Verloren Liefde
Auteur
J. A. White
Lezers
136K
Hoofdstukken
18
Hoofdstuk 1
JONATHAN
DEEL 1, JUNI 1996
Het is zes maanden geleden dat ze is overleden.
Elke keer als ik denk dat ik klaar ben met rouwen, vind ik dingen die me aan haar herinneren — stomme dingen zoals haar favoriete vork voor afhaaleten, of brieven die we elkaar in onze studietijd schreven, allemaal achterin een la in de keuken weggestopt.
Ik heb niet echt tijd voor mezelf genomen sinds ze stierf.
Mijn vrienden en familie zeggen dat ik moet rouwen. Nou, ik rouw op mijn eigen moment.
Ik ga naar mijn werk en probeer van dag tot dag te leven.
Misschien kan ik vrij krijgen van werk om dit huis schoon te maken en alles weg te gooien wat me aan haar herinnert. Maar een deel van mij wil niets weggooien.
Het zou voelen alsof ik onze herinneringen weggooi.
Ik weet niet wat ik moet doen.
Dan besef ik dat ik in de keuken sta met de vork in mijn hand, terwijl ik dagdroom over de dingen die we samen deden.
Ik loop naar de prullenbak, zet mijn voet op het pedaal en open de klep. Ik gooi de vork erin en de klep sluit vanzelf.
Ik loop weg en sta even later in de eetkamer te staren naar mijn bureau onder het raam. Daar schreef ik vroeger korte verhalen over onze avonturen. Ik heb al maanden niet in mijn stoel gezeten, niet meer sinds ze werd gedood.
Ik ga zitten en veeg het stof weg dat zich heeft verzameld op mijn notitieboekjes en computer. Daarna begin ik te lezen wat ik had geschreven voordat Liz stierf.
Ik glimlach terwijl ik mijn aantekeningen lees. Schrijven is mijn passie. Met mijn verbeelding kan ik verhalen in mijn hoofd bedenken en ze echt laten aanvoelen. Meestal klopt het precies wat ik schrijf. Ik neem een paar van de echte avonturen van Liz en mij, en zet ze op papier.
Kijk, onze avonturen gaan niet alleen over reizen — ze gaan ook over reizen met weinig of geen kleren aan.
Ik gebruik een schuilnaam, zodat anderen de link niet leggen en weten dat Liz en ik in die verhalen voorkomen. Hoe gênant zou het zijn als haar familie mijn werk zou lezen?
Mijn moeder schaamt zich daarentegen niet voor wat ik schrijf. Ik gebruik verzonnen personages, maar ze weet dat ik het ben.
Mijn pieper begint aan mijn heup te piepen terwijl ik kijk van wie het nummer is. Het is mijn moeder, die wil dat ik haar bel. Ik pak de huistelefoon en toets haar nummer in.
„Hé, lieverd. Hoe gaat het met je? Ik wist niet of je aan het werk was, dus ik piepte je even,“ zegt ze.
„Het gaat goed, mam. Heb je me ergens voor nodig?“ vraag ik.
„Wat is er mis?“
„Hoe bedoel je?“
„Ik kan het aan je stem horen,“ zegt ze.
Mijn moeder kent me door alleen al mijn stem te horen. Ze weet wanneer ik blij ben of een moeilijk moment heb in mijn leven. „Je denkt weer aan Liz, hè?“ vraagt ze.
„Hoe kan ik van niet? Al haar spullen zijn hier nog. Elke keer als ik iets van haar zie, maakt het me verdrietig.“
„Misschien moet je—“
Ik stop haar voordat ze haar zin afmaakt. „Ik heb besloten om haar spullen nog niet weg te doen. Ik denk dat ik ze voorlopig opsla. Als ik er klaar voor ben, doneer ik alles.“
„Dat klinkt als een goed idee, lieverd.“
„Mam, ik moet me klaarmaken voor mijn werk.“
„Doe dat maar. Ik hou van je,“ zegt ze.
„Ik ook van jou. Doei.“
***
Ik kom aan op mijn werk en parkeer mijn auto op mijn vaste plek onder de sinaasappelboom.
Ik werk als manager van de zuivelafdeling bij een lokale supermarkt genaamd Jimmy's. Daar vul ik alles aan wat met zuivel te maken heeft, inclusief eieren, melk, kaas en al het andere op de zuivelafdeling. Ik doe ook de bestellingen als de voorraad laag raakt.
Ik loop naar de prikklok, pak mijn kaart en schuif hem erin zodat mijn tijd wordt gestempeld.
„Jon!“
„Ja, meneer,“ zeg ik, terwijl ik het hoofdkantoor binnenloop.
„Goed of slecht nieuws?“ vraagt hij.
„Goed.“
„Allebei je vrachtwagens zijn net tegelijkertijd achter aangekomen. Het slechte nieuws is dat je hulp, Tim, zich vandaag heeft ziekgemeld. Dat betekent dat je de hele dag alleen bent.“
„Dat vind ik eigenlijk niet erg. Ik werk graag alleen.“
„Begin maar met die vrachtwagens. Als ik iemand vind, stuur ik hem naar je toe.“
„Dank u, meneer.“ Ik loop het kantoor uit.
Ik zie een meisje met gebreide handschoenen voor de klantenservice staan. Ik schud mijn hoofd, want het is het begin van de zomer hier in Tampa, Florida. Of ze heeft dun bloed en heeft het altijd koud, of ze draagt gewoon graag handschoenen.
Na een paar uur werken heb ik een melkrapport nodig om te zien wat er is verkocht, zodat ik een bestelling kan plaatsen voor mijn volgende melklevering.
Ik loop langs de kassa's en zie dat het meisje van eerder wordt ingewerkt bij de snelle kassa. Ze heeft een naambadge op een vest van Jimmy's voor caissières in opleiding.
Ik knik met een glimlach naar haar als ze naar me kijkt, en dan weer naar beneden kijkt. Ze heeft deze keer maar één handschoen aan, aan haar linkerhand.
„Hé, Rob. Mag ik de—“
„Ik heb ze al voor je gemaakt,“ zegt hij, terwijl hij ze me door het raampje voor medewerkers aanreikt.
„Dank u, meneer. Wie is het nieuwe meisje bij de snelle kassa?“
„Haar naam is Deanna. Ze is op doorreis vanuit Colombia, is nu terug in de Staten en had een baan nodig,“ zegt hij.
„Ik vraag me af wat voor slipje ze daaronder draagt?“ voegt hij eraan toe, klakkend met zijn tong tegen zijn tanden.
Ik negeer de opmerking. „Waarom draagt ze handschoenen?“ vraag ik.
„Dat kan ik je niet vertellen. Ze zei me dat het een persoonlijke kwestie was.“
„Oké. Bedankt voor mijn rapporten,“ zeg ik, terwijl ik ze omhoog houd.
Ik maak mijn melkrapporten af in het achterkantoor, waar ik veel gelach hoor. Ik ga kijken wat er zo grappig is. Ik loop de kantine in en zie het nieuwe meisje alleen zitten terwijl Ben, Brian en Stan over haar heen gebogen staan.
„Ze denkt dat ze Michael Jackson is met die ene handschoen,“ zegt Ben.
„Laat haar niet te dicht bij vuur komen. Haar haar vliegt zo in de brand,“ zegt Brian, terwijl hij hysterisch lacht.
„Misschien is zij de Billie Jean waarover hij zong. Alleen ben jij niet zijn meisje,“ zegt Stan.
„Wat zijn jullie drieën aan het doen? Denken jullie dat jullie nog op de middelbare school zitten en zomaar iemand met één handschoen kunnen pesten?“ zeg ik met een strenge stem.
Ze kijken me aan alsof ze zijn betrapt bij het stelen.
„De pauze is voorbij. Ga terug naar buiten en haal die winkelwagentjes op,“ zeg ik, terwijl ik naar alle drie wijs. „De volgende keer dat ik merk dat jullie met haar lopen te kloten, laat ik jullie ontslaan wegens intimidatie.“
Alle drie rennen ze de kantine uit.
„Gaat het?“ vraag ik, terwijl ik naar haar kijk.
„Het gaat goed, bedankt. Ik kan voor mezelf zorgen,“ zegt ze, zonder me aan te kijken.
Ik stap dichter naar haar toe. „Mijn naam is Jonathan. Ik beheer de zuivelafdeling,“ zeg ik, terwijl ik mijn hand uitsteek.
Ze stopt haar linkerhand onder de tafel en kijkt naar me op.
Ik houd nog steeds mijn hand uitgestoken wanneer ze hem pakt en schudt.
„Ik ben Deanna,“ zegt ze, terwijl ze mijn hand amper vasthoudt.
„Eerste werkdag?“
Ze knikt met haar hoofd.
„Maak je maar geen zorgen meer over hen. Als ik erachter kom dat ze weer met je kloten, schop ik hun reet.“
Ze glimlacht een beetje en kijkt me aan. „Het spijt me. Ik ben hier nieuw, ik kom uit Texas. Ik ben hier pas een paar dagen.“
„Wat brengt je van Texas naar Tampa?“ vraag ik.
„Ik moest weg.“ Dat is alles wat ze zegt.
„Oké. Ik ga terug naar mijn vrachtwagen en zie je waarschijnlijk nog wel voordat ik wegga,“ vertel ik haar.
Ze knikt terwijl ik weer naar buiten loop.
Het kost me een paar uur om mijn bestelling op te ruimen, maar het is gelukt. Ik zie Deanna niet wanneer ik uitklok, en ze moet al zijn vertrokken.
