Ontdek ons Spinoff: Introspectie
Auteur
Lezers
645K
Hoofdstukken
134
Proloog
BOEK 4: Introspectie
ASHER
Ik ben niet zo van de formele introducties. Ik ga ervan uit dat de meeste mensen me al kennen, ofwel vanwege mijn eigen reputatie, ofwel omdat mijn ouders het favoriete gespreksonderwerp van de stad zijn. Het zijn vier mensen in een consensuele relatie.
Het is... ongebruikelijk, om het zacht uit te drukken. Als oudste zoon rust op mij de verantwoordelijkheid om academisch uit te blinken, de kneepjes van het leiden van meerdere bedrijven te leren, en uiteindelijk het familie-imperium over te nemen van mijn drie vaders.
Dit is geen ongebruikelijke verwachting, maar mijn leeftijd doet misschien wat wenkbrauwen fronsen. Ik ben een kersverse eenentwintigjarige die zijn studie eerder dan verwacht heeft afgerond, doordat ik een paar jaar heb overgeslagen.
Mijn academische reis begon vrij standaard. Van de voorschool tot de kleuterschool, en zo door tot aan de middelbare school, ik vond het allemaal geweldig.
Ik was die gast.
Je kent het wel, de populaire jongen die alles leek te hebben. Geld, knap uiterlijk, meiden die aan mijn voeten vielen, en een brein dat niet teleurstelde, wat je misschien niet zou verwachten van iemand die zo goed geschapen is als ik.
En ja, dat lees je goed. Mijn pik is nooit opgehouden me te verbazen. Hij is uitgegroeid tot een perfect stuk machinerie dat altijd indruk weet te maken.
Maar laten we niet afdwalen. Mijn rijkdom speelde een grote rol in mijn versnelde opleiding. Afstuderen met een diploma in bedrijfskunde op mijn eenentwintigste is tot nu toe mijn grootste prestatie.
Maar toen moest mijn tweelingbroer me natuurlijk weer overtreffen, nietwaar? Hij studeert niet alleen bedrijfsmanagement, maar hij studeert ook wiskunde en Engels, en volgt zelfs avondlessen voor poëzie.
Alsof dat nodig is voor het runnen van een bedrijf. Atticus is... uniek. Hij is getalenteerd...
En het belangrijkste van alles: hij is mijn broer. Ondanks dat we een tweeling zijn, zouden we niet meer van elkaar kunnen verschillen.
Ik denk dat we daarom zo goed met elkaar opschieten. Twee koppige idioten zou te veel van het goede zijn, toch? Hoe dan ook, laten we ter zake komen.
Mijn vaders willen dat ik verantwoordelijkheden op me ga nemen in hun hotels en club. Ze bouwen al aan deze imperiums sinds ze mijn leeftijd hadden, wat als een eeuwigheid geleden voelt aangezien ze nu in de vijftig zijn.
Ze bezitten twee seksclubs, twee hotels compleet met spa's en alle gebruikelijke voorzieningen, en de kers op de taart: een veertig man sterk beveiligingsbedrijf dat blijft groeien.
Toch is Callum nog niet klaar om de touwtjes uit handen te geven. Ze verwachten dat ik naadloos in deze rollen stap alsof het een tweede natuur is. Maar ze hebben nooit gevraagd of dat is wat Atticus en ik wilden.
Er wordt van ons verwacht dat we deze bedrijven erven en koesteren, niet uitsluitend, maar genoeg om ervoor te zorgen dat ze blijven bestaan zodat onze broers en zussen ervan kunnen profiteren wanneer dat nodig is.
We krijgen nu al een deel van de winst, dat in trustfondsen gaat die, gelukkig voor mij, toegankelijk werden toen ik eenentwintig werd. Makkelijk geld, om zo te zeggen.
Maar ondanks de hoop van mijn ouders dat ik de verantwoordelijke jongen ben die direct na zijn studie drie bedrijven kan runnen, worstel ik ermee om de verantwoordelijkheid te accepteren.
Atticus daarentegen heeft precies gedaan wat hem werd gevraagd: hij loopt mee met onze vader Tyler en leert de kneepjes van het vak. Hij heeft Tyler nu al overtroffen in zijn vermogen om de bedrijven te managen.
Eerlijk gezegd zou Atticus alle drie de bedrijven kunnen runnen en nog steeds tijd kunnen vinden voor zijn hobby's. Maar goed, hij heeft dan ook geen sociaal leven, en dat wil hij ook niet.
Ik daarentegen geniet van mijn weekenden vol plezier, drugs, alcohol en een eindeloze stroom vrouwen. Ah, de vrouwen...
Meiden met benen waar geen einde aan komt en haar dat golft als een rivier. Hun pittige weerwoorden die ik maar wat graag de mond snoer, en... nou ja, dat is het wel zo'n beetje.
Ik laat ze niet langer blijven dan nodig is. Dat is wel zo makkelijk—ik laat ze gaan zodra de pret voorbij is. Geen gevoelens, geen complicaties en geen verplichtingen.
Dat is precies hoe ik mijn leven het liefst leid. Ik geniet ervan om mijn bed voor mezelf te hebben, mijn appartement voor mezelf. Nou ja, behalve op de avonden dat Atty even langskomt.
Ik mis hem, maar hij is vastbesloten om het huis niet te verlaten, om niet te gaan samenwonen met mij, zijn eigen tweelingbroer. Ja, dat deed best wel pijn, maar ik veronderstel dat ik ook het huis uit ben gevlucht toen ik op mijn zestiende een appartement kreeg.
Het appartement hier in het hotel is meer dan ruim genoeg voor ons allebei, maar leven zonder onze ouders is niet iets wat hij verlangt, terwijl het iets was waar ik naar smachtte en wat ik nooit zou opgeven—niet voor al het geld van de wereld.
Emancipatie. Volgens mij noem je dat zo. Dat is waar ik toen naar streefde, maar mijn ouders grepen in en gaven me de controle over mijn eigen leven, wat precies was wat ik nodig had.
Door hierheen te verhuizen, zelfs op zo'n prille leeftijd, kon ik... mezelf zijn. Ik schenk mijn koffie in mijn mok en loop van de keuken naar het raam, waar ik naar beneden staar, naar de straten.
Dit zou zomaar mijn koninkrijk kunnen zijn, als ik er maar achter kon komen wat ik echt wil. Jarenlang heb ik school als excuus gebruikt om niet in de voetsporen van mijn vader te treden, zoals hij wenste.
Zach is—hoe moet ik dit verwoorden? Hij is koppig, eigenwijs en ontzettend vervelend. Dat zijn niet zijn enige eigenschappen, maar het zijn wel de eigenschappen die me mateloos irriteren.
In plaats van te verzoeken, beveelt hij, en ik doe niets voor niemand zonder een goede reden—hem inbegrepen. Dus hier sta ik dan, op de dag van mijn naderende afrekening.
De dag waarop hij een antwoord verwacht over de vraag of ik van hem ga leren. Natuurlijk is het antwoord nee. Maar ik moet uitvinden hoe ik hem dat duidelijk kan maken, zonder de rol op het spel te zetten die ik misschien wil aannemen zodra ik mijn buik vol heb van de zorgeloze jaren die nog voor me liggen.
De koffie doet niets om mijn zenuwen te kalmeren. Ik wist wel dat het niet zou helpen. Een beetje vloeibare moed is wat je nodig hebt als je niet één, maar alle drie je vaders onder ogen moet komen, maar het zou niet verstandig zijn om halfdronken een wolvenhol binnen te stappen.
Nee, ik moet me groot houden en mijn vaders onder ogen komen als mezelf. Als hun zoon. Als Asher fucking Henderson.
