Een Draak Temmen
Auteur
SJ Wilke
Lezers
249K
Hoofdstukken
52
Tempura is de heldin over wie iedereen fluistert—de onbevreesde krijger die op een machtige draak de strijd in rijdt. De waarheid? Ze heeft nog nooit in een oorlog gevochten, nog nooit een zwaard gehanteerd en al helemaal nooit een leven genomen. Maar in een broeiende strijd tussen mensen en draken is haar de rol van redder toebedeeld... en ze heeft geen andere keuze dan die te spelen. Terwijl ze zich verschuilt in haar huis in de bergen, denkt ze dat ze een Drakenmeester is—totdat er een gehavende, échte voor haar deur staat. Samen ontdekken ze dat geen van beiden echt de touwtjes in handen heeft. De draken hebben hun eigen plannen, en Tempura moet haar ware kracht ontdekken voordat de waarheid alles verwoest.
Hoofdstuk 1
Elke draak in de grote grot tilde zijn hoofd op en keek naar de grote deur.
„Wie is er gek genoeg om te reizen in dit weer?“ zei Tempura, terwijl ze het tuigje neerlegde dat ze aan het repareren was. Niemand gaf haar antwoord.
Alle drakengeluiden om haar heen waren plotseling gestopt. Ze wist dat de draken heel goed konden horen en iets hadden gehoord.
Ze hadden het allemaal gehoord.
„De wind waait met bijna honderd mijl per uur, en de temperatuur ligt rond de min veertig,“ zei ze, terwijl ze het weerbericht herhaalde dat ze eerder had gehoord.
„Ruiter één,“ zeiden twee draken tegelijk in drakentaal.
Tempura wist dat dit betekende dat een enkele draak en zijn ruiter op de binnenplaats waren geland.
„Gekkenwerk,“ zei ze. Ze stond op en begon meteen zachtjes te rennen.
Een draak moest in deze kou snel naar binnen. Ze rende de helling op naar de grote deur.
„Domme ruiter. Hoe durf je jouw draak mee te nemen in dit weer? Ik haast me voor de draak, niet voor jou.“
Ze bereikte als eerste de dubbele binnendeur. Daar pakte ze een dikke bontjas van het rek. „Het is gek om de grote deur te openen zonder een jas.“ Ze sprak de woorden hardop uit om haar boosheid te uiten.
Tempura trok de jas aan. Daarna haalde ze een bontmuts uit een zak. Ze trok de muts over haar hoofd.
Een paar plukjes bruin haar waren uit haar paardenstaart ontsnapt. Ze veegde met een vinger over haar voorhoofd om de haren uit haar ogen te halen.
Ze duwde de binnendeur zo snel mogelijk open en glipte naar binnen. Hoe sneller ze was, hoe minder warmte er wegging en hoe minder koude lucht er naar binnen kwam.
„Verdomme, wat is het koud.“
Ze deed de jas snel dicht terwijl ze de helling op rende. De helling maakte een scherpe bocht en liep bijna terug naar het begin.
Haar vingers werden al gevoelloos door de kou toen ze haar handschoenen aandeed. „Ik wed dat het tussen de twee deuren net zo koud is als buiten.“
Ze voelde de kou door haar lichtbruine broek heen komen. De broek zou haar niet beschermen tenzij ze bleef bewegen.
Ze was blij dat ze altijd haar warme laarzen droeg.
Tempura bereikte de hendel die de deur bediende. Ze reikte omhoog en trok hem hard naar beneden.
De wielen draaiden en trokken de twee helften van de grote deur open. In een oogwenk zag ze de adem van een draak door de opening naar binnen waaien.
Een drakensnuit duwde al tegen de deuren, wat de katrollen hielp om minder hard te werken. De deuren waren zwaar, omdat het dubbele houten platen van twee voet dik waren.
De deuren waren niet ontworpen om een draak binnen te houden, maar om de bittere winterkou buiten te houden.
„Kom snel naar binnen,“ zei Tempura, hoewel dat niet nodig was om te zeggen.
De draak had duidelijk haast om binnen te komen. Hij trok zijn ruiter door de deur naar binnen.
„Staart,“ zei ze, terwijl ze amper kon ademen door de kou. Haar stem leek verloren te gaan in de wind.
De staart van de draak was snel over de drempel, waarna ze de hendel omhoog duwde om de deuren te sluiten. De harde wind ging liggen, maar de lucht was nog steeds ijskoud.
Niemand bewoog totdat de deuren stevig dicht zaten.
„Deze kant op,“ zei Tempura, en ze liep voorop naar de binnendeuren. Ze liep snel door, net zo gretig om de warmte te bereiken als de draak zou zijn.
„Beneden is het warmer.“ Ze wist dat dit heel logisch was, maar mensen hadden liever een prater dan iemand die stil bleef.
Ze gooide beide binnendeuren open om de draak erdoor te laten. Maar de draak en zijn ruiter waren nog maar een klein stukje de helling af gelopen.
Ze vond dat de draak er een beetje te bang uitzag.
„Beneden is het warmer,“ zei ze nog een keer, zich afvragend waarom de ruiter daar maar bleef staan met het touw vast dat aan zijn draak was vastgemaakt.
„Mijn draak heeft verzorging nodig,“ zei de man, nog steeds in zijn zware vliegjas gehuld. Zijn muts en sjaal bedekten zijn gezicht. Hij deed een paar stappen in haar richting.
„Ja, ik weet het. Stuur hem maar naar beneden,“ zei Tempura met een ongeduldig handgebaar.
„Ik wil zeker weten dat hij wordt vastgeketend,“ zei de man.
Tempura keek hem boos aan. Ze voelde de woede in zich opkomen. „Wij ketenen hier geen draken vast. Denk je dat een draak wil ontsnappen naar de kou daar buiten?“
Ze wees naar de grote deur.
De ogen van de ruiter volgden haar gebaar, maar hij liep niet verder de helling af. Was de man gek?
Tempura liep boos naar hem toe en pakte zijn touw af. Ze vond het touw belachelijk.
Dacht de man echt dat hij zijn draak met een touw kon besturen? Deze draak kon hem met gemak overal naartoe sleuren.
„Ga maar naar beneden,“ zei ze tegen de draak, en ze gooide het losse eind van het touw weg. Het bleef haken aan het tuigje van de draak.
De draak schrok een beetje toen het touw hem raakte. Tempura zag de twijfel in zijn ogen. Hij keek naar zijn ruiter en toen naar haar, en leek erg onzeker over wat hij moest doen.
Ze wist dat ze deze strijd zou winnen. De draak keek haar aan voor aanmoediging.
Ze zwaaide met haar hand en spoorde hem aan om te gaan. Dat was alles wat hij nodig had, en hij liep naar beneden de grot in.
Tempura keek naar de man. Ze zwaaide ongeduldig naar hem om door te lopen. Ze raakte hem daarbij bijna met haar hand.
Eindelijk kwam de man in beweging en liep hij door de deuren, waardoor zij ze kon sluiten, hoewel de deuren hem nog maar net misten aangezien hij niet zo snel bewoog als ze had ingeschat. Ze wenste bijna dat dat wel was gebeurd.
Niemand hield ervan als de deuren te lang open stonden. Daardoor kwam er te veel koude lucht naar binnen.
Maar ze hoorde geen enkele draak klagen. Daarom keek ze even om zich heen.
Ze hoorde geen drakengeluiden, wat haar ongerust maakte. Stilte betekende dat er iets mis was.
„Als je een warm bad wilt, ga dan verder naar links. Jak is daar. Hij zal je tuigje afdoen,“ zei Tempura terwijl ze haar jas uittrok.
Tempura draaide haar rug naar de man toe. Ze hing de jas op aan het rek bij de deuren. Ze stopte de handschoenen in de ene zak en de muts in de andere zak. Zo hoefde ze de volgende keer alleen maar de jas te pakken.
Dat was de makkelijkste en efficiëntste manier om het te doen, wat garandeerde dat men alles had om warm te blijven. Tempura fronste, geïrriteerd dat zij de enige was die dit op deze manier deed.
Ze controleerde altijd alles twee keer. Het koude weer was te gevaarlijk om zonder warme kleding te zijn.
„Een bad?“ zei de ruiter.
Tempura kon zijn gezicht niet zien omdat het nog steeds bedekt was, maar zijn stem klonk verward.
„Ik praatte tegen de draak. Jij kunt gewoon rechtdoor lopen. Je vindt daar de deur naar de grote zaal. Loop de trap op en vraag naar de persoon voor wie je hier bent,“ zei Tempura, terwijl ze hem wegstuurde en achter de draak aan liep.
De draak had naar haar geluisterd en was op weg naar het bad. Zijn veren, die bedekt waren geweest met witte sneeuw, lieten nu de blauwe en groene kleuren van een jonge draak zien.
Ze schatte dat hij waarschijnlijk vijf tot zeven jaar oud was. Hij was oud genoeg voor een ruiter, maar onervaren met reizen in dit soort weer.
De draak had eigenlijk nee moeten zeggen tegen zijn ruiter.
De draak stopte even en maakte een diep geluid om zijn naam te zeggen.
„Ferrari.“
De draak was in ieder geval wel beleefd en wist dat hij zich moest voorstellen aan de oudste draak, Nona. Zij begroette hem door zijn naam terug te zeggen.
„Ferrari.“
Beide draken spraken op een normale toon. Omdat geen enkele andere draak iets zei, voelde Tempura de trilling van hun stemmen door de grot galmen.
Ze keek even achterom naar de man, maar zag geen reactie. Ze wist dat de man zijn draak niet kon horen, maar ze had dit eigenlijk wel kunnen raden omdat hij dacht dat hij zijn draak met een touw kon besturen.
Ferrari boog zijn hoofd naar Nona om respect te tonen. Daarna liep hij verder.
„Ferrari,“ zei Tempura na het diepe geluid van Nona.
„Ja, zijn naam is Ferrari,“ zei de man.
Tempura voelde zich geërgerd. De man ging niet naar de grote zaal, zoals de bedoeling was. In plaats daarvan liep hij achter haar aan.
„Hoe wist je dat?“ zei hij.
Ze draaide zich razendsnel om en stopte om hem aan te kijken.
„Hij stelde zich voor aan Nona. Alle draken zijn verplicht om zich voor te stellen aan het oudste vrouwtje.“
Tempura wist dat hij haar niet zou geloven. Dat was het grootste probleem met de meeste mensen. Ze konden de draken niet horen.
De man haalde eindelijk de sjaal voor zijn gezicht weg. Hij was een enorme man met een dikke zwarte baard.
Terwijl hij zijn sjaal in zijn jaszak stopte, maakte een andere draak een diep geluid tegen Nona.
Tempura glimlachte in zichzelf. Ze verwachtte een reactie van de man, en die kreeg ze ook. Hij deed precies wat ze had verwacht.
„Maar… hé, die draak loopt los.“
Hij deed een stap achteruit met zijn armen in de lucht alsof hij werd aangevallen, toen een prachtige draak met zwarte en gouden veren over de muur van zijn rustplaats stapte. De man keek in paniek om zich heen, alsof hij een plek zocht om zich te verstoppen.
De draak liep hem voorbij en keek amper naar hem.
Tempura begon bijna te lachen.
„Hij gaat naar de wc. Hun rustplaatsen zijn alleen om in te rusten. Ze gaan daarginds naar de wc en ze eten daarginds. Ik heb geen mensen nodig om poep op te ruimen, zoals jullie dat wel moeten,“ zei ze, terwijl ze met haar handen naar de verschillende plekken wees.
„H-hoe weet je dat hij naar de wc gaat?“ zei hij, terwijl hij haar aankeek alsof ze een gekke vrouw was die hem vertelde dat er elfjes in de grot woonden.
„Hij vroeg Nona om toestemming,“ zei Tempura met een rol van haar ogen.
„Waar is mijn draak?“ zei de man. Hij keek geschrokken om zich heen.
Tempura zag dat hij te veel in paniek raakte. Zeker nu hij zijn draak niet meer kon zien.
„Hij is naar het bad gegaan. Kom deze kant op als je wilt kijken,“ zei Tempura met een zucht.
Hem de weg wijzen was de enige manier die ze wist om hem rustig te krijgen. Ze haatte onwetende drakenruiters die hun draken behandelden alsof het geen levende wezens waren of geen zorg nodig hadden.
Deze man maakte zich niet druk om de verzorging van zijn draak, maar wilde alleen maar dat zij hem veilig opsloot. Waarom ging de man niet gewoon naar de grote zaal zodat zij voor zijn draak kon zorgen? Alsof de draak überhaupt hulp nodig had.
Tempura liep de badruimte in. In deze ruimte was een heel groot zwembad. „Hé, Jak,“ zei ze.
Warme bronnen uit de grond vulden het zwembad. Dit hield het water lekker warm op achtendertig graden. Het water was diep genoeg voor twee draken om onder water te gaan en zelfs te zwemmen.
Tempura hield ervan om baantjes te trekken voor haar conditie.
Jak, die er net zo gewoontjes uitzag als zij, was bezig met het losmaken van Ferrari’s tuigje. Ferrari bleef helemaal stil staan totdat hij vrij was, waarna hij in het water gleed met een diepe, zware zucht van genot.
Alle sneeuw en ijs waren nu van zijn veren gesmolten.
Tempura vond dat Ferrari er groter uitzag dan een normale volwassen mannetjesdraak, en hij toonde tekenen van volwassenheid in zijn gedrag. Ondanks dat hij hier nog nooit was geweest, was hij erg oplettend en leerde hij snel wat hij moest doen.
Ze mocht hem wel. Het was jammer dat zijn ruiter een idioot was.
„Schoon?“ zei Jak. Hij hield het tuigje omhoog en keek alleen maar naar haar.
Hij kon zijn aandacht op niet meer dan één persoon tegelijk richten en negeerde de man alsof hij niet bestond. Meestal negeerde hij iedereen, behalve Tempura en de draken.
„Ja, en zet Ferrari in het hok naast Nona. Dan kan niemand lelijk tegen hem doen,“ zei ze. „Wil je hem niet voeren? Bevroren, ontdooid of levend?“
