Rebel Souls MC (Nederlands)
Auteur
Violet Bloom
Lezers
4,0M
Hoofdstukken
154
Hoofdstuk 1.
Boek 1:Wicked Embers
NATHAN
„Ze is dood,“ zei ik, terwijl ik over mijn gezicht wreef en de wachtkamer binnenliep waar mijn broers op me wachtten.
Hawk, mijn rechterhand en beste vriend sinds we klein waren, stond als eerste op. Hij ving me op voordat ik kon vallen.
Mijn kleine zusje was dood.
Ze had een overdosis drugs genomen.
Ze zeiden dat het een ongeluk was, maar ik wist wel beter. Iemand had haar opzettelijk te veel drugs gegeven.
Hoe wist ik dat?
Mijn zus stond aan de goede kant van de wet.
Een politieagente.
Ja, de zus van iemand uit een motorclub was agent. En niet eens een slechte.
Toen we jong waren, leefden we bijna hetzelfde leven. Maar ik vond het geweldig terwijl zij het haatte.
Ze heeft me zelfs een keer gearresteerd.
We praatten niet over clubzaken en ik vroeg niet naar haar politiewerk. Mensen vonden dat vreemd, maar het werkte voor ons.
Pa vond het niet leuk, maar hij accepteerde het omdat hij liever een dochter had die agent was dan helemaal geen dochter.
Maar het maakte nu niet meer uit. Ze was toch weg.
Ze had niet zo jong moeten sterven. Dat had ik moeten zijn. Door een kogel van een vijand of de politie, of in een ongeluk op mijn motor.
Ze was undercover aan het werk in de stad. Alle knappe stadsagenten die undercover hadden kunnen gaan waren bekend, dus kregen ze hulp van buiten. Ze was zo blij toen ze de baan kreeg.
Ik was ook blij. Hoe slecht we ook waren, drugs waren iets waar we niet aan deden.
Er was wiet in ons clubhuis, maar alles sterker dan dat of alcohol zou je er snel uit laten vliegen.
Hawk hield me overeind terwijl mijn vader mijn moeder vasthield. Ze had haar hoofd in haar handen en schommelde heen en weer tegen hem aan, diep verdrietig.
Bender, mijn sergeant-at-arms, stond aan mijn andere kant. De rest van mijn broers stond om ons heen, hoofden gebogen terwijl we allemaal rouwden om het verlies van de prinses van de club.
Jenny's team en afdeling huilden ook. Voor één keer wilden we allemaal hetzelfde - uitvinden wie dit had gedaan en waarom. En dan wraak nemen.
De andere kant van de kamer wilde waarschijnlijk gerechtigheid. Maar het enige waar ik aan kon denken was wraak.
Ik voelde me verdoofd toen de dokter met mijn ouders kwam praten. Hij was erg formeel.
Hij vertelde hen dat ze haar lichaam zouden moeten onderzoeken en dat ze gebeld zouden worden wanneer haar lichaam naar de begrafenisondernemer kon worden gebracht. Al haar spullen werden bewaard als bewijs.
„Het spijt me voor uw verlies,“ zei hij aan het eind.
Ik kon de witte muren van het ziekenhuis en de schone geur niet meer verdragen, dus liep ik snel naar buiten. De hele club liep met me mee naar de rij motoren op de parkeerplaats.
Ik stapte als eerste op, gevolgd door Hawk en Bender, toen Hands. Toen alle twintig motoren op de weg waren, gaf het luide geluid van de motoren me een beter gevoel.
Toen we terugkwamen bij ons clubhuis, waren de vrouwen en de twee echtgenotes die sommige van mijn jongens hadden er al.
Toen ik naar binnen liep, raakte ik de afbeelding aan die op de deur was geschilderd. Het leek op een eng wezen uit de Harry Potter-films, met een slang eromheen.
Voor Jenny was het gewoon een slang, maar ze wilde dat het veranderd werd nadat ze alle boeken had gelezen en alle films had gezien. Pa kon haar nooit iets weigeren. Hij zei alleen dat de slang ook moest blijven.
Het was dinsdag, en ik was blij dat dit niet op een vrijdag of zaterdag was gebeurd. Die avonden openden we het clubhuis als bar om extra geld te verdienen.
Ik zou woedend zijn geweest als ik nu met een drukke club had moeten omgaan.
„Het spijt me zo,“ zei Liza, de vrouw van Hands, toen ze naar me toe kwam. Megan stond achter haar, ook haar medeleven betuigend.
Hands omhelsde Liza, die huilde tegen zijn borst. Ze was close geweest met mijn zus toen ze opgroeiden. Megan omhelsde me voordat ze zich omdraaide naar Greaser, onze monteur. Hij omhelsde zijn vrouw zoals Hands de zijne deed.
Het enige waar ik aan kon denken was hoe blij ik was dat ik niet iemand anders hoefde te troosten terwijl ik probeerde om te gaan met mijn eigen verdriet.
Rain, de vrouw die het beste was in orale seks, gaf me een shot Jack Daniels voordat ze op mijn schoot ging zitten en haar armen om me heen sloeg.
„Vergadering!“ riep ik door de kamer. Wetende wat haar plaats was, ging Rain van mijn schoot af. Ik dronk een tweede shot voordat ik een joint opstak en naar de vergaderruimte ging.
Zittend aan het hoofd van de tafel, zat Hawk aan mijn linkerkant, Bender aan mijn rechterkant, en Hands naast hem.
Echo zat tegenover me aan het andere uiteinde van de lange tafel, zijn computer open en klaar om alles op te zoeken wat ik hem zou opdragen.
De jongen kon niet goed schieten, maar hij was nog steeds het gevaarlijkste lid van deze club. Hij kon ons allemaal in de problemen brengen met slechts een paar klikken op zijn toetsenbord. En onze bankrekeningen leeghalen.
Ik zou hem nooit dwarsbomen.
„Echo,“ begon ik, en de kamer werd stil toen ik begon te spreken. „Hack in de bestanden van de politie van Rodeo City. Ik wil alles weten waar mijn zus aan werkte - met wie ze praatte, wie haar bazen waren.
„Ik wil alles weten over de drugsbende die ze onderzocht. Beginnend bij de top met de man die de leiding heeft tot elke dealer op elke straathoek in de stad.
„Dan wil ik weten hoeveel het sheriffkantoor van Riversville weet over haar opdracht.
„Bubbles, kennen we iemand in de stad die we om meer informatie kunnen vragen?“
„Nee,“ zei hij, terwijl hij rook uitblies van zijn sigaret. „Maar we zijn nog steeds bevriend met de Bloodhounds. Het is hun stad. Ik weet zeker dat ze wel een agent of twee hebben die ze betalen voor informatie.“
„Regel het,“ zei ik tegen hem. Hij stond meteen op, pakte zijn wegwerptelefoon en verliet de kamer. „We stemmen hier nu over. Wraak nemen voor Jenny's dood.“
Iedereen in de kamer zei ja.
Zonder nog iets te zeggen, sloeg ik met de hamer op tafel, waarmee ik aangaf dat ze konden vertrekken, maar ik bleef op mijn plaats zitten. Hawk en Bender bleven bij me terwijl iedereen anders de kamer verliet.
„Gaat het, broer?“ vroeg Hawk. Hij trok een gezicht bij zijn eigen vraag voordat ik zelfs kon antwoorden. Ik nam een trek van de joint en gaf hem door.
„Nee.“ Ik lachte treurig.
„Wat heb je nodig?“ vroeg Bender.
„Wraak.“
„En die krijgen we,“ zei Hawk boos. We zaten daar een tijdje, gaven de joint door en vertelden verhalen over Jenny.
„Ik ga het verhaal vertellen over hoe ze me arresteerde op de begrafenis,“ vertelde ik hen.
Ze lachten allebei en het bracht een glimlach op mijn gezicht. Jenny hield ervan om mensen aan het lachen te maken. Ze zou blij zijn geweest om ons hier zo te zien zitten. Blijer als we niet aan het roken waren, maar toch.
„Ze heeft je zo hard neergehaald,“ lachte Bender.
„Omdat ik haar liet.“
„Blijf dat jezelf maar wijsmaken,“ lachte Hawk.
Ik negeerde hen beiden en nam de laatste trek voordat ik de joint uitdrukte.
Ik stond op en liep terug naar de barruimte van het clubhuis. Ik ging rechtstreeks naar Rain.
Ze glimlachte verleidelijk naar me toen ik haar naar een hoekbank trok. Ik maakte mijn broek los en haalde mijn slappe penis tevoorschijn, wachtend tot ze zou beginnen.
Brenda kwam aanlopen en zette een biertje op tafel. Ik nam een lange slok terwijl Rain haar hete mond op me gebruikte. Ze had dit al vele malen eerder bij me gedaan.
Mijn hand rustte op haar hoofd, duwend zodat ze me helemaal zou nemen. Ik was niet in de stemming voor plagen of om seks te hebben. Ik wilde dat ze me pijpte. De ontlading zou me minder gestrest maken.
Toen ik in haar mond klaarkwam, liet ze me los. Ik stopte mezelf terug in mijn broek, gromde een bedankje en zei dat ze weg moest gaan.
Ze keek gekwetst. Ik zou echt moeten stoppen met seks met haar hebben. Hoe vaak ik haar ook vertelde dat ik geen vrouw wilde en dat zij nooit mijn vrouw zou worden, ze bleef hopen.
Het was haar eigen schuld. Ik was eerlijk. Te eerlijk - tot het punt van gemeen zijn - maar ze dacht dat ze me kon veranderen.
Ik dronk mijn bier op, liep door de gang naar de trap van het clubhuis en naar boven naar mijn slaapkamer, waar ik de slaap me liet overweldigen.
***
Er gingen bijna anderhalve week voorbij na Jenny's dood voordat we eindelijk de begrafenis konden houden.
De dokter kon haar lichaam pas vrijgeven nadat hij had vastgesteld hoe ze was gestorven. Hij zei uiteindelijk dat het onbekend was, waardoor de politie kon blijven onderzoeken zonder het een moord te noemen.
Wat het wel was.
„En nu horen we van Jenny's oudere broer,“ zei dominee Tom.
Ik stond op en knoopte mijn vest dicht en trok het recht. Zwarte broek, zwart shirt, zwarte stropdas en mijn vest waren wat ik had gekozen om te dragen.
Ik moest bijna lachen. Jenny zou dit geweldig hebben gevonden. Het moest wel de vreemdste begrafenis ooit zijn.
Aan de ene kant zat elke crimineel die dit kleine stadje rijk was. De andere kant zat vol met stadsagenten in ceremonieel uniform en de sheriff's afdeling uit de stad.
We hadden afgesproken om de begrafenis vreedzaam te houden.
„Jenny was twee jaar jonger dan ik. Ze verraste ons toen ze binnenstormde en zei dat ze agent wilde worden. Ik dacht dat pa ter plekke een hartaanval zou krijgen.
„We probeerden haar ervan af te praten, maar ze was koppig. Als ze haar zinnen ergens op had gezet was er geen veranderen aan. Ze zei altijd dat haar trotste moment was toen ze mij arresteerde.“
Ik moest even stoppen toen er gelach opsteeg van beide kanten van het gangpad.
„Er was een gevecht geweest in de bar. Oké, ik zat in een gevecht in de bar. Mijn kleine zusje deed me de handboeien om. Maar omdat ik mezelf was, ging ik niet makkelijk mee. Ik liet haar ervoor werken.
„En het kostte haar dood voordat ik het toegaf, maar ik liet haar me niet neerhalen, ze deed het gewoon. Bekwaam en effectief, precies zoals pa en ik haar hadden geleerd.“
Meer gelach.
„Ze gooide me op mijn kont en ik kon een week lang niet goed zitten. Ik was zo verdomd trots op haar. Ze was goed. Te goed voor deze wereld - wat de reden is dat ze er niet meer is.
„Als je daarboven bent, Jen,“ zei ik, terwijl ik naar het plafond keek, „geef oma een knuffel van me en houd een biertje koud. Ik mis je nu al verschrikkelijk. Ik hou van je, zus.“
Tranen vulden mijn ogen toen ik afscheid nam en van het podium stapte.
Jenny's partner sprak daarna. Ze vertelde over haar werk en hoe blij ze was haar te hebben gekend.
Na de begrafenis gingen de agenten en criminelen hun eigen weg.
De dag dat ze stierf was droevig geweest in het clubhuis, maar vandaag zou een feest zijn, om haar leven te vieren. Zo zou ze het gewild hebben.
Ik werd erg dronken, maar wist op de een of andere manier toch Rain's pogingen om bij me te zijn te ontwijken. Ik had beloofd haar niet meer aan te raken. Niet meer. Tenzij ze kalmeerde over haar wens mijn partner te worden.
***
Het feest duurde tot diep in de ochtend, wat de reden is dat ik Bubbles bijna wurgde toen hij om zeven uur 's ochtends mijn kamer binnenkwam.
„Roep een vergadering bijeen,“ zei hij.
„Kan het wachten?“
„Nee, baas. Roep een vergadering bijeen.“
„Jezus. Vergadering. Haal de jongens hierheen.“
Twintig minuten later, fris gedoucht, liep ik de vergaderruimte binnen.
Iedereen was er al, wachtend op mij. Sommige jongens zagen er erg moe uit en waren waarschijnlijk pas een uur of twee eerder naar bed gegaan.
Verse koffie stond midden op tafel, waarschijnlijk gezet door Megan of Liza. Ik schonk een kop in, deed er veel suiker in en nam een slok.
„Spreek, Bubbles.“
„Ik heb eindelijk wat informatie gekregen van de Bloodhounds.“
Ik staarde hem uitdrukkingsloos aan, wachtend tot hij verder ging.
„De drugsbende opereert vanuit een club in Rodeo City. Ze kunnen er nooit dichtbij komen omdat al hun jongens bekend zijn.“
„Undercover.“ Hawk ging plotseling rechtop zitten.
„Verdomme ja!“ Bubbles stemde opgewonden in, terwijl hij met zijn hand op tafel sloeg.
„Rustig aan,“ beval ik. „Als ze de Bloodhounds kennen, zullen ze bikers makkelijk herkennen. Slechts één undercover. Ik.“
De helft van mijn jongens begon te zeggen dat het te gevaarlijk was om hun leider alleen te sturen.
„Mijn club. Mijn zus. Mijn beslissing.“
Niemand durfde tegen te spreken.
„Maar het ding is,“ zei Bubbles, „als je wilt opgaan in de menigte moet je eruit zien als-.“ Hij stopte plotseling.
„Eruit zien als...?“ vroeg ik, met mijn handpalm omhoog, wachtend op een uitleg.
„Een rijke student?“
„Een rijke student?“ Ik staarde hem aan. Hij knikte ongelukkig. Mijn hand raakte de haren op mijn gezicht aan. Het was niet zo lang als dat van sommige jongens, maar het zat al minstens vijf jaar op mijn gezicht.
„Hier ook,“ zei Bubbles, wijzend naar mijn hoofd.
„Verdomme,“ gromde ik. Maar het moest gebeuren.
„Geen vest ook.“
Ik zou me bijna naakt voelen.
„Afgelopen,“ zei ik, terwijl ik met de hamer op tafel sloeg voordat ik hem boos op tafel gooide.
Twintig minuten later zat ik voor de spiegel, niet in staat mezelf te herkennen.
Megan stond achter me, deed gel in mijn pas geknipte haar, dat iets langer was aan de bovenkant, en kamde het naar links. Ik streek met mijn hand over mijn pas geschoren gezicht.
Ik zag eruit als een verdomd kind.
„Het zal het waard zijn,“ zei Hawk, terwijl hij op mijn schouders klopte. „Weet je zeker dat je alleen wilt gaan?“
„Het moet gebeuren. Meer dan één van ons zal mensen achterdochtig maken.“
„Ik weet het,“ zuchtte hij.
„Ik zal een tracker in mijn laars stoppen. Als ik een check-in mis, weet je wat je moet doen.“
„Succes,“ zei hij, wetend dat hij me niet meer zou zien voor ik vertrok.
Ik ging terug naar mijn kamer en liet me op het bed vallen. Ik was erg moe en ik moest vanavond volledig wakker en alert zijn. De slaap kwam snel, omdat ik zo moe was.
***
Ik pakte het valse ID dat Echo in minder dan een uur had gemaakt en nog een wegwerptelefoon, liep het clubhuis uit en naar mijn truck.
Erger dan mijn haar en gezicht was dat ik niet op mijn motor daar naartoe en terug kon rijden. Ik had dat soort aandacht niet nodig.
Toen ik eindelijk een uur in de rij had gestaan en de club binnen was gekomen, ging ik rechtstreeks naar de bar en bestelde een bourbon. Terwijl ik er langzaam van nipte, liep ik door de drukke club.
Ik zorgde ervoor dat mijn ogen elk meisje bekeken dat voorbij liep voor het geval iemand me in de gaten hield. Maar eigenlijk was ik op zoek naar een van de drie personen op de foto's die Bubbles me had laten zien.
Echo kon geen informatie krijgen over de top drie van de drugsbende. Ze waren als geesten. Maar tussen hem en Bubbles konden we wat informatie krijgen over een paar belangrijke mensen.
Eén niveau boven hen was het niveau onder het hoofd van de drugsbende. Een van deze jongens te pakken krijgen zou ons een enorme stap dichter brengen bij het uitzoeken wat er met mijn zus was gebeurd.
Helaas zag ik die avond geen van hen.
Of de volgende avond.
Of die daarna.
En zo ging het drie weken door.
„Je gaat terug?“ vroeg Hawk tijdens de vergadering. „Het is al drie weken en je hebt geen spoor van deze jongens gevonden!“ Zijn handen lagen plat op tafel terwijl hij probeerde kalm te blijven.
„Nog één nacht,“ zei ik. „Dan stop ik ermee.“
„Weet je zeker dat deze informatie wel klopt?“ vroeg Hands, zijn vraag gericht aan Bubbles.
„Ik heb vandaag nog met mijn contact bij de Bloodhounds gebeld. Hij zweert dat de informatie klopt.“
„En het komt overeen met wat ik heb kunnen vinden,“ voegde Echo toe.
„Is het je al gelukt om in de beveiliging van de club te hacken?“ vroeg ik hem.
„Nee, ik denk dat het ouderwets is.“
„Betekent dat onmogelijk?“ vroeg ik, niet eens doend alsof ik zijn computertaal begreep.
„Niet onmogelijk. Maar als het een gesloten circuit is, ren ik eigenlijk gewoon rondjes. Maar ik blijf het proberen.“
„Probeer harder,“ zei ik tussen mijn tanden door.
Hij boog zijn hoofd en typte nog sneller dan normaal terwijl de joint die hij rookte losjes uit zijn mond hing.
„Nog iets?“ vroeg ik.
Stilte.
„Afgelopen.“
Hawk staarde me alleen maar aan. „Dit is de laatste nacht. Ik zweer het,“ zei ik tegen hem.
„Dat mag wel. Jou elke avond weg te hebben is erg stressvol geweest.“
„Dat zal het zijn. Er gaat vanavond iets gebeuren. Ik voel het.“ Hij lachte me alleen maar uit, mijn woorden niet gelovend.
Ik ging terug naar mijn kamer en doodde de tijd tot het tijd was om te vertrekken.
Tenminste was in de weken die voorbij waren gegaan mijn haar iets langer gegroeid en was het niet meer zo kort, hoewel het nog steeds veel korter was dan ik zou willen.
Ik had ook een paar dagen haar op mijn gezicht.
Toen ik de club binnenliep, maakte ik mijn gebruikelijke ronde. Alleen deze keer, toen ik deed alsof ik de vrouwen checkte, deed ik het echt. Maar één.
Ze was prachtig. Haar curvy lichaam zat in een groene strapless jurk. Haar lange bruine haar viel over haar schouders en bewoog wild terwijl ze danste op de muziek met haar vriendinnen.
De felrode lippenstift maakte haar volle lippen alleen maar beter. Die jurk was zo kort dat ik me afvroeg wat ze eronder droeg.
Ik moet niet erg stiekem zijn geweest in mijn staren want haar vriendin fluisterde in haar oor voordat ze zich omdraaide en naar me keek. Ik hield mijn drankje voor mijn lippen om mijn glimlach te verbergen.
Haar mond hing licht open terwijl ze staarde. Haar ogen bleven hangen op de tatoeage die onder een van mijn opgerolde mouwen uit piepte. Als dat haar opwond, zou ze mijn borst en rug eens moeten zien.
Ze zei iets boos tegen haar vriendin voordat ze zich weer van me af draaide, waardoor ik een blik kreeg op die perfecte, ronde kont.
Terwijl ik me naar de dansvloer bewoog, had ik mijn besluit al genomen.
Ik moest haar hebben.
