Saint-Rock High Boek 4: Wat alles veranderde
Auteur
Lezers
359K
Hoofdstukken
23
Een Terugblik
Boek 4: Iets Dat Alles Veranderde
VIOLA
Mama en ik zijn net in ons nieuwe huis komen wonen. Zodra de verhuizers al onze spullen hebben uitgeladen, vindt mama het een goed idee om me mee te nemen naar de speeltuin in de buurt. Ik sta tot mijn knieën in het zand, omringd door kinderen van mijn leeftijd.
Ik probeer een zandkasteel te bouwen, maar het lukt niet zo goed. Het zand hier is anders dan het strandzand dat ik gewend ben.
Opeens valt er een schaduw over me heen. Ik kijk op en zie een jongen staan. Ik geef hem een vriendelijke glimlach.
„Wil je me helpen?“ vraag ik, terwijl ik mijn verlegenheid probeer te verbergen als ik opsta.
Hij zet een paar stappen naar voren, zonder een woord te zeggen. Ik blijf stilstaan, nieuwsgierig naar wat hij gaat doen.
Dan, uit het niets, duwt hij me. Ik val achterover en land op mijn billen.
Echt waar?
Ik voel tranen opkomen, maar ik hou ze tegen. Ik kijk naar hem op, mijn neus trillend.
„Waarom deed je dat?“
Ik probeerde aardig te zijn, en hij duwde me gewoon om. Jongens kunnen soms zo gemeen zijn.
Hij wijst met een vinger naar me. „Omdat je raar bent!“
Hij kent me niet eens. Hoe kan hij beslissen dat ik raar ben? Ik wil naar mijn mama.
Voordat ik kan opstaan, komt er een andere jongen tussenbeide. Hij gaat tussen mij en de pestkop in staan en beschermt me.
„Vind je het leuk om mensen te duwen? Laten we eens kijken hoe jij het vindt.“ Zonder na te denken duwt hij de pestkop op de grond, harder dan ik was geduwd.
„Als je haar nog een keer duwt, krijg je met mij te maken,“ waarschuwt hij.
De pestkop knikt en rent weg als een bang konijn. Mijn redder draait zich naar me om en steekt zijn hand uit om me overeind te helpen.
Hij is een droomprins.
Ik heb nog nooit zo'n knappe jongen gezien. Mag ik hem houden?
Hij helpt me overeind en laat dan mijn hand los om het zand van mijn rug te vegen. Ik voel mijn wangen warm worden.
„Ik ben Ian,“ zegt hij.
„Viola,“ antwoord ik met een glimlach.
Ian knikt. „Als hij je nog eens lastigvalt, laat het me dan weten. Oké?“
Er komt iets over me. Ik steek mijn hand uit en pak de zijne. Ian kijkt naar onze verstrengelde handen, maar hij trekt niet weg.
Ik schraap mijn keel, een beetje zenuwachtig. „Wil je me helpen met mijn zandkasteel?“
Wat als hij nee zegt?
Hij glimlacht naar me, een echte glimlach. „Sorry, maar mijn mama roept me. Ik moet gaan. Misschien de volgende keer.“
Om de een of andere reden is het bouwen van mijn zandkasteel niet meer zo leuk nadat hij weg is.
Ik ren naar mijn mama. „Mama, kunnen we gaan?“
Ze knijpt in mijn wangen, wat ik vreselijk vind. „Als je klaar bent om te gaan, dan natuurlijk.“
Mijn vader verliet mijn moeder toen ze zwanger was van mij. Ik heb hem nooit ontmoet. We zijn hierheen verhuisd vanwege een promotie die mijn moeder had gekregen.
Ik zeg niks. Ik knik alleen. Mama pakt mijn hand en brengt me naar de auto. Ik kijk om me heen, in de hoop Ian weer te zien, maar hij is nergens te bekennen.
„Kijk, schat, de zoon van onze nieuwe buren is buiten aan het spelen. Wil je even hallo gaan zeggen?“ vraagt mama terwijl we onze oprit oprijden.
Ik zucht. Ik wil met Ian spelen, denk ik.
Ik stap achter mama aan uit de auto.
„Hallo, mijn naam is Sandra Lennox, en dit is mijn dochter Viola. Ik vroeg me af of mijn dochter met uw zoon mag spelen?“ vraagt ze aan de vrouw die voor ons staat.
De vrouw schudt mama's hand. „U bent vast onze nieuwe buren. Welkom in de buurt.“ Ze kijkt naar mij en dan weer naar mama. „Ian!“ roept ze.
Wacht, zei ze Ian? Zoals in mijn prins Ian?
Zou het kunnen dat mijn nieuwe buurjongen Ian is?
Ik kan mijn opwinding nauwelijks bedwingen als ik Ian naar zijn moeder zie rennen. Ze bukt zich om met hem te praten.
„Ian, dit zijn onze nieuwe buren. Wil je even met Viola spelen?“
Ian kijkt naar me en zucht. „Oké.“
Mama gaat terug naar binnen en laat me alleen met Ian. Ik ben dolblij dat ik meer tijd met mijn prins kan doorbrengen.
Hij pakt mijn hand, en mijn hart slaat een slag over.
„Wat wil je doen?“
„Hé, ik zag dat er een boomhut in mijn achtertuin staat. Zullen we die gaan bekijken?“ Ik probeer mijn stem zo gewoon mogelijk te laten klinken.
De tijd vliegt voorbij, en Ian en ik worden onafscheidelijk. Hij is mijn beste vriend. Maar er is iets wat ik niet durf te zeggen: ik heb gevoelens voor hem. Diepe, intense gevoelens. Ik ben verliefd op hem.
Ik weet niet zeker of hij hetzelfde voelt. De angst om hem kwijt te raken als ik mijn gevoelens opbiecht, verlamt me. Als hij wegloopt, weet ik niet hoe ik dat moet verwerken.
Ik besluit naar onze boomhut te gaan, de plek waar onze vriendschap begon. Terwijl ik de boom in klim, hoor ik geluiden van binnenuit. Is Ian er al?
Ik duw het luik open, en mijn hart breekt in duizend stukjes.
„Viola?“ Ian kijkt geschrokken. „Je bent vroeg.“
Ik kan geen woord uitbrengen. Ik klim snel de boom af en loop richting mijn huis. Hoe kon hij?
Voordat ik ver kom, grijpt Ian mijn arm en houdt me tegen.
Ik draai me om en duw hem weg. „Hoe kon je, Ian?“ schreeuw ik. „Dit is onze plek, ons geheim. En jij brengt hier een meisje mee naartoe om te zoenen? Hoe kon je?“
Hij zucht. „Waarom maak je er zo'n groot probleem van? We zijn gewoon vrienden.“
Zijn woorden raken me hard. „Dat weet ik.“ Ik probeer sterk te klinken, maar vanbinnen stort ik in. „Dat weet ik, maar het is nog steeds mijn boomhut. Zoek een andere plek om te zoenen. En zoek meteen ook maar een nieuwe vriendin. Want wij zijn klaar,“ bijt ik hem woedend toe.
„Best!“ snauwt hij terug.
Dat is het. Hij gaat niet voor ons vechten. Ik beteken zo weinig voor hem. Ik dacht dat onze vriendschap sterker was.
Na die dag verandert alles. Ik mis hem elke dag. Ik hou nog steeds van hem. Ik zie hem met zijn vrienden. We leven nu in verschillende werelden. Hij staat bovenaan, en ik sta onderaan, onzichtbaar.
Hij weet niet wat ik voor hem voel, en dat zal hij ook nooit weten.
„Rector Rheims kan u nu ontvangen.“ Juffrouw Lily Salazar brengt me terug naar de werkelijkheid.
Ik sta op uit mijn stoel en loop naar zijn kantoor. Vandaag is het mijn taak om een nieuwe leerling, Hanna Parker, een rondleiding door de school te geven. Ik hoop dat ze niet zo is als de anderen die denken dat ze beter zijn dan iedereen.
Ik haal diep adem en open de deur.
