De overleving van de roos
Auteur
Audra Symphony
Lezers
2,5M
Hoofdstukken
56
Na de dood van haar vader, de koning, bevindt Deanna zich in een gevaarlijke situatie. Ze is een bastaard prinses, en haar stiefmoeder, Koningin Rosaline, en haar stiefbroer, Prins Lamont, zullen voor niets terugdeinzen om ervoor te zorgen dat ze van het hof wordt verwijderd. Alleen en zonder iemand om haar te beschermen, begint Deanna te vrezen voor haar leven. Maar wanneer vrijers beginnen te arriveren om het hof te maken aan Koningin Rosaline, ontmoet Deanna een knappe vreemdeling uit een ver land die de redding zou kunnen bieden waar ze naar zoekt...
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Proloog
Deanna keek op naar de donkergrijze lucht. De wolken pakten zich dreigend samen, klaar om warme lentedruppels op het land te laten vallen.
Normaal gesproken genoot Deanna van onweer. Het maakte de lucht fris en schoon en hielp haar lievelingsbloemen uitbundig te bloeien. Maar nu voelde ze alleen maar verdriet.
Ze negeerde de lucht en het zachte gerommel van de donder die weldra zou aanzwellen, en haastte zich om de rozen te knippen voordat de regen zou losbarsten. Ze zat al onder het vuil. Als ze doorweekt en besmeurd het kasteel in zou gaan, zou haar stiefmoeder haar flink de les lezen.
Toen haar mand vol was, rende ze van de koninklijke tuinen terug naar het kasteel, net voordat het met bakken uit de hemel kwam. Ze zuchtte terwijl ze naar buiten keek, denkend aan haar kindertijd. Ze speelde vroeger in de plassen, ook al verbood haar kindermeisje het. Ze kreeg zelfs haar oudere zus Helena soms zover om mee te doen. Soms wenste ze dat ze weer een kind was.
Deanna zuchtte opnieuw. Dat leek ze de laatste tijd vaak te doen. Ze liep naar de kamer van haar vader. De grote, sierlijke deur die ooit uitnodigend leek, boezemde haar nu angst in. Toch klopte ze zachtjes, hopend haar vaders stem te horen antwoorden, maar tevergeefs.
'Kom binnen,' zei een vrouwenstem. Deanna haalde diep adem. Ze duwde de deur open en sloop naar binnen, sloot hem en boog voor het bed. De kamer was donker en kil. Het rook er muf en ziekelijk. De gordijnen waren dicht. Het enige licht kwam van het kleine vuur dat weinig deed om de koude kamer te verwarmen.
'Mijn lieve Deanna,' fluisterde de man die in het grote bed lag. Hij zag er zo nietig uit in het grote bed, veel kleiner dan de sterke, lange man die hij ooit was geweest.
'Hoe gaat het, vader?' vroeg Deanna lief.
'Hoe denk je dat het met hem gaat, dom kind,' beet de stem die haar had binnengelaten haar toe. Deanna keek naar de vrouw die naast zijn bed zat. Ze droeg een elegante jurk en juwelen die glansden in het schaarse licht. De juwelen waren niet zo mooi als zij.
Ze zag er veel jonger uit dan ze werkelijk was. Haar blonde haar leek als goud op haar hoofd. Haar gezicht was scherp en helder. Haar wenkbrauwen stonden altijd fronsend, wat de enige rimpel op haar gladde gezicht vormde. Haar hazelnootkleurige ogen keken Deanna met een gemene blik aan.
'Dag, moeder,' zei Deanna tegen de vrouw. De koningin trok alleen maar een lelijk gezicht.
'Vader, ik heb meer bloemen uit de tuinen voor u meegebracht,' zei Deanna terwijl ze naar een vaas op een tafel in de hoek van de kamer liep. Ze haalde de oude bloemen eruit en zette de verse rozen erin.
'Moet je die vreselijke dingen hier binnenbrengen,' zei de koningin scherp. Ze nieste zachtjes en bedekte haar neus met haar zakdoek.
'De koning is al zo lang niet buiten geweest, ik dacht dat ik wat kleur van buiten naar binnen zou brengen,' haalde Deanna haar schouders op.
'Dank je, lieverd,' glimlachte de koning zachtjes. Hij stak zijn hand naar haar uit en Deanna liet de oude bloemen staan en ging naar hem toe. Ze pakte zijn hand vast en ging op zijn bed zitten. Ze kuste zijn hand.
'Je hebt altijd meer van bloemen gehouden dan van mij,' lachte de koning zachtjes.
'Ik heb het geluk de dochter te zijn van zo'n geweldige koning als u, vader,' glimlachte Deanna. De koningin keek haar met afschuw aan.
'Excuseer me,' snoof de koningin, terwijl ze opstond, 'ik moet de bedienden gaan controleren. Iemand moet dit kasteel besturen terwijl mijn lieve echtgenoot ziek is.'
'Natuurlijk, Rosaline, mijn koningin,' hoestte de koning. De koningin boog en verliet de kamer, waarbij ze Deanna boos aankeek toen ze wegging. De deur leek iets harder dicht te gaan dan normaal. Deanna staarde even naar de deur. De koningin had een gruwelijke hekel aan haar.
'Het spijt me dat je zo'n moeilijke jeugd hebt gehad,' zei de koning verdrietig, waardoor ze weer aandacht voor hem had.
'Maak u geen zorgen, vader,' zei Deanna, terwijl ze in zijn hand kneep, 'Ik ben opgegroeid met de liefde van u, mijn zussen en Dillon. Ik had mooie kleren en spullen en kreeg een opleiding. Dat is meer dan ik ooit had kunnen vragen en meer dan een bastaard prinses zoals ik verdient. Ik ben dankbaar.'
'Je bent mijn dochter en mijn erfgenaam net als al je zussen,' zei de koning tegen haar. Dit was niet de eerste keer dat hij dit zei. En Deanna wist dat hij evenveel van haar hield als van zijn andere kinderen. Maar ze was niet het kind van de koningin; dus kon ze nooit de echte dochter zijn van de grote koning Harold Harrell van Albarel. De koningin herinnerde haar hier altijd aan.
'Ik moet zeggen dat ik me het meest zorgen maak om jou, Deanna,' zei de koning, er verdrietig uitziend. Zijn frons maakte de rimpels rond zijn mond dieper.
'Waarom?'
'Ik zal niet lang meer leven—'
'Vader, u moet zulke dingen niet zeggen,' berispte Deanna hem.
'Wees stil, Deanna, en laat me uitpraten,' zei de koning scherp.
'Ja, Uwe Majesteit,' boog Deanna haar hoofd respectvol. De koning raakte haar wang aan. Ze legde haar hand over de zijne. Hij voelde zo zwak aan.
'Ik zal niet lang meer leven. De koningin zal regeren tot je broer Lamont koning wordt als hij oud genoeg is.' Prins Lamont haatte haar net zoveel als de koningin, misschien zelfs meer. Deanna wist nooit waarom. De rest van haar halfbroers en -zussen behandelden haar alsof ze hun volle zus was, maar Lamont groeide op met een haat jegens haar. Hij was de volgende in lijn om koning te worden, maar koningen van Albarel mochten pas regeren als ze 25 jaar oud waren, wat betekende dat de koningin vijf jaar lang de enige heerser zou zijn als koning Harrell zou sterven.
'Rosaline heeft me nooit vergeven dat ik verliefd werd op je moeder en jou tot een van mijn erfgenamen maakte toen zij stierf. Ik ben bang dat ze gemeen tegen je zal zijn als ik er niet meer ben.' Deanna's moeder was ooit een van de bedienden van de koningin. Zij en de koning werden verliefd en hij begon haar in het geheim te zien. De koningin gaf hier niet om omdat ze hem al twee kinderen had gegeven, prinses Helena en prins Lamont. Maar uiteindelijk hoorde ze over hun liefde voor elkaar. Liefde was heel anders dan alleen maar met elkaar slapen. De koningin was slim genoeg om te weten dat met liefde een vrouw grote macht over een man had. Ze wilde Deanna's moeder weg sturen van het hof, maar de koning stond dat niet toe. Het was toch al te laat. Ze was zwanger. Toen ze stierf bij de bevalling, stuurde de koning de baby niet naar haar familie, maar verklaarde hij dat de baby zijn erfgenaam was en noemde haar Deanna. Het koninkrijk kende Deanna als de bastaard prinses. Maar Deanna groeide op als een nieuwsgierig kind. Ze mocht vaak met de koning mee naar het dorp bij het kasteel. De dorpelingen hielden van haar schoonheid, nieuwsgierigheid en vriendelijkheid. Nu sloop ze vaak weg naar het dorp om te helpen in het ziekenhuis of op school. Hoewel ze een bastaard prinses was, wisten mensen in het hele koninkrijk dat ze de vriendelijkheid en charme van haar vader had.
'Ik heb in het geheim brieven gestuurd naar naburige koninkrijken op zoek naar een echtgenoot voor jou,' bekende de koning, 'Om je ver weg van hier te brengen zodat je gelukkig en verzorgd kunt leven.'
'Maar vader, niemand van adel zal met mij trouwen,' protesteerde Deanna met een zucht. Het belangrijkste voor de adel was hun eer en met een bastaard trouwen zou die eer schaden. Ze zou ook nooit mogen trouwen met een gewoon persoon vanwege haar koninklijke familie. Het zou vernederend zijn voor haar familie om met iemand van lagere status te trouwen. Daarom had ze lang geleden geaccepteerd dat ze nooit zou trouwen. Misschien zou ze ooit een vriend of zelfs liefde vinden, maar nooit een huwelijk of een eigen gezin.
'Je moet hier niet blijven, Deanna,' drong haar vader aan.
'Maar Albarel is mijn thuis. Het is alles wat ik ken,' protesteerde Deanna. Gefrustreerde tranen begonnen over haar wangen te lopen.
'Je thuis kan binnenkort een gevaarlijke plek voor je worden, Deanna,' fluisterde de koning, 'Je bent een kind van liefde en niet van plicht. Je wordt geliefd door je broers en zussen, dit koninkrijk en mij. Je bent een bedreiging voor de koningin, of je dat nu weet of niet. En hoewel ze mijn vrouw is en ik in de loop der jaren van haar ben gaan houden, zal ze niet aardig zijn voor een kind van een andere vrouw. Lamont is erger. Hij is niet zo beheerst als zijn moeder. Luister naar mijn waarschuwing, mijn kind. Je moet voorzichtig zijn. Hoor je me, Deanna. Zeg me dat je voorzichtig zult zijn.'
'Ik zal voorzichtig zijn, vader,' beloofde Deanna. Ze omhelsde haar vader stevig.
'Ik hou van je,' fluisterde ze. Haar borst voelde benauwd en ze probeerde niet te huilen.
'Ik weet het, lieverd,' fluisterde haar vader terug, 'Ik weet het.' Niet lang daarna werd Deanna weggestuurd uit de kamer door de artsen van de koning. Ze zou hem nog maar één keer zien voordat de koning stierf en haar hele leven zou veranderen.
