De erfgenaam van de alfa
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
2,3M
Hoofdstukken
55
Hoofdstuk 1.
Boek 1:Erfgenaam van de Alpha
De luide sirene deed mijn hart tekeer gaan. Zo'n hard alarm betekende nooit iets goeds. Ik stond op van mijn plek in de kantine, waar ik mijn zesde kop koffie van die nacht naar binnen werkte, en haastte me de gang op om te helpen.
Andere artsen en verpleegkundigen maakten zich klaar voor wat er komen ging. Toen hoorde ik de stem van mijn moeder door de luidsprekers.
'De zuidgrens is aangevallen,' zei mijn moeder, die het ziekenhuis leidde. 'We weten dat er minstens vijftien soldaten gewond zijn. Er kunnen er meer zijn. Iedereen, start het noodplan.'
Nog voor ze uitgesproken was, waren we al in de weer. Jack, de nachtverpleegkundige, wees personeel hun plek aan bij de deur van de spoedeisende hulp, en ik sloot me aan bij de andere artsen - mijn zus Karen, Michael en Riegal - in de rij, met Bertha, de andere dienstdoende verpleegkundige, klaar om te assisteren in de kamers.
Werken in het ziekenhuis was altijd zwaar, maar de recente aanvallen aan de grens maakten het nog stressvoller. Ik ging naar kamer één en maakte het hechtmateriaal klaar, waarvan ik wist dat ik het nodig zou hebben. Al snel was de gang vol met gewonde mensen die schreeuwden en kreunden.
Jack kwam mijn kamer binnen en duwde een bed met een weerwolf die een flinke jaap in zijn achterpoot had en een beet in zijn nek.
Ik ging meteen aan de slag. Ik trok mijn handschoenen aan en begon met mijn instrumenten naar zilver te zoeken. Voor ons weerwolven was zilver levensgevaarlijk.
De wachters gebruikten zilveren messen en kogels. Zilver deed ons veel pijn en veroorzaakte hevige pijn. Een zilverwond bleef bloeden en kon ons snel om zeep helpen.
Hoewel we sneller genezen als we weerwolven zijn, werkt dit niet bij zilverwonden. Bovendien kan een weerwolf niet terug veranderen in een menselijke vorm totdat al het zilver verwijderd is. Daarom wist ik dat ik bij deze patiënt naar zilver moest speuren.
Terwijl ik aan zijn wonden werkte, maakten zijn pijnlijke geluiden me verdrietig.
'Rustig maar,' zei ik tegen hem. 'Ik haal het zilver er zo uit. Het komt goed.'
Ik vond twee wonden en wist dat ik snel moest handelen. Hij verloor veel bloed. Ik hoopte dat ik mijn belofte aan hem kon waarmaken.
Ik nam even de tijd om de Maangodin om hulp te vragen.
Toen haalde ik diep adem en begon aan zijn nek te werken. Ik vond snel een zilveren kogel. Ik haalde hem eruit en de wachter veranderde terug in een menselijke vorm. Ik was opgelucht toen ik het zilver vond, maar nu kon ik zijn wonden duidelijk zien zonder zijn vacht.
Ze zagen er niet best uit. Ik pakte snel het medicijn voor zilver en begon zijn nek te behandelen terwijl ik iets op zijn been deed om het bloeden te stoppen. De beenwond sloot zich snel, maar ik moest de wond in zijn nek hechten.
Ik werkte vlug, en binnen een kwartier was hij stabiel.
'Oké, je komt er wel bovenop,' zei ik tegen de soldaat.
Hij knikte dankbaar en probeerde een beetje te glimlachen. Ik wilde zo graag dat hij er weer bovenop zou komen.
De levens van mijn patiënten gingen me aan het hart, en ik deed alles wat ik kon om ze te helpen. Mijn taak was om arts te zijn, en als het ging om de wachters - die hun leven riskeren om ons te beschermen - was het nog belangrijker.
Mijn zwager, Thomas, was een wachter, dus ik wist hoe gevaarlijk hun werk was.
Ik riep Jack, en hij bracht de wachter die nu stabiel was naar de herstelkamer. Zodra het bed leeg was, kwam de volgende patiënt binnen, dit keer in menselijke vorm. Zijn badge liet zien dat hij niet zomaar een wachter was.
Hij was kaal met een lange rode baard. Zijn wachtersuniform was aan flarden en het was duidelijk dat hij flink was toegetakeld. De meeste van zijn wonden waren al genezen, maar zijn schouder had een grote open wond die hevig bloedde.
Ik begon hem te behandelen om het bloeden te stoppen en bracht toen medicatie aan tegen de pijn.
'Ik denk niet dat je hechtingen nodig hebt,' zei ik tegen hem. 'Als de behandeling klaar is, kun je naar huis.'
'Dank u, dokter,' zei hij.
Toen ik me omdraaide om Jack te zeggen dat hij de patiënt kon meenemen, ging de deur open en een sterke geur van hout, kaneel en koffie trof me, waardoor ik huiverde. Het voelde alsof mijn maag omdraaide.
'Alfa,' zei de soldaat die ik net had behandeld zachtjes.
Het was de alfa.
Alfa Christopher was een boom van een vent en zag er intimiderend uit. Hij had scherpe gelaatstrekken en een ernstig gezicht, met koude ogen die dwars door je heen leken te kijken. Zijn donkere haar zat altijd netjes, en hij keek zelden vriendelijk of zorgzaam. Hij had brede schouders en sterke spieren, wat liet zien dat hij krachtig en in controle was.
De alfa bewoog alsof hij alles om zich heen bezat. Alleen al zijn aanwezigheid maakte mensen stil, en iedereen wist dat ze hem niet boos moesten maken.
Hij was het soort persoon dat iedereen kende zonder dat het gezegd hoefde te worden. We konden allemaal zijn kracht voelen.
Ik kon niet geloven dat ik zo dicht bij de alfa was. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Ik probeerde te spreken, maar mijn hersenen werkten niet en ik kon me niet bewegen.
Waarom reageer ik zo?
Mijn vader werkte voor de roedel, dus ik had Alfa Christopher eerder gezien. Maar altijd van een afstand, nooit zo dichtbij, nooit in dezelfde kamer, en nooit zijn geur zo sterk ruikend.
Ik voelde me betoverd. Mijn hart ging als een razende tekeer. Ik wilde hem aanraken, en mijn lichaam stond op het punt naar hem toe te bewegen, maar de stem van mijn patiënt bracht me weer bij zinnen.
'Alfa, ik kan nu terug. We moeten beslissen wat we gaan doen,' zei hij, terwijl hij de medicatie van zijn arm begon te halen.
'Nee, je kunt niet weg voordat de medicatie klaar is,' zei ik snel. 'Als je het er nu afhaalt, komt de brandwond terug.'
Hij keek naar de alfa om te zien wat hij moest doen.
'Het duurt nog maar een minuutje,' zei ik tegen hem.
Hij maakte een ontevreden geluid, maar stemde toe.
'Wie ben jij?' vroeg de alfa, en ik verstijfde toen ik me realiseerde dat ik hem niet het juiste respect had getoond.
Alfa Christopher's stem was zeer krachtig - hij zorgde ervoor dat mensen gehoorzaamden zonder na te denken. Maar het maakte ook mijn benen slap.
'Alfa, het spijt me dat ik me niet eerder heb voorgesteld. Ik ben Dr. Byron,' wist ik uit te brengen.
'Bedankt voor het verzorgen van mijn wachters,' zei hij, terwijl hij me recht aankeek. Ik slikte moeizaam. 'Marquardt, hoeveel van onze mensen zijn er omgekomen?'
Zijn vraag maakte me bang.
Toen besefte ik wie ik had behandeld. Marquardt was het hoofd van de wachters - een naam die mijn vader vaak noemde.
'Twee wachters zijn overleden, maar meer dan dertig worden hier behandeld.'
Zijn stem - die erg verdrietig klonk - deed me huiveren.
Twee wachters. Twee levens. Weg.
Onze roedel was altijd vreedzaam geweest - dus aanvallen kwamen niet vaak voor. Maar de laatste tijd gebeurde het vaker. In de afgelopen twee weken hadden we drie aanvallen gehad, maar tot nu toe was er niemand overleden.
Mijn vader had tijdens een familielunch gezegd dat de aanvallen plaatsvonden aan de zuidgrens. Dit was vreemd. De zuidelijke roedel werd geleid door Alfa Christopher's neef. Waarom zou een familielid aanvallen?
Vanwege de aanvallen was onze roedel erg voorzichtig, vooral met het jaarlijkse bal dat eraan kwam. Mijn vader had gezegd dat ze het misschien zouden afgelasten om veilig te zijn, maar het bal was een viering van liefde voor onze roedel.
Het was op deze dag dat mensen boven de tweeëntwintig jaar hun partner, hun zielsverwant konden vinden. Het was op deze dag dat partners elkaar ontmoetten, en de vrouwelijke wolven kinderen konden krijgen.
Het bal was erg belangrijk voor het voortbestaan van onze roedel. Het kon niet worden afgelast.
Zelfs niet na deze recente aanval.
'Dokter, ik denk dat de behandeling klaar is,' zei Marquardt, waardoor ik stopte met nadenken over dit alles.
'Oké, als je pijn voelt, kom dan terug naar de spoedeisende hulp,' zei ik tegen hem, terwijl ik zijn infuus verwijderde.
'Dank u,' zei Marquardt voordat hij de kamer verliet.
'Bedankt voor je hulp, Dr. Scarlett,' zei Alfa Christopher, zijn diepe stem zorgde voor een vreemd gevoel vanbinnen. Zijn blauwe ogen keken nog een laatste keer in de mijne, waardoor ik de adem inhield voordat ik kon knikken.
Toen was hij weg.
Ik voelde me vreemd leeg. Maar voordat ik kon uitzoeken wat er vanbinnen met me gebeurde, bracht Jack de volgende gewonde wachter binnen. Het was tijd om weer aan het werk te gaan. Ik onderdrukte de vreemde gevoelens in me en besloot er later over na te denken.
