Voorbij de Blauwdruk
Auteur
Lezers
274K
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1
AVA
„Bella! Wat is dit?“ riep ik naar mijn vijfjarige nichtje, terwijl ik een verfrommeld briefje in mijn hand hield dat ik net uit haar tas had gehaald.
De woorden „Wil je voor altijd de mijne zijn?“ stonden er in een erg netjes handschrift op geschreven, samen met een heel mooie tekening van een man en een vrouw die elkaars hand vasthielden voor een perfect getekend huis.
Ze kwam de kamer binnen en keek naar me terwijl ik op de grond zat.
Al schouderophalend zei ze: „Dakota heeft het aan mij gegeven.“
„Wie is Dakota?“ vroeg ik.
„Een kindje uit mijn klas.“
„En hij houdt van tekenen?“ vroeg ik door.
Ze haalde weer haar schouders op, zo'n schattig haaltje met één schouder dat alleen vijfjarigen zo goed kunnen.
„Weet ik niet, tante Ava.“
Ze draaide zich om en rende terug naar de woonkamer om verder te kijken naar haar tv-programma.
Ik zuchtte. Ik wist zeker dat de kleine Dakota dit niet had getekend; het handschrift was zorgvuldig, en de details van het huis zagen eruit alsof een kunstenaar het had gemaakt in plaats van een kind.
Ik pakte de tekening, stopte hem in mijn achterzak en pakte haar schooltas verder in.
„Poets je tanden en pak dan je jas, alsjeblieft. We vertrekken over tien minuten,“ riep ik naar haar.
Ik stond in de keuken bananen in stukjes te snijden voor haar tussendoortje, wachtend tot ik het water van de kraan hoorde lopen.
Bella kwam vijf minuten later breed glimlachend naar me toe.
„Ik heb mijn tanden gepoetst, tante.“
Ik glimlachte naar haar terug. „Klaar voor?“
„Yep!“
De rit naar Springvale Elementary School duurde maar tien minuten, maar Bella praatte de hele weg vanaf de achterbank over hoe blij ze was met het Valentijnsfeestje van haar klas. Ze vierden het vandaag, op de twaalfde, omdat de feestdag dit jaar in het weekend viel.
„En mama is er echt niet bij?“ vroeg ze toen we bij haar school aankwamen, terwijl haar grote groene ogen vol verdriet stonden.
„Het spijt me, Bella. Dit jaar niet. Ze weet hoeveel je van deze feestdag houdt, maar ze heeft beloofd dat ze er de volgende keer wel bij is. En vergeet niet, ik ben hier vanmiddag om te helpen met het feestje.“
Ze knikte, keek uit het raam, en draaide zich toen glimlachend weer naar mij toe.
„Oké, tante.“
Het verbaasde me altijd hoe snel kinderen weer vrolijk zijn. Ik wilde dat ik net zo veerkrachtig was als ik werd geconfronteerd met de teleurstellingen in het leven.
We stopten bij haar school en ik stapte uit om de auto heen te lopen en Bella uit haar autostoeltje te helpen. Ik deed haar muts en handschoenen goed en gaf haar een dikke kus op haar wangen.
„Ik vond het een geweldige ochtend met jou. Ik ben zo trots op je. En ik ben zo blij dat je van mij bent,“ zei ik terwijl ik in haar ogen keek, waarna ik haar in een heel dikke knuffel trok.
Dit was ons speciale afscheid, en ik zei dit al tegen haar sinds ze een baby was.
„Dat is Dakota,“ zei ze terwijl ze onze knuffel verbrak en naar een klein jongetje wees, een paar auto's verderop in de rij, met donker, warrig bruin haar, die praatte met een volwassene die naast hem op zijn hurken zat.
Ik draaide me weer naar Bella. „Oké, ik ga even met zijn vader praten over zijn cadeautje. Heb een heel fijne dag. Ik zie je vanmiddag.“
Ze knikte en rende snel naar binnen, vol zin om bij haar vriendjes te zijn.
„Neem me niet kwalijk,“ zei ik terwijl ik naar de man liep die nog steeds naast Dakota op zijn hurken zat.
Hij draaide zich glimlachend naar me om en onthulde lichtbruine ogen die zo goudkleurig waren dat ze wel barnsteen leken. Heel schattige kuiltjes versierden zijn wangen, die bedekt waren met een stoere stoppelbaard.
Mijn adem stokte in mijn keel toen ik onverwacht werd verrast door hoe opvallend knap hij was. Er was iets met hem—hij was een echte man.
Nu hij stond, torende hij boven me uit; de spieren onder zijn poloshirt met lange mouwen tekenden zich duidelijk af op zijn borst en armen. Hij rook naar vers gekapt hout en dennennaalden, en ik kwam bijna in de verleiding om hem te vragen of hij in een blokhut woonde.
Terwijl ik naar woorden zocht, bracht ik er eindelijk uit: „Ben jij de vader van Dakota?“
Hij glimlachte en knikte, terwijl hij zijn hand uitstak. „Ja, ik ben Theo Garrison.“
Ik schudde zijn hand en werd overvallen door de schok die door mijn lichaam ging bij de aanraking van zijn ruwe, grote handpalmen tegen mijn veel kleinere hand.
Ik liet zijn hand iets te snel weer los en glimlachte naar Dakota om mezelf af te leiden van de warme, barnsteenkleurige ogen die me nog steeds aanstaarden.
Helaas had Dakota dezelfde fascinerende ogen, dus naar hem kijken hielp weinig om me af te leiden van de ongepaste gedachten over zijn vader die door mijn hoofd spookten.
Omdat ik de schattige jongen niet in de problemen wilde brengen, besloot ik de vermoorde onschuld te spelen. „Ik denk dat je dit per ongeluk in de tas van Bella hebt laten vallen, Dakota,“ zei ik tegen hem, terwijl ik in mijn zak greep en de tekening tevoorschijn haalde.
Theo draaide zich om naar wat ik tevoorschijn had gehaald en ging naast me op zijn hurken bij zijn zoon zitten. Zijn knie raakte zachtjes de mijne.
„Dakota, weet je nog wat ik je had verteld over spullen uit mijn kamer pakken?“
Dakota zuchtte en keek naar de grond. „Sorry, pap. Het is alleen dat je me vertelde dat je het aan mama had gegeven toen je jonger was en een oogje op haar had, dus ik wilde het voor Valentijnsdag aan mijn vlam geven.“
Mijn hart smolt door de lieve woorden van het jongetje.
Theo woelde door zijn haar en gaf hem een kus op zijn hoofd. „Heb een fijne dag, Dakota. Ik hou van je,“ zei hij terwijl zijn zoon vrolijk naar binnen huppelde.
„Sorry daarvoor. Ik heb de laatste tijd wat moeite met hem omdat hij spullen pakt die hij niet mag hebben om ze aan kinderen in zijn klas te geven.“ Hij glimlachte weer, waarbij hij die twee schattige kuiltjes liet zien, en ik voelde me helemaal wegdromen.
Hij is vast getrouwd. Doe normaal, Ava.
„Dus, jij bent vast de illustere tante van Bella?“ grijnsde hij breed.
„Yep, dat ben ik,“ antwoordde ik, terwijl ik me afvroeg hoe hij over mij had gehoord.
„Ik help vaak als vrijwilliger in de klas van Dakota en heb Bella wel eens over je horen praten. Ze lijkt echt dol te zijn op de tante bij wie ze laat mag opblijven om naar The Bachelor en Holiday Baking Championship te kijken.“
Ik bloosde beschaamd.
Ik moet niet vergeten tegen Bella te zeggen dat ze NIET mag praten over wat we doen als ze bij mij logeert.
„Maak je geen zorgen, ik neem The Bachelor van tevoren op zodat we de ongepaste stukjes kunnen doorspoelen, en de bakprogramma's zijn voor onderzoek. Ik heb een eigen bakkerij,“ legde ik uit, waarbij ik een plotselinge drang voelde om een bepaald imago hoog te houden voor deze volslagen vreemdeling.
Hij lachte. „Geen zorgen, ik zal het niet aan je zus vertellen.“
„Nou, nogmaals bedankt dat je dit aan mij hebt teruggegeven,“ zei hij na een paar seconden stilte.
Ik knikte terwijl ik me omdraaide om te vertrekken.
„Zie ik je later vandaag nog bij het Valentijnsfeestje van de kinderen?“ vroeg hij en riep het me na.
Ik draaide me om en zag dat hij er nog steeds stond, met die onweerstaanbaar zwoele glimlach die hem zo eigen was.
„Ja, ik val in voor mijn zus.“
Zijn grijns werd nog breder door mijn antwoord. Ik kon niets doen aan de vlinders die in mijn buik leken te fladderen, alsof zijn glimlach betekende dat hij ernaar uitkeek om mij straks te zien.
„Ik ben blij dat jij het bent en niet Cheyenne. Ze is nooit een grote fan van me geweest,“ zei hij vaag, waarna hij zich omdraaide naar zijn SUV.
Ik trok mijn wenkbrauwen op en vroeg me af waarom mijn zus hem niet mocht, al kon het, Cheyenne kennende, om duizend verschillende misplaatste redenen zijn.
Mijn nieuwsgierigheid won het, en zodra ik weer achter het stuur van mijn grijze 4Runner zat, belde ik Cheyenne. Ze zou net wakker worden om aan haar dienst aan de westkust te beginnen.
Ze nam de telefoon op met: „Hé, zus! Is Bella goed op school aangekomen?“
„Jazeker, al had een jongetje uit haar klas iets van zijn vader gepakt en aan haar gegeven. Ik moest het vanochtend terugbrengen.“
Ze zuchtte aan de andere kant van de lijn. „Was het weer Dakota?“
Ik grinnikte. Ik begreep dat dit vaker gebeurde.
„Hij is al verliefd op haar sinds ze afgelopen najaar samen naar school gingen,“ zei ze.
„Dus, hoe zit het eigenlijk met die lange, donkere, knappe en mysterieuze vader?“ informeerde ik, doelend op Theo. „Hij vertelde dat je hem niet mag.“
Ze lachte. „Het is niet dat ik hem niet mag, ik… snap hem gewoon niet. We zijn vaak samen bij feestjes van de kinderen op school, en terwijl de meeste ouders zich onder elkaar mengen, blijft hij veelal op zichzelf of praat hij alleen met de kinderen. Het lijkt er gewoon op dat hij er niet in geïnteresseerd is om een van ons te leren kennen,“ antwoordde ze luchtig.
„Helpt zijn vrouw ook mee?“ vroeg ik. „Of is zij ook een reisverpleegkundige die schoolfeestjes en feestdagen mist, net als jij?“
Hoewel ze tegenwoordig zelden reisde, bood haar ziekenhuis een paar keer per jaar drie keer zoveel loon voor korte opdrachten van twee tot drie weken in een andere staat. Dat waren de momenten waarop ik op Bella mocht passen.
Als alleenstaande moeder was het financieel gezien logisch voor Cheyenne om die langere reistripjes aan te nemen, zodat ze in de zomer meer vrij was om met Bella te zijn. Bovendien keek ik er altijd naar uit om extra tijd door te brengen met mijn lieve nichtje.
„Oh nee, Ava. De vrouw van Theo… Zij… Shit, ik word gebeld door mijn werk. Ik moet ophangen. Ik spreek je snel. Doei.“
Zij wat? Verdomme, Cheyenne.
Opeens wilde ik alles weten over deze mysterieuze man met de gouden ogen.
