Erotische One Shot: Een vonk uit het verleden
Auteur
V. J. Villamayor
Lezers
99,6K
Hoofdstukken
2
Hoofdstuk 1
Een oude bekende
„Oef!“ riep Vanessa uit, toen ze recht tegen de rug van een man aanbotste op het treinstation. „Oh! Het spijt me zo…!“
„Vanessa?“
Vanessa keek op naar de onbekende man en knipperde met haar ogen. Ze hield haar hoofd een beetje schuin terwijl ze het gezicht van de man in zich opnam.
Hij kwam haar bekend voor. Het duurde maar een paar seconden voordat het kwartje viel. „Shane?“
Shanes brede glimlach werd nog groter toen hij een stap naar achteren deed. Hij pakte Vanessa's schouders vast met gestrekte armen om haar goed te kunnen bekijken.
„Wauw, jij bent het echt. Lang niet gezien!“
Vanessa kon het niet helpen en beantwoordde zijn aanstekelijke glimlach.
Zonder na te denken deed ze een stap naar voren. Ze sloeg haar armen om hem heen in een snelle, stevige knuffel. „Wauw, het is veel te lang geleden!“
Zijn warme armen sloegen om haar heen als antwoord op haar omhelzing.
Het geluid van een toeter onderbrak hen. Alle deuren van de trein sloten tegelijkertijd voordat de trein wegreed. Vanessa en Shane bleven achter op het perron.
„Oh nee! Ik heb mijn trein gemist!“
Samen keken ze hoe de trein snel wegreed van het station. Vanessa slaakte een verslagen zucht.
„Verdomme… Ik kom te laat voor mijn les.“
Shane keek haar aan en trok een wenkbrauw op. „Ben je op weg naar de universiteit?“
Vanessa zwaaide haar tas van de ene schouder naar de andere. Het gewicht van haar boeken viel haar zwaar.
„Ja, maar ik heb vanmiddag maar een paar lessen. Ik zou vandaag eigenlijk best kunnen overslaan, om eerlijk te zijn.“
Vanessa kromp vanbinnen ineen. Ze besefte dat ze zich de moeite had kunnen besparen om hiernaartoe te komen, als ze had geweten dat ze de trein zou missen.
„Nou, naar welke universiteit ga je? Misschien kan ik je een lift geven? Tenminste, als je enthousiasme nog niet is verdwenen,“ stelde Shane voor met een lichte grinnik.
Hij droeg een overhemd en een nette broek. Hij zag eruit alsof hij net klaar was met werken. Vanessa wilde hem echt niet tot last zijn.
Bovendien hadden zij en Shane elkaar al zo'n vijf jaar niet gezien. Dat was sinds ze als middelbare scholieren samen bij de plaatselijke supermarkt werkten.
„Nee, die moeite wil ik je niet aandoen,“ wees Vanessa af. „Daarnaast denk ik dat ik gewoon naar de openbare bibliotheek ga om te studeren. Misschien luister ik de lezing wel online en ga ik daarna wat eten.“
Nu ze het hardop zei, leek dat een veel betere optie.
Ze had er niet echt zin in om nog een halfuur op de volgende trein te wachten. Daarna zou ze ook nog een uur naar de universiteit moeten reizen.
En dan moest ze dat allemaal nog eens herhalen voor de terugweg.
Shanes warme bruine ogen rustten op haar, voordat hij zijn schouders ophaalde.
„Ik zou het echt niet erg vinden. Bovendien,“ zei hij, terwijl hij over zijn nek wreef, „zou ik graag willen bijpraten.“
Een blos warmde Vanessa's wangen op.
Verdomme… Ze was vroeger een beetje verliefd op Shane toen ze samenwerkten. Tot hij op een dag ineens niet meer op het werk verscheen. Blijkbaar had hij een nieuwe baan gevonden.
Ze was toen nog jong, verlegen en naïef. Hij was de eerste geweest die contact zocht en vriendschap met haar sloot.
Shane was ouder. Hij leek ook veel meer zelfvertrouwen te hebben en wist veel. Daarom vond ze het nooit een probleem om hem om hulp te vragen.
Maar op de dag dat hij vertrok, was het voorbij.
Ze had zijn nummer niet. Het was nooit in haar opgekomen om erom te vragen. En sociale media bestonden in die tijd nog nauwelijks.
Ondanks haar warme wangen glimlachte ze en stootte ze speels haar schouder tegen de zijne.
„Wat dacht je ervan als ik je trakteer op een vroeg diner? Dan ga ik daarna studeren. Ik wil heel graag horen wat je allemaal hebt gedaan.“
„Het is een date,“ lachte Shane.
Hij wisselde zijn eigen werktas van de ene naar de andere hand. Toen sloeg hij zijn arm om Vanessa's schouders. „En, ik trakteer.“
Ze streden er nog even over, totdat ze bij Shanes auto aankwamen.
Vanessa wist niet of ze het koud had of dat Shane gewoon warmte uitstraalde. Zodra hij zijn arm om haar schouders sloeg, had ze de neiging om dicht tegen hem aan te kruipen.
Ze kon zich nog maar net inhouden om dat niet te doen.
Hij opende de autodeur voor haar. Hij keek toe hoe ze naar binnen gleed.
Zijn ogen bleven hangen op haar decolleté, dat zichtbaar was door haar laag uitgesneden T-shirt. Daarna keek hij naar haar benen toen haar rokje omhoog kroop terwijl ze op de stoel draaide.
„Dus, waar heb je zin in? Ik rammel van de honger.“
„Eerlijk gezegd? Ik heb wel zin in ijs om dat gewoon in het park op te eten.“ Vanessa straalde naar Shane.
Shane lachte en sloeg af bij het stoplicht. „IJs? Als avondeten?“
Vanessa lachte met hem mee, maar hief haar armen in een gemaakte schouderophaling.
„Ik ben een volwassen vrouw en ik wil ijs als avondeten!“
Shane schudde lachend zijn hoofd, maar reed verder.
„Ik ken wel een goede plek.“
De autorit was ontspannen en comfortabel. Precies zoals het vroeger altijd was.
Vanessa keek rond in zijn auto. Daarna staarde ze weer naar de zijkant van zijn gezicht.
Hij was niet veel veranderd sinds hun tijd samen in de plaatselijke supermarkt.
Hij had het babygezicht dat hij als tiener had, verloren. Het was nu wat strakker en hij zag er veel volwassener uit.
Op zijn gladgeschoren gezicht van vroeger stonden nu wat stoppels. Zijn haar was korter.
Ze deed raar, dat voelde ze gewoon. Hij was nog steeds knap en heel erg aardig. Het leek alsof hun vriendschap gewoon verderging na hun laatste dienst samen.
„Je staart,“ lachte hij. „Het maakt me een beetje zenuwachtig.“
Door zijn eerlijkheid schoot Vanessa in de lach. Ze keek snel recht vooruit en negeerde de warmte die weer naar haar gezicht steeg.
„Ik kan er niets aan doen! We zien elkaar jarenlang niet. En opeens zit ik in je auto en gaan we samen ijs eten als avondeten. Het voelt als een sprong terug in de tijd, en ik vind het geweldig! Ik heb je gemist…,“ gaf Vanessa toe, terwijl haar stem wegzakte tot een zachte toon.
„Ik heb jou ook gemist,“ antwoordde Shane. „En dat meen ik echt.“
Ze reden in een comfortabele stilte verder, totdat Shane langzaam begon te praten.
„Dus… er is geen vriendje van je dat achter deze afspraak komt en me in elkaar gaat slaan?“
Vanessa's gezicht werd warm en ze speelde zenuwachtig met haar vingers.
„Subtiele vraag hoor, Shane.“ Ze grinnikte en bleef even stil. „Ik heb inderdaad een vriend.“
De fijne stilte tussen hen duurde even. Shane knikte alleen maar met zijn hoofd.
„Mooi, mooi…“
„En hoe zit het met jou? Geen vriendin?“ polste Vanessa.
Shane schraapte zijn keel en glimlachte.
„Ik heb een vriendin. We zijn nu al een paar jaar samen.“
Vanessa herhaalde zijn „mooi, mooi“ en ze vielen weer stil toen hij stopte voor een rood stoplicht. Er pakten zich donkere wolken samen in de lucht. De normaal zo felle middagzon vervaagde, waardoor het veel later leek dan het werkelijk was.
Ze dacht aan haar vriend, Eric, en voelde haar humeur dalen. Ze hadden de laatste tijd relatieproblemen… Geen enorme ruzies, maar heel veel kleine problemen waar maar geen einde aan leek te komen.
Tegenwoordig leek het erop dat achter elke opmerking een sneer of een passief-agressieve betekenis zat. Hij had ook de hele dag haar berichtjes al genegeerd.
Shane parkeerde bij een kleine buurtsuper. Terwijl Vanessa zich vooroverboog om haar portemonnee te pakken, was Shane al uitgestapt. Hij liep om de auto heen om haar deur te openen.
„Vergeet het maar, Vanessa. Ik trakteer.“
Vanessa rolde met haar ogen en pakte zijn uitgestoken hand om haar de auto uit te helpen. „Goed, goed! Maar de volgende ronde is voor mij!“
„Daar hou ik je aan,“ knipoogde Shane naar haar.
Ze wist niet waarom, maar door die kleine ondeugende glimlach en knipoog maakte haar hart een sprongetje. Kwam dat gewoon door de aandacht die ze van hem kreeg?
Ze schudde haar hoofd en sprak zichzelf in gedachten streng toe. Ze moest weer contact opnemen met Eric… Blijkbaar snakte ze zo erg naar aandacht, als een simpele knipoog haar al zo raakte.
Als ze thuiskwam, zou ze hem bellen. Dat beloofde ze zichzelf.
Met ijs op het menu als diner, maar omdat ze allebei honger hadden, bestelden ze luxe coupes met alles erop en eraan. Terwijl ze op hun bestelling wachtten, stonden ze buiten in de koele lucht.
Een maaltijd overslaan voor een toetje was niets voor Vanessa. Maar vanavond leek het de perfecte avond om een beetje stout te zijn en voor iets zoets te kiezen.
Gelukkig was Shane het daarmee eens en liet hij zich net zo graag verleiden als zij… tot het ijs dan. Precies toen Vanessa iets wilde zeggen, ging Shanes telefoon over.
Ze keken allebei naar zijn telefoon. De naam Schatje <3 verscheen op zijn scherm. Hij schraapte zijn keel voordat hij de telefoon op stil zette, zonder het gesprek te beëindigen.
„Je mag best opnemen hoor, let niet op mij.“ Vanessa glimlachte en knikte naar zijn telefoon.
Shane schraapte opnieuw zijn keel en krabde op zijn achterhoofd. „Ja, dat weet ik… Maar… ik stuur haar wel een berichtje. Normaal bellen we altijd even op weg naar huis. Zelfs als we eigenlijk niets te bespreken hebben.“
Shane keek Vanessa recht in haar ogen aan. Het leek bijna alsof hij zocht naar een antwoord op een vraag die zij niet kende.
Ze hield haar hoofd een beetje schuin en keek terug naar Shane. „Is alles oké?“
Shane leek even over zijn antwoord na te denken, voordat hij koos voor een kort antwoord. „Het is nogal ingewikkeld.“
Vanessa wist dat hij er eigenlijk niet over wilde praten. Tenslotte had ze zelf ook een vrij „ingewikkeld“ probleem met Eric.
Dus drong ze niet verder aan, omdat ze de gezellige sfeer niet wilde verpesten. „Dus…,“ begon ze, om het plotselinge ongemak te doorbreken. „Het is bizar dat we elkaar voor het laatst zagen toen we nog samenwerkten in de buurtsuper.“
Shane glimlachte. „Het is zeker een eeuwigheid geleden. Ik vind het heel erg leuk dat we elkaar ineens weer zijn tegengekomen.“ Hij zweeg even voordat hij verderging. „Wil je een geheim weten?“
Vanessa glimlachte. Het klonk bijna kinderlijk, de manier waarop hij het zei. „Natuurlijk. Welk geheim?“
Ze leunden naast elkaar op een hek, met uitzicht op een open grasveld in het park. Er was een meertje vlak ernaast. De zon begon al onder te gaan, waardoor de schaduwen langer werden en de lucht goud kleurde.
Het gouden uurtje verlichtte hun gezichten. Ze draaide zich naar Shane toe voordat hij weer sprak. „In die tijd was ik best verliefd op je. Ik kreeg er altijd gezeik over, maar dat kon me niets schelen.“
Vanessa draaide zich helemaal naar hem toe met grote ogen. Ze ontsnapte een beetje een lelijke, verraste lach. „Verliefd? Op mij? Alsof.“ Ze begon te lachen. Haar hart klopte in haar keel.
„Het is echt zo! Je was echt een lekker ding toen je in onze winkel kwam werken. En ik kon zo makkelijk met je praten. Als je naar me lachte, was ik helemaal verkocht!“
Vanessa beet diep in gedachten op haar onderlip. Ze had echt geen idee… en het was bizar, want… „Ik was toen ook verliefd op jou,“ gaf ze toe.
Haar wangen gloeiden. Ze wist zeker dat ze inmiddels vuurrood was. Vanuit haar ooghoeken gluurde ze naar Shane. Ze zag dat hij net zo verrast was over haar bekentenis als zij over de zijne.
Hij opende zijn mond om iets terug te zeggen, toen de medewerker hun bestelling omriep. Vanessa sprong op en draaide zich om naar de winkel. „Oh, perfecte timing.“
Vanessa haastte zich naar binnen. Ze gebruikte het toetje als het perfecte excuus om zich van Shane af te wenden en haar gedachten op een rijtje te zetten.
Ze pakte het papieren bakje van haar heerlijke, zware ijscoupe vast. Ze hield het net iets afgekoelde papier tegen haar wang. Shane grijnsde naar haar. Hij bracht zijn ijsje omhoog en likte de smeltende druppels van het bakje.
„Kom op, we gaan een stukje wandelen. Dan mag je me alles vertellen over je verliefdheid op mij.“
Vanessa lachte van schaamte en gaf Shane een zachte klap op zijn schouder. „Hou je mond, dat is jaren geleden. Net als bij jou.“
Shane trok een wenkbrauw op. „Wie zegt dat mijn verliefdheid ooit over is gegaan?“ Dat leverde hem nog een speelse klap op zijn schouder op.
Ze hapten in hun ijsje terwijl ze een rondje om het meer liepen. Hoe verder ze wandelden, hoe stiller hun omgeving werd.
Hun schouders raakten elkaar aan tijdens het lopen. Ze wierpen elkaar blikken toe die steeds langer bleven hangen.
Het was een prachtig park, verscholen achter de bomen. Aan de andere kant van het meer was het druk. Er waren gezinnen, sportende kantoormedewerkers en bouwvakkers die net klaar waren met werken.
Toen de zon helemaal onder was, werd het iets frisser. Vanessa kroop onbewust dichter naar Shane toe om weer wat van zijn warmte mee te pikken.
Op de een of andere manier vonden ze een verlaten stukje. Het was daar iets minder netjes dan in de rest van het park. Er stonden oude picknicktafels vol met graffiti.
Oude, gele straatlantaarns waren hun enige lichtbron. Het leek bijna alsof het licht hen in hun eigen stille bubbel wilde houden.
In stilte besloten ze om op een van de picknicktafels dicht bij het bos te gaan zitten. In plaats van op de bankjes te gaan zitten, klommen ze allebei op het tafelblad en lieten ze hun voeten op de bankjes rusten.
Terwijl ze daar zaten, trok een luid fluitend geluid hun aandacht. Ze keken allebei omhoog. Precies op dat moment ontplofte er een vuurpijl in de donkere lucht. „Wat in vredesnaam?“
„Iets van een vuurwerkwedstrijd, volgens de flyers in de winkel,“ antwoordde Shane. „Dus… je was verliefd op me, hè?“
Vanessa negeerde zijn vraag, met een kleine glimlach om haar lippen. Ze schepte wat chocolade-ijs uit haar beker en hield het naar hem toe om te proeven.
„Proef dit eens. Het is zo lekker!“ Vanessa draaide zich om en bood haar lepel aan Shane aan. Hun ogen ontmoetten elkaar.
Hij boog voorover om het ijs te proeven, terwijl hij oogcontact hield. Toen gleden zijn ogen naar beneden, naar haar lippen.
„Lekker?“ fluisterde Vanessa.
Het vuurwerk ging door terwijl elke deelnemer zijn mooiste show liet zien. De kleuren dansten over hun gezichten. Al snel deden ze niet eens meer alsof ze wegkeken. In de weerspiegeling van hun ogen ontploften kleine vuurpijlen.
Op een gegeven moment veranderde hun lichte en vriendschappelijke sfeer in iets elektrisch. Een lichte spanning zinderde onder hun huid. Er waaide een koele wind langs hen heen, die Vanessa's rokje rond haar benen liet wapperen. Ze wist niet of dat de reden was dat haar tepels hard werden, of… iets anders.
„Ik vind de geluidjes die je maakt als je eet heel erg leuk,“ mompelde Shane.
Vanessa ademde diep in en slaakte een zachte zucht. „Geluidjes die ik maak?“
„Ja… het klinkt als zachte kreuntjes van genot als je eet.“ Shane schepte wat van zijn karamel-vanille-ijs op en hield het voor Vanessa.
Hij wachtte niet tot ze het proefde. In plaats daarvan streek hij met het ijs over haar onderlip. Hij keek toe hoe haar korte, snelle ademhalingen het ijs lieten smelten. Zijn ogen waren gericht op haar roze tong. Die schoot even naar buiten om over haar lip te glijden en het ijs te proeven. Hij beet op zijn lip bij het geluid dat ze onbewust maakte.
„Ja… dat geluid.“
Ze waren zo dicht bij elkaar. Ze bogen zich naar elkaar toe. Toen er nog een vuurpijl in de lucht ontplofte, knipperde Vanessa met haar ogen en trok ze zich terug.
„Het… het spijt me, Shane. Ik… ik heb een vriend. En… en jij hebt een vriendin—“
Haar woorden werden afgekapt toen Shane naar voren leunde. Hij drukte zijn lippen stevig op de hare. Vanessa's hart klopte wild in haar borstkas.
Dit was fout. Ze kon dit niet doen. Ze mocht Shane niet zoenen… Ze hadden allebei een relatie en… en… Er was een goede reden voor… Wat was die reden ook alweer?
Gedachten raasden door haar hoofd. Ze kon er absoluut geen wijs meer uit worden. Alles wat ze nog wist, was dat de kussen van Shane, die ze hartstochtelijk beantwoordde, voor nog helderder vuurwerk in haar lichaam zorgden dan het vuurwerk in de lucht.
Hij smaakte naar vanille, karamel, cashewnoten en chocolade. Hij gleed met zijn tong tussen haar lippen door. Hij pakte haar achterhoofd vast terwijl haar handen de onderkant van zijn shirt vastgrepen.
Hun tongen streelden elkaar. Ze proefden en verkenden elkaar, en zijn andere hand gleed naar haar onderrug om haar dichterbij te trekken. Ze haalden hun lippen van elkaar af om naar adem te happen. Terwijl Vanessa probeerde op adem te komen en na te denken over wat ze eigenlijk aan het doen waren, gingen Shanes lippen naar haar nek. Hij begon te zuigen en te likken aan haar hals.
„We zouden dit niet moeten doen,“ fluisterde Vanessa zwakjes. „Dit kunnen we echt niet maken…!“
Shanes hand trok zachtjes aan Vanessa's haar om haar hoofd omhoog te kantelen. Hij gaf in korte pauzes antwoord, tussen de kusjes in haar nek door. „Waarom zit je hand dan onder mijn shirt, Vanessa? Als je dit niet wilt, stop ik. Zeg het me gewoon en ik neem afstand.“
