Chantage
Auteur
Heather Teston
Lezers
769K
Hoofdstukken
31
Hoofdstuk 1
„Ik kan het gewoon niet bevatten,“ zei ze, met een gezicht vol ongeloof.
„Laat me het nog een keer uitleggen,“ zei de heer Weston, terwijl hij zijn papieren verzamelde. „Het fortuin van uw grootvader is voor u, maar pas nadat u een jaar getrouwd bent.“
„Maar het duurt misschien nog wel jaren voordat ik ga trouwen.“
De advocaat schraapte zijn keel voordat hij verderging. „In de tussentijd kunt u in zijn appartement in de stad wonen.“
Haar ogen werden groot. „Maar hoe zit het dan met zijn landhuis? Waarom kan ik daar niet wonen? Dat is mijn thuis, de plek waar ik ben opgegroeid. Hoe moet ik me nu redden?“
Ze begreep er helemaal niets van waarom haar grootvader haar dit aandeed.
Trixie Brown was nog maar een baby toen haar ouders omkwamen bij een vliegtuigongeluk. Haar grootvader nam de opvoeding op zich, omdat ze verder geen levende familieleden meer had.
Hij was dol op Trixie en verwende haar enorm. Hij gaf haar alles wat ze maar wilde, inclusief de allerbeste opleiding die er met geld te koop was.
Ze deed haar best om hem trots te maken door goede cijfers te halen en als beste van haar klas af te studeren in bedrijfskunde. Hij was tenslotte zowel een vader als een moeder voor haar geweest.
Maar Trixie was opgegroeid met mensen die haar altijd op haar wenken bedienden, waardoor ze nooit een vinger hoefde uit te steken. In plaats van te werken, genoot ze van winkelen, reizen en feesten met haar vrienden.
Hierdoor waren de enige dingen die hij haar niet had meegegeven, de vaardigheden om onafhankelijk te zijn. Ze was voor alles volledig van hem afhankelijk geweest.
Trixie voelde zich prima bij deze gang van zaken. Telkens wanneer haar grootvader voorstelde dat ze een baan zou zoeken, draaide ze een plukje van haar lange blonde haar om haar vinger en schonk hem een lieve glimlach tot hij het opgaf.
Hij liet het onderwerp dan rusten en gaf haar geld voor haar reizen of om te gaan winkelen.
Hoe kon hij haar tenslotte weerstaan als ze zo op haar moeder, zijn enige dochter, leek? En hij zei altijd dat hij wist dat ze een goed hart had, omdat ze altijd klaarstond om anderen in nood te helpen.
Trixie hield met heel haar hart van haar grootvader. Toen hij twee weken geleden aan een hartaanval overleed, was ze er dan ook helemaal kapot van.
Maar ze had nooit kunnen bedenken hoe bezorgd hij was geweest over haar toekomst na zijn dood. De voorwaarde in zijn testament, dat ze moest trouwen, kwam als een complete schok.
Natuurlijk zou ze financieel veilig zijn, maar moest ze de ware liefde vinden om haar erfenis te krijgen? Elke dag werken?
„Het landhuis wordt onmiddellijk verkocht. Er is al een koper en u heeft een maand de tijd om te verhuizen.
„Alle kosten van het appartement worden gedekt, en u krijgt een maandelijkse toelage van tweeduizend dollar voor eten en dergelijke.“
Ze stond woedend op. „Tweeduizend dollar? Daar kan ik toch niet van leven.“
De advocaat wierp een blik op haar handtas, die alleen al meer dan tweeduizend dollar waard was, om over haar schoenen en kleding nog maar te zwijgen. „U heeft een diploma in bedrijfskunde; misschien kunt u een baan zoeken?“
„Een baan,“ snoof ze vol ongeloof. „Ik wil mijn geld en als ik daarvoor moet trouwen, dan moet dat maar,“ verklaarde ze, waarna ze stampvoetend het kantoor verliet.
***
Anna liep het gezellige restaurant binnen en werd naar de tafel gebracht waar Trixie al zat, nippend van een glas witte wijn.
Ze ging tegenover haar zitten en kon aan de blik op haar gezicht zien dat er iets mis was. „Trixie, gecondoleerd met je grootvader. Ik weet hoe hecht jullie waren.“
„Dank je. Ik hield van hem… Ik dacht dat hij ook van mij hield.“
„Waarom zeg je dat? Natuurlijk hield hij van je.“
„Waarom heeft hij dan gedaan wat hij heeft gedaan?“
„Waar heb je het over?“
Trixie keek naar Anna, met wie ze nu een paar jaar bevriend was. Het klikte meteen vanaf het begin en ze hadden al veel avonturen samen beleefd.
Anna was een lange brunette, een echte schoonheid die graag feestte en overal waar ze kwamen mannen ontmoette.
„Ik kom net bij de advocaat vandaan. Het blijkt dat mijn grootvader het landhuis en zijn andere eigendommen heeft verkocht, behalve het appartement, waar ik mag wonen totdat ik ga trouwen.“
„Oh nee, ik weet hoeveel je ervan hield om in het landhuis te wonen.
„Maar je hebt het appartement, en je zult daar vast niet veel tijd doorbrengen. Je bent nu een van de rijkste vrouwen in Los Angeles.“
De tranen sprongen in Trixies ogen toen ze Anna aankeek. „Dat is het hem nou juist, dat ben ik niet. Ik ben eigenlijk blut.“
Anna's ogen werden groot; ze wist niet zeker of ze het wel goed had gehoord. „Waar heb je het over? Alles is toch zeker aan jou nagelaten.“
Het was moeilijk voor Trixie om erover te praten, maar ze moest iemand in vertrouwen nemen. „Dat is ook zo… maar tegelijkertijd ook weer niet. Mijn grootvader heeft bepaald dat zijn fortuin pas naar mij gaat als ik een jaar lang getrouwd ben.“
Anna was met stomheid geslagen. „Oh mijn God! Waarom zou je grootvader zo'n clausule in zijn testament zetten? Ik dacht dat hij van je hield? Waarom zou hij je dwingen om te trouwen?“
„Ik weet het niet…“
„Wat ga je nu doen?“
Trixie pinkte een traan weg. „Ik heb geen andere keuze dan iemand te vinden om mee te trouwen. Tot die tijd heb ik een maandelijkse toelage van tweeduizend dollar gekregen.“
„Lieve hemel, hoe kon hij verwachten dat je van zo'n klein bedrag kunt leven? Bovendien dacht ik dat je zei dat je nooit wilde trouwen?“
„Dat wil ik ook niet, maar ik heb geen keus als ik dat geld wil.
„Maar ik zat te denken: als ik iemand kan vinden die met me wil trouwen, maak ik duidelijk dat het maar voor een jaar is. Daarna regelen we een snelle scheiding.“
„Wie zou daarmee instemmen? En hoe weet je zo zeker dat deze aanstaande echtgenoot zal vertrekken en instemt met een scheiding zodra jij je erfenis hebt?“
„Het is puur een verstandshuwelijk, en ik bied hem twee miljoen dollar in ruil voor zijn hulp.“
Anna schudde haar hoofd. „Misschien gaat hij wel akkoord, maar hij zou zich kunnen bedenken en besluiten dat hij meer wil.“
„Ik laat mijn advocaat een contract opstellen en ik laat hem huwelijkse voorwaarden tekenen. Op die manier kan hij niet aan het geld komen dat ik krijg als het jaar voorbij is.“
„De enige manier waarop dat gaat werken, is als je iemand vindt met een groot geheim, zodat je hem kunt chanteren als hij iets probeert.“
Trixies ogen fonkelden van vastberadenheid. „Dat is precies wat ik ga doen. En ik denk dat ik precies weet wie me daarbij kan helpen.“
„Wie dan? Ken ik hem?“
„Nee, jij niet. Het is een man die ik een jaar geleden in een bar heb ontmoet. We waren allebei een beetje dronken en deelden uiteindelijk onze diepste geheimen. Ik heb hem sindsdien niet meer gezien, maar ik herinner me wie hij is en waar hij werkt. Ik denk dat ik hem maar eens ga opzoeken.“
„Ga je me nog vertellen wie het is en wat zijn geheim is?“
„Ik zal je vertellen dat zijn naam Titus Albani is, maar dat is ook alles wat ik erover ga zeggen.“
„Waarom niet? Je weet dat je me kunt vertrouwen.“
Trixie was niet naïef. Ze wist dat Anna ondanks hun vriendschap de neiging had om te roddelen. „Ik denk dat het beter is als ik het voorlopig voor me houd.“
Anna leunde achterover in haar stoel en kruiste haar armen over haar borst. „Prima, houd je geheimen maar. Ben je nog steeds van plan om volgende week met ons mee op reis te gaan?“
„Ik zou het heel graag willen, maar ik kan het me niet veroorloven.“
Trixie had gehoopt dat Anna zou aanbieden om de kosten voor haar rekening te nemen. Het was een beetje irritant, gezien het aantal keren dat zij en haar grootvader in het verleden Anna's reizen hadden betaald.
Anna zuchtte en pakte haar handtas. „Echt jammer dat je niet mee kunt. Maar ik moet er weer vandoor. Kun je me naar huis brengen?“
Trixie wenkte de ober en vroeg om de rekening. Toen die werd gebracht, overhandigde ze haar creditcard.
Een paar momenten later kwam de ober terug. „Het spijt me, mevrouw, maar uw kaart is geweigerd. Heeft u misschien een andere?“
Trixies wangen kleurden rood. Ze was helemaal vergeten dat haar advocaat had gezegd dat al haar creditcards geblokkeerd waren.
Ze rommelde in haar handtas en haalde haar portemonnee tevoorschijn. Ze overhandigde de ober een biljet van honderd dollar.
Trixie slikte hoorbaar. Ze moest echt voorzichtig zijn met haar uitgaven als ze wilde dat haar maandelijkse toelage lang genoeg meeging.
„Ik kan de lunch wel betalen als je wilt,“ bood Anna aan, hoewel ze geen aanstalten maakte om naar haar portemonnee te grijpen.
„Nee, het is al goed. Ik betaal wel,“ zei Trixie, terwijl ze haar schaamte probeerde te verbergen.
Ze moest snel in actie komen. Nadat ze Anna had afgezet, reed ze rechtstreeks naar het kantoor van Titus.
***
Titus zat aan zijn bureau toen de kantoordeur openzwaaide en er een bloedmooie blondine binnenstormde, op de voet gevolgd door zijn secretaresse.
Zelfs na een jaar herkende hij haar nog als de vrouw uit de bar die hem opgewonden en smachtend naar meer had achtergelaten.
Titus Albani was lang, knap en had nooit moeite om vrouwen aan te trekken. Maar hij was geen rokkenjager, en zijn veeleisende carrière als advocaat liet maar weinig tijd over om te daten.
Op pas achtentwintigjarige leeftijd was hij hard op weg om partner te worden in zijn kantoor—een belangrijke stap in de richting van zijn doel om zijn eigen praktijk te openen.
Zijn ontmoetingen met vrouwen waren schaars, dus zorgde hij ervoor dat ze de moeite waard waren. Na hun vrijpartij in de bar had hij gehoopt dat ze in het steegje buiten zouden belanden, maar ze had hem daar gefrustreerd en onbevredigd achtergelaten.
Hij had er vaak aan gedacht om haar weer tegen het lijf te lopen, al was het maar om iets terug te kunnen doen. Titus was niet iemand die uit was op wraak, maar hij vond haar verwend, en hij vond dat ze een koekje van eigen deeg verdiende.
Maar hij had zich nooit kunnen voorstellen dat ze zomaar op zijn kantoor zou opduiken.
„Mevrouw Connolly, wat is hier aan de hand?“ vroeg hij.
„Het spijt me vreselijk, meneer. Ik vertelde haar dat ze een afspraak nodig had, maar ze stormde gewoon naar binnen.“
„Titus, dat is een tijdje geleden.“
Hij keek Trixie boos aan. „Je kunt niet zomaar op deze manier mijn kantoor binnenstormen.“
Ondanks zijn ergernis kon hij het niet helpen dat hij haar schoonheid bewonderde. Ze was net zo prachtig als hij zich herinnerde, en haar push-up bh accentueerde haar rondingen.
„Ik heb gewoon een paar minuten van je tijd nodig,“ zei ze, terwijl ze een plukje van haar haar om haar vinger draaide.
Omdat zijn nieuwsgierigheid toch was gewekt, droeg hij zijn secretaresse op: „Mevrouw Connolly, houd mijn inkomende telefoontjes tien minuten lang tegen.“
Zonder op een uitnodiging te wachten, ging Trixie in de stoel tegenover zijn bureau zitten. „Ik wist niet zeker of je me nog wel zou herinneren,“ zei ze, met een verlegen glimlachje om haar lippen.
Titus trommelde met zijn vingers op zijn bureau en bestudeerde haar. „Het is moeilijk om iemand te vergeten die me zo heeft achtergelaten zoals jij deed. Ik hoopte al dat ik je weer zou tegenkomen, gewoon om je een koekje van eigen deeg te geven. Maar nu ik je zo zie, besef ik dat je de moeite niet eens waard bent.“
De schrik en pijn op haar gezicht vertelden hem dat ze dat antwoord niet had verwacht. Maar waarom zou hij zich iets aantrekken van haar gevoelens? Ze was niets meer dan iemand die mannen alleen maar lekker maakte.
„Alleen omdat een vrouw een man kust, wil dat nog niet zeggen dat ze hem seks verschuldigd is.“
Hij stopte met trommelen en keek haar strak aan. „Je hebt minder dan tien minuten. Ik stel voor dat je begint uit te leggen waarom je hier bent.“
„Zoals je misschien hebt gehoord, is mijn grootvader, Joseph Brown, een paar weken geleden overleden.“
Hij kende Joseph Brown; iedereen kende hem. Hij was een van de rijkste mannen van de stad. „Gecondoleerd met je verlies, maar wat wil je van mij? Je hebt je eigen advocaat. Je hebt mijn diensten helemaal niet nodig.“
„Eigenlijk heb ik in zekere zin jouw diensten wél nodig.“
„Leg uit,“ zei hij, met een blik op zijn horloge.
„Ik wil dat je met me trouwt.“
Zijn ogen werden groot en hij stond plotseling op. „Pardon?“
„Het testament van mijn grootvader bepaalt dat ik zijn fortuin alleen kan erven als ik minstens een jaar getrouwd ben. Ik heb je ook maar voor zo lang nodig. Nadat het jaar voorbij is, kunnen we direct scheiden.
„Je zult natuurlijk wel huwelijkse voorwaarden moeten tekenen. Maar voor alle moeite geef ik je aan het eind van het jaar twee miljoen dollar.“
„Jouw voorstel is niet alleen illegaal, het is moreel verwerpelijk. Als ik ooit ga trouwen, zal het uit liefde zijn. En jij bent wel de laatste vrouw met wie ik eraan zou denken om te trouwen.“
„Wat is jouw probleem met mij? Ik weet dat je je een jaar geleden wel tot me aangetrokken voelde.“
„Je bent een verwend nest dat er dol op is om het geld van haar grootvader over de balk te smijten aan luxe spullen en extravagante reizen.“
„Je kent me niet eens.“
„Misschien niet persoonlijk, maar ik heb over je gelezen. Jouw naam valt weleens in gesprekken. En uit mijn eigen ervaring weet ik dat je niets meer bent dan iemand die mannen alleen maar lekker wil maken.“
„Zoek maar iemand anders om mee te trouwen.“
„Ik heb geen tijd om een echtgenoot te zoeken. Je moet mijn aanbod aannemen… of anders.“
Zijn woede laaide op bij haar dreigement. Hij hield er niet van om rondgecommandeerd te worden, en al helemaal niet door een verwend nest. „Of anders wat?“
Er verscheen een gemene glimlach op haar gezicht. „Of anders vertel ik je geheim aan je baas. Dan kun je fluiten naar je promotie, en waarschijnlijk ook naar je baan.“
Hij sloot zijn ogen en kneep in zijn neusbrug. Hij dacht terug aan die nacht en kon maar niet begrijpen waarom hij haar zijn geheim had verteld.
Toen hij haar eindelijk aankeek, spuwden zijn ogen vuur. „Dat durf je niet.“
„Probeer me maar,“ zei ze, terwijl ze opstond. Ze leunde over het bureau, haar handen plat op het oppervlak. „Ik zal doen wat nodig is om mijn geld te krijgen.
„Je hebt een keuze. Neem mijn aanbod aan, en je geheim blijft veilig.
„Wat heb je te verliezen? Helemaal niets. Plus, je loopt weg met twee miljoen dollar. Dan kun je je eigen advocatenkantoor beginnen.“
Titus stond ook op en leunde zo dicht naar haar toe, dat hun gezichten elkaar bijna raakten. „Dit is chantage.“
„Noem het hoe je wilt. Je hebt tot het einde van de week de tijd om te beslissen. Wees slim, en neem mijn aanbod aan.“
„Jij bent me er eentje,“ gromde hij, terwijl hij met zijn vuist op het bureau sloeg.
Ze gleed met haar vinger zachtjes over zijn onderlip. „Zo praat je niet tegen een dame.“
Hij sloeg haar hand weg en ging weer rechtop staan. „Je hebt gelijk, dat doe je niet. Maar jij bent dan ook geen dame.“
Precies op dat moment gluurde zijn secretaresse na een zacht klopje naar binnen. „Meneer, uw volgende afspraak is er.“
Zijn hart bonkte en zijn bloed kookte. „Mevrouw Brown stond net op het punt om te vertrekken. Stuur hem maar binnen.“
Trixie pakte haar handtas, slingerde die over haar schouder en liep naar de deur.
Ze bleef even staan en draaide zich om naar Titus. „Ik ben vrijdag terug voor je antwoord. Dag schatje. Heb een fijne week.“
Toen ze eenmaal weg was, ging Titus zitten en masseerde zijn slapen. Hij kon niet geloven dat hij werd gechanteerd door een vrouw die hij een jaar geleden had gekust.
Hij was altijd zo voorzichtig geweest om zijn geheim te bewaren. Van alle mensen op de wereld, moest hij het nou juist aan haar vertellen. Nu zou hij de prijs betalen voor zijn fout.
Hij wist niet wat hij moest doen. Moest hij het riskeren om zijn kans op een partnerschap—en misschien wel zijn hele baan—te verliezen, of blufte ze maar wat?
Misschien moest hij toch over haar aanbod nadenken... Het was immers maar voor een jaar, en hij zou weglopen met genoeg geld om zijn eigen kantoor te kunnen beginnen.
