Babyzaken Boek 2
Auteur
Lezers
87,0K
Hoofdstukken
20
Een verhaal zo oud als de tijd
Boek 2: Gewoon Een Kerstpuinhoop
„Ik ben hier“, fluistert Sebastian in Peytons oor. Hij drukt een zachte kus op de zijkant van haar hoofd. „Je mag met me praten of niet. Maar ik ben hier.“
Ze liggen samen op hun bed. Peyton kijkt naar de tuin achter de glazen deuren. Sebastians armen zijn om haar heen geslagen. Hij stelt haar gerust, ook al is ze helemaal stil.
Haar tranen zijn allang opgedroogd op haar wangen. Sebastian is al twee keer in slaap gevallen.
Ze weet dat ze de pijn al lang geleden had moeten loslaten. Maar het idee om de pijn echt onder ogen te zien, voelt nu heel vreemd. Ze is er te veel aan gewend geraakt om er gewoon mee te leven.
Deze momenten loslaten waarop de pijn het overneemt... Voor Peyton voelt het alsof dat het definitief zou maken. Dan zou haar baby echt weg zijn.
Door deze kwetsbare momenten voelt ze dat het oké is om gebroken te zijn. Is het al jaren geleden? Ja. Maar hoe vaak Sebastian haar ook geruststelt, haar gedachten keren altijd weer terug naar de pijn.
Vandaag is het precies zeven jaar geleden dat Peyton haar baby verloor. Ze verloor toen ook de kans om nog meer kinderen te krijgen. Sindsdien voeden zij en Sebastian Sasha op als een enig kind.
Soms is ze een eenzaam kind.
Adoptie was geen optie. Niet omdat ze dat niet wilden, maar vanwege dit soort momenten. Sebastian zegt altijd dat Peyton eerst aan haar eigen genezing moet werken. Pas als de pijn weg is, kunnen ze aan een ander kind denken.
Hetzelfde geldt voor een draagmoeder.
Peyton snapt zijn redenen. Ze weet dat Sebastian gelijk heeft. Maar ze wil de pijn niet onder ogen zien. Als ze dat doet, zal ze die niet meer voelen. En dat zou betekenen dat haar baby echt weg is.
„Mama“, haalt Sasha's stem haar uit haar gedachten. De deur gaat krakend een stukje open. Peyton gaat snel rechtop zitten. Ze had niet door dat de oppas Sasha al van school had gehaald.
Peyton lacht naar haar dochter. Ze wenkt haar om dichterbij te komen. Sasha klimt op het bed en gaat voor haar moeder zitten. Peyton ziet dat Sasha bezorgd kijkt. Ze schuift een losse pluk haar achter het oor van haar dochter.
„Wat is er aan de hand, schatje?“ vraagt Peyton met een zachte stem.
„Er is iemand aan de telefoon. Ze huilen en zeggen dat je met ze moet praten“, antwoordt Sasha. Ze houdt Peytons telefoon naar haar uit.
Peytons hart slaat een slag over als ze de naam op het scherm ziet. Ze pakt de telefoon van Sasha aan. De rillingen lopen over haar rug. „Mikayla“, neemt ze op. Ze weet al hoe dit gesprek zal verlopen.
„Mevrouw Coleman“, trilt Mikayla's stem aan de andere kant van de lijn. Peyton wacht tot ze is uitgesproken. „U moet komen om alles leeg te halen.“
Peyton blaast een adem uit die ze ongemerkt had ingehouden. Dit zat er al heel lang aan te komen. Nu het eindelijk zover is, kan ze het bijna niet geloven. „Ik kom er zo snel mogelijk aan“, belooft ze. Ze hangt op.
„Wie was dat, mama?“ vraagt Sasha.
Peyton lacht naar haar dochter. „Het was niemand belangrijk.“
„Heb je je huiswerk al gemaakt?“ vraagt Peyton.
Sasha schudt haar hoofd. Ze kijkt lachend achterom naar haar slapende vader. „Monique is nog bezig met het klaarmaken van onze lunch“, legt Sasha uit.
Peyton maakt een begrijpend geluidje. Ze knipoogt naar Sasha. „Perfect. Ga maar doen wat je moet doen. Ik zal papa wakker maken voordat we naar beneden komen.“
Sasha stelt haar moeder geen verdere vragen. Ze haast zich de kamer uit. Ze kijkt uit naar de tosti van Monique voor de lunch.
Waarom hebben ze eigenlijk een oppas nodig? Sinds haar huwelijk met Sebastian is het leven van Peyton enorm veranderd. Ze is naar heel veel gala's geweest. Ze heeft geweldige mensen ontmoet. Ze is zelfs modeontwerpster geworden. Ze heeft nu haar eigen studio en een bruidswinkel. Maar met alle modeshows en de drukte van haar eigen bedrijf hadden ze echt hulp nodig.
Peyton kijkt weer naar Sebastian. Er verschijnt een glimlach op haar lippen. Hij ziet er zo rustig uit als hij slaapt. Dat is een van haar favoriete dingen om naar te kijken.
Ze kan zien dat hij ouder wordt. Ze ziet de rimpels rond zijn ogen en de lijnen op zijn voorhoofd. Maar ze zijn nog steeds jong. Ze kijkt uit naar wat de toekomst zal brengen.
„Schatje.“ Peyton schudt Sebastian voorzichtig wakker. Het duurt een paar minuten. Maar als hij eindelijk zijn ogen opent, begroet hij haar met een glimlach en een kusje op haar lippen.
„Je ziet er beter uit“, zegt hij. Ze knikt als antwoord.
Sebastian gaat rechtop zitten. Hij trekt een wenkbrauw op naar Peyton. „Alles goed?“ vraagt hij.
Peyton maakt een vaag geluidje. Hierdoor vraagt hij het nog een keer. „Peyton.“ Hij leunt naar haar toe en legt zijn hand op haar schouder. Uiteindelijk vertelt ze hem wat er aan de hand is.
„Mikayla belde. Ze zei dat ik alles moet komen opruimen.“
Sebastian schrikt er een beetje van. Maar hij kan niet zeggen dat hij dit niet had zien aankomen. „Oké. Nou, dan gaan we erheen en ruimen we op“, zegt hij simpelweg.
Peyton kijkt hem strak aan. „Besef je wel wat dit betekent? Ik moet teruggaan naar die plek. Ik moet iedereen onder ogen komen die wist wat er gebeurde, maar niks deed vanwege het geld.“
Sebastian schuift dichter naar Peyton toe. Hij slaat zijn armen om haar heen. Hij kust de zijkant van haar hoofd. „Luister, we kunnen er met zijn allen naartoe gaan. We blijven daar een paar dagen en pakken de spullen in. We regelen de erfenis, zetten het huis te koop en komen weer naar huis. Een fluitje van een cent. En iedereen die nooit om je gaf, zal zien met wat voor een lekker ding je nu samen bent.“
Peyton slaat speels naar hem met een glimlach op haar gezicht. „Wat doen we dan met Sasha?“ vraagt ze.
Sebastian kijkt haar aan alsof ze gek is geworden. „Mijn ouders vinden het vast heel leuk om haar een paar dagen in huis te nemen.“
Zijn aanwezigheid troost Peyton. Zijn talent om alles op te lossen is nog veel fijner. „Dus dit is het dan echt, hè?“
Sebastian knijpt zachtjes in haar arm. „Het is eindelijk gebeurd.“
„Ik had nooit gedacht dat het me iets zou doen als ze het loodje legden. Maar het blijkt dat het overlijden van waardeloze ouders best een opluchting kan zijn.“ Peytons ouders hadden in hun laatste jaren geprobeerd om hun fouten goed te maken. De fouten die haar jonge hart hadden gebroken. Ze waren zelfs zover gegaan dat ze haar alles in hun testament hadden nagelaten.
Ze dachten dat dit hun fouten uit het verleden misschien zou goedmaken. Maar de zeldzame keren dat Peyton hen zag, kon ze zich niet voorstellen dat ze hun kind was. Hen vergeven was een eitje. Maar van ze houden? Dat was een compleet ander verhaal.
Nu ze onder de groene zoden liggen, is alles wat ze bezaten van haar. Het kan haar echt geen reet schelen. Maar ze kan het gevoel niet loslaten dat de wereld er nu een stukje beter aan toe is.
