je niet kwetsen. Je houdt de touwtjes in handen. Het is makkelijk te zien wie echt om je geeft en wie er is omdat ze je willen gebruiken.
Ik heb keihard gewerkt om te komen waar ik nu ben. Ik zet me in om te krijgen wat ik wil, en ik heb medelijden met iedereen die me voor de voeten loopt.
Ik droog mezelf af en loop mijn ruime kledingkast in. Ik kijk in de spiegel en glimlach; maar dan draai ik me om en beginnen die nare gedachten te komen - de echt nare.
Je weet wel, de "Ik ben niet goed genoeg", "wie gaat er van iemand zoals ik houden", "zal ik ooit de juiste persoon vinden, iemand die alles van mij wil, niet alleen mijn lichaam, of het nu groot of klein is?" gedachten?
Ik voel me nu leeg als ik hieraan denk - geweldig. God, ik heb een adempauze nodig. Ik haal diep adem en kijk weer in de spiegel.
Ik heb halflang haar en mijn huid is lichtbruin. Ik heb grote DD borsten. Mijn bovenlichaam is maat 38 en mijn onderlichaam maat 40.
Ik heb een flinke kont. Mijn heupen en dijen zijn welgevormd op de juiste plekken - mooi rond.
Eerlijk gezegd sport ik wanneer ik kan. Ik heb een schattige buik die er in sommige kleren goed uitziet, en in andere, nou ja, hoop ik gewoon dat niemand het opmerkt.
Het is nu 7 uur 's ochtends en ik ben klaar om te gaan - mijn haar hangt mooi naar beneden en ik draag een donkerblauwe strakke jurk die mijn onderlichaam accentueert.
We willen niet te veel laten zien, toch? Ha ha ha!
Op dat moment belt mijn assistente.
„Hé, mevrouw Plum."
„Hé, Eva," antwoord ik.
„Ik hoop dat het goed met u gaat en dat u er klaar voor bent; we hebben een paar klanten voor u op de planning staan. Eén speciale klant heeft echter gevraagd om een afspraak om, eh... 18:00 uur precies.
„Het is een bedrijfsaccount, geen particulier, en hun budget voor hun aankomende evenement is behoorlijk hoog.
„Ik wilde even checken of u het kunt halen. Hun assistent blijft bellen en heeft een antwoord nodig."
Ik zucht, me verslagen voelend. „Pardon, Eva - zei je 18:00 uur?"
„Ja, mevrouw. Ik weet dat het niet uw gebruikelijke tijd is om klanten te ontmoeten, maar... uhm... ik dacht dat u deze zou willen."
„Wat?!" roep ik uit.
„Ooh," zegt ze, onzeker en bang klinkend.
„'Ooh'?! Je weet dat dit een van mijn regels is. Ik verwacht dat jij die het beste kent van mijn hele team!" schreeuw ik. „Ik ontmoet niemand na werktijd - wat dan ook!
„Ik snap het niet. Wat is daar onduidelijk aan? Je zou dit inmiddels moeten weten, Eva - dit is niet oké!"
„Maar, mevrouw Plum, ik heb u net gestuurd hoeveel ze zullen betalen. Kijk ernaar. Het is veel, zelfs voor het werk dat we doen."
Ik spring op alsof iemand me net heeft geslagen. Kun je het geloven, zo onbeschoft? „Kan Maggie hen niet ontmoeten?"
Maggie is mijn partner en we delen al het werk gelijk.
„Ik heb het gevraagd, en de assistent zei dat het een ontmoeting met u alleen moest zijn, mevrouw Plum. Ik kan ook meekomen als u hulp nodig heeft, aangezien ik degene ben die uw schema verandert."
„Waarom zou ik jou meenemen? Je hebt al een grote fout gemaakt! Ik vind dit niet leuk, vooral niet als je mijn dag plant zonder het me te vragen" - ik kijk naar het geldbedrag en glimlach een beetje - „maar ik zal het doen, alleen deze ene keer!"
„Joepie!"
„Maar ik waarschuw je verdomme - dit mag niet nog een keer gebeuren, ongeacht hoeveel ze betalen. We ontmoeten elkaar wanneer ik het zeg, of we ontmoeten elkaar helemaal niet. Het is een regel die ik voor niemand breek, begrijp je dat Eva?" zeg ik boos.
„Ja, mevrouw, ik begrijp het volledig."
„Mooi." Ik hang op.
Ik maak mijn spullen klaar, trek mijn lichtgekleurde hoge hakken aan en pak mijn tas.
Terwijl ik naar de lift loop, besluit ik dat ik vandaag door iemand wil worden gereden - Eva heeft roet in het eten gegooid. Ik bel mijn chauffeur om me voor het gebouw te ontmoeten.
Ik ga het gebouw uit en stap in de auto, en hij rijdt me naar het hoofdkantoor.
