Belangenverstrengeling Boek 1
Auteur
Daphne Anders
Lezers
534K
Hoofdstukken
34
Olivia heeft haar hele leven de regels gevolgd die haar vader voor haar heeft opgesteld, tot aan het machtige advocatenkantoor waar ze binnenkort gaat werken. Maar één onvergetelijke nacht op een chic juridisch gala verandert alles. Alaric is ouder, onbereikbaar en absoluut verboden terrein—de beste vriend van haar vader, zijn vertrouwde zakenpartner en nu de man onder wie ze elke dag zal werken. De chemie tussen hen is onmogelijk te negeren, hoe hard ze die ook proberen te verbergen onder strakke maatpakken, gevatte plagerijen en professionele afstand. Maar gestolen blikken veranderen al snel in een gevaarlijke verleiding. In een wereld die draait om reputatie verspreiden geheimen zich razendsnel, en één verkeerde stap kan alles verwoesten waar ze voor hebben gewerkt. Jammer genoeg begint het weerstaan van elkaar een fulltime job te worden.
Hoofdstuk 1
OLIVIA
Blair
Kleed je slutty. Je vader zal het haten en een of andere knappe advocaat met grijze slapen zal het geweldig vinden. Win-win.
Een bericht van Blair openen was altijd onvoorspelbaar. Ze was een van mijn beste vriendinnen sinds de rechtenstudie, en ze was zonder twijfel de meest vermakelijke persoon die ik kende. Ik schudde mijn hoofd en typte een bericht terug.
Olivia
Mijn vader zou letterlijk een hartaanval krijgen.
Blair
Als nog één iemand me vertelt dat een leeftijdsverschil problematisch is, ga ik gillen. Het heet SMAAK. Ga nu een daddy zoeken op het feest van je daddy.
Olivia
Ik denk dat ik op zoek ben naar een man die iets minder bejaard is en meer… bekwaam. Je weet wel, die me daadwerkelijk een orgasme kan bezorgen.
Blair
Schat, als je wilt klaarkomen, moet je echt een zaddy zoeken. Zoek een vintage model. De beste seks van je leven.
Mijn ogen gleden door de zaal en namen de aanwezigen van dit jaar in zich op: vol met advocaten, uiteraard heel veel. Iedereen die bij het kantoor van mijn vader werkte, werd verwacht op het gala te verschijnen, zelfs als je bij HR of de boekhouding zat. Het was verplicht. Allemaal droegen ze perfect op maat gemaakte, dure pakken en lange, elegante baljurken.
Uiteindelijk vielen mijn ogen op een bar in de hoek van de zaal, en ik baande me er snel een weg naartoe. Ik had dringend behoefte aan wat vloeibare moed om deze avond door te komen. Het barblad was van perfect gepolijst wit marmer, niets minder dan je zou verwachten van een prestigieus gala in het Four Seasons hotel. Ik bestelde meteen een gin-tonic met extra limoen.
De barman zette het drankje met snelle precisie voor me neer, en het bleef geen seconde onaangeroerd staan voordat ik een flinke slok nam. Ik deed zelfs mijn ogen dicht om ervan te genieten. Zó hard had ik het nodig.
Toen hoorde ik het. Een stem die klonk als fluweel: ruw fluweel, maar toch fluweel.
„Dat drankje moet wel heel bijzonder zijn,“ mompelde een diepe stem naast me.
Ik kreunde inwendig. Als ik mijn ogen zou openen, was ik er zeker van dat ik een of andere wannabe vijfentwintigjarige financebro zou zien die toevallig ook een van mijn nieuwe collega's was. Weer een junior-medewerker naast me, die naar mijn kont staarde en hoopte me dronken te voeren.
Maar ik had het helemaal mis. De man die voor me stond, was het tegenovergestelde van een vijfentwintigjarige of een financebro. Hoewel ik niet met zekerheid kon zeggen dat hij niet naar mijn kont had gestaard, keek hij nu recht in mijn ogen, zijn blik onwankelbaar, en zijn kaaklijn… fucking perfect.
Ruim een meter tachtig, en dan nog een flink stuk. God. Donkerbruin haar, perfect naar achteren gekamd met een vleugje grijs. Stoppels langs zijn kaaklijn, die de scherpte en de definitie ervan geen moment verborgen. Ogen zo groen dat ik het gevoel had in een eindeloos veld te staan. Zijn pak sloot als gegoten om zijn lichaam.
Hij schraapte zijn keel, want hij merkte duidelijk dat ik naar hem staarde en niet één keer had geknipperd.
„Best lekker,“ zei ik, terwijl ik nog een slok nam en mijn blik van de zijne losrukte.
God, waarom gedroeg ik me als een verliefde tiener? Alsof ik nog nooit zo'n knappe man had gezien? Oké, misschien niet zó knap, maar toch.
„Laat me raden, je probeert een manier te vinden om de gesprekken op dit evenement draaglijk te maken en hoopt dat een gin-tonic daarbij helpt?“ Zijn grijnslach was gevaarlijk, en die ogen, die nooit afweken, volkomen stil, waren net zo dodelijk.
Ik knikte zachtjes, nog steeds betoverd terwijl ik hem naar mij zag kijken.
„Het gaat niet werken. Ik heb het geprobeerd. Er is niet genoeg alcohol in de wereld om sommige van deze advocaten te doorstaan.“ Hij liet een zacht lachje ontsnappen.
„Wow, wat ben jij cynisch,“ mompelde ik, en ik vervloekte mezelf terwijl ik het zei. Shit, zo jaag je de knappe man gegarandeerd weg.
Maar in plaats daarvan verraste hij me met een glimlach. „Scherp opgemerkt.“ Toen voegde hij eraan toe: „Voor een advocaat.“
Ik trok een wenkbrauw op. „Voor een advocaat? Hoe weet je dat ik een advocaat ben?“
„Zou je het liever hebben als ik dacht dat je het afspraakje van iemand was?“
Ik snoof bijna. Maar hij had een punt. „Ik ben net begonnen,“ zei ik uiteindelijk.
Hij knikte. „Bij welk kantoor?“
„Bij Carson, Page, Gerard, Vann, and Associates.“
Zijn grijns haperde even terwijl hij me opnieuw bestudeerde.
„Is dat waar jij werkt?“ flapte ik eruit.
Maar voordat hij kon antwoorden, verscheen mijn vader naast me, kijkend, beoordelend, wie weet wat nog meer. Ik forceerde een glimlach.
„Alaric, ik zie dat je even bijpraat met mijn dochter.“
Mijn mond viel open, letterlijk. Alaric Page. Een van mijn vaders partners in het bedrijf, al tientallen jaren. Ik had hem niet meer gezien sinds ik een kind was… sinds ik een jaar of tien was, en ik was blijkbaar vergeten hoe ongelooflijk knap hij werkelijk was… want, mijn god, als je hem nu zou zien, zou jouw mond ook openvallen.
Alaric leek net zo verbaasd als ik. Een moment van plotseling besef trok over zijn gezicht: gespannen kaak, grote ogen, een flits van herkenning vermengd met iets anders… aantrekkingskracht? Een vluchtig moment van schok, allemaal snel vervangen door zijn beheerste houding.
„Olivia,“ zei hij.
„Ja.“
En mijn vader bleef maar naast me staan, me eraan herinnerend wat dat betekende… Alaric, zijn vriend, zijn zakenpartner, een man die bijna twee keer zo oud was als ik. Verboden terrein, volkomen verboden terrein. Toch kon ik het niet laten om naar hem te kijken alsof hij dat niet was.
„Nou, ik moet ervandoor,“ zei mijn vader, terwijl hij naar een groep mannen in dure pakken zwaaide.
Eindelijk, mompelde ik inwendig. Nu was het denk ik tijd voor mijn… vertrek? Het woord klonk niet goed. Het voelde niet eens goed. Ik wist dat ik hier geen seconde langer moest blijven, maar ik wilde het wel.
Toen ik me omdraaide, hoorde ik het. Zijn stem.
„Olivia.“
Ik draaide me kort om en ontmoette zijn ogen. Het deed me bijna naar adem happen.
Toen ging hij verder, alsof het een gewoon gesprek was. „Het is al een hele tijd geleden dat ik je voor het laatst heb gezien. Ik was benieuwd wat je uiteindelijk als carrière hebt gekozen.“
Mijn kaak verstrakte. „Typisch hem om me niet te noemen. Hij heeft waarschijnlijk niet eens een foto van me op zijn kantoor.“
In het universum dat mijn vaders wereld was, stond zijn kantoor bovenaan. Het was zelfs nummer één. Het was het belangrijkste in zijn leven, boven alles: boven ontspanning, boven plezier, boven familie, en vooral boven mij, zijn enige kind.
Alaric reageerde niet. In plaats daarvan keek hij alleen maar naar me, zijn blik werd zachter. Ik schudde mijn hoofd en probeerde mezelf wijs te maken dat het niet uitmaakte, maar het deed nog steeds pijn.
„Ik heb nog een drankje nodig.“
Alaric gebaarde naar de barman voor een nieuwe ronde, en troostte me moeiteloos met één enkel gebaar. We dronken even in stilte, terwijl ik vanuit mijn ooghoeken naar hem gluurde.
Alaric Page. Hij moest minstens vijfenveertig zijn, een paar jaar jonger dan mijn vader, maar hij zag eruit alsof hij voor een dertiger kon doorgaan. Perfecte kaaklijn, gespierd, slank gebouwd.
Ja, hij had rimpels, maar ze vielen nauwelijks op. Hij was onwerkelijk knap, zo knap dat het onwettelijk zou moeten zijn voor een man om er zo uit te zien, zeker op zijn leeftijd. Bovendien was hij verstandig, succesvol en smooth.
„Zou je me de eer willen geven van een dans?“
Mijn hart sloeg over. Vroeg hij me net om met hem te dansen? Ik knipperde twee keer, denkend dat ik het me had verbeeld.
„Ik ben nog best vlot ter been voor een oude man,“ plaagde hij, maar er lag geen humor in zijn gezicht, alleen in zijn stem.
„Je bent niet oud, Alaric,“ flapte ik er snel uit. Mijn wangen werden vuurrood.
Zijn blik wankelde slechts een moment, maar het was een moment genoeg. Zijn ogen gleden over mijn lichaam alsof hij elke centimeter van me in zijn geheugen wilde prenten. En ik wist dat het een stuk ingewikkelder zou worden als ik de dans zou accepteren.
Maar ik deed het toch.
