De erfgenaam van de alfa Boek 4: Wolventijdperk
Auteur
Lezers
166K
Hoofdstukken
16
Hoofdstuk 1
Boek 4: Een Nieuw Tijdperk voor Wolven
ANTHONY
De lucht in de Raadszaal voelde altijd zwaar aan, zelfs toen ik nog een kind was, beladen met beslissingen die levens konden veranderen. Vandaag drukte het echter nog zwaarder, alsof de kamer zelf iets wist wat ik niet wist.
Mijn ouders waren de hele reis stil geweest, hun gezichten strak. Het lawaai van de helikopter maakte praten bijna onmogelijk. Mijn vader hield zijn armleuning zo stevig vast alsof de kleinste schok ons zou laten neerstorten, terwijl mijn moeders scherpe blik strak op de horizon was gericht, alsof ze zocht naar antwoorden die alleen zij kon zien.
Caroline zat naast me en staarde uit het raam, terwijl haar vingers onbewust met de zoom van haar jasje speelden. Het was niets voor haar om te friemelen, om onzeker te lijken.
„We zijn er bijna,“ zei mijn vader met een gespannen stem.
Ik knikte, maar bleef stil. Deze vergadering zou eigenlijk over mij moeten gaan—over mijn nieuwe rol als alpha. Maar hoe dichterbij we kwamen, hoe meer het voelde alsof ik in iets heel anders werd meegesleept.
Toen we aankwamen, voelde ik meteen de zwaarte van de Raadszaal. De ronde kamer was enorm, en de stenen muren versterkten elk geluid. In het midden bevond zich een verhoogd platform waar de oudsten zaten, hun gezichten verweerd maar scherp.
Rijen met stoelen stonden in een cirkel om hen heen, gevuld met alpha's, luna's en beta's van elke roedel uit de regio. Mijn maag kromp ineen. Dit was geen privégesprek over mijn nieuwe rol. Dit was een bijeenkomst van macht—elke leider was opgeroepen voor een reden die niemand de moeite had genomen om uit te leggen.
„Waarom zijn ze hier allemaal?“ fluisterde ik tegen Caroline toen we gingen zitten.
Aurora was niet bij me; ze was thuisgebleven om voor John te zorgen. Hij was te jong voor zo'n reis, en ik vertrouwde erop dat zij thuis alles onder controle zou houden. Toch keek ik steeds op mijn horloge en stuurde ik haar berichtjes zodra ik de kans kreeg, omdat ik constant de bevestiging nodig had dat zij, John en de roedel veilig waren.
Caroline, die normaal altijd heel zelfverzekerd was, keek nu ongemakkelijk. „Ik weet het niet.“
Kevin zat aan mijn andere kant, stil, maar waakzaam. Als mijn beta en beste vriend was hij altijd mijn steun geweest. Achter ons namen mijn ouders plaats. Hoewel ze waren teruggetreden als alpha's, wist ik dat ze het moeilijk vonden om los te laten, zeker nu er zoveel op het spel stond.
Er viel een ongemakkelijke stilte in de kamer toen Simon, het oudste lid van de Raad en een pezige man met doordringende grijze ogen, opstond. Zijn stem droeg een soort autoriteit die zelfs de sterkste wolven hun hoofd deed buigen.
„Het is een jaar geleden sinds de ontvoering, en we zijn dankbaar dat de erfgenamen zijn teruggekeerd naar hun rechtmatige plaatsen,“ begon hij op sombere toon. „Maar hun ontvoering was geen willekeurige daad. Het was een signaal—een herinnering aan wat er verborgen ligt in de schaduwen van onze soort.“
Mijn maag draaide om en er vormde zich een koude knoop in mijn buik.
„En we hebben iets ontdekt,“ ging hij verder, „een voorspelling. Over wolven die onverbrand door zilver lopen. Een bloedlijn die zo zeldzaam en krachtig is, dat het de toekomst van de roedel kan veranderen.“
Wat in hemelsnaam? Een voorspelling? Alweer?
Mijn hart klopte snel. Wolven die onverbrand bleven door zilver—ik en Caroline.
Een gemompel ging door de zaal. Naast me verstijfde mijn vader en klemde hij zijn kaken op elkaar.
„Deze wolven,“ zei Simon, terwijl zijn blik langs ons gleed, „zijn niet zomaar een verhaal. Ze zijn echt. En we geloven dat ze zich onder ons bevinden.“
Ik bevroor. Mijn adem stokte, ik balde mijn vuisten en vocht tegen de neiging om naar Caroline, of Kevin, of wie dan ook te kijken die me zou kunnen verraden. Ze konden het niet weten. Toch?
Simons ogen vernauwden zich. „Is er hier iemand die van zulke wolven afweet?“
Stilte. Zwaar en verstikkend. Mijn wolf roerde zich onrustig en krabde aan de rand van mijn gedachten.
„Dit is belachelijk,“ gromde Brad Hasendolf, een alpha van de oostelijke roedels. „Als deze wolven bestonden, zouden we dat weten. Ze zouden hier zitten, in plaats van zich schuil te houden in legendes.“
„Of ze verbergen zich,“ reageerde Brennon koud. „Omdat ze weten wat we met hen zouden doen.“
Het gemompel werd luider en de stemmen stegen vol spanning op totdat Simon zijn hand ophief. „Genoeg. Dit is geen debat. Dit is een waarschuwing. Als deze wolven bestaan, moeten ze gevonden worden. Hun bloedlijn is de sleutel tot onze overleving—of onze ondergang.“
De kamer werd wazig voor mijn ogen. Ik hoorde mijn hart luid in mijn oren kloppen.
Ze konden mij niet bedoelen. Het was niet alsof ik om deze immuniteit had gevraagd. Het was gewoon gebeurd—een speling van het lot, een geheim dat we hadden bewaard omdat het moest.
Maar nu was het niet meer alleen mijn geheim. Het was ook het geheim van Caroline.
Ik dwong mezelf om stil te blijven zitten en mijn gezicht kalm te houden. Ik kon niemand de storm laten zien die in mij woedde.
Simons blik gleed nog een laatste keer door de kamer. Hij bleef een fractie van een seconde te lang op mij rusten.
Ik hield mijn adem in.
De vergadering sleepte zich voort, maar ik kon me nauwelijks concentreren. De voorspelling was niet zomaar een verhaal—het was mijn leven. En nu moest ik niet alleen mezelf beschermen, maar ook Caroline, Aurora en John.
Ze zouden nooit stoppen met zoeken.
***
De kamer was stil, op de gedempte stemmen na die door de zware deur heen drongen. De vergadering van de Raad ging verder in de zaal ernaast, maar hier, in het tijdelijke appartement dat de Raad ons had gegeven, was de spanning ondraaglijk.
Mijn vader ijsbeerde bij het raam, waarbij zijn laarzen in een onverbiddelijk ritme op de houten vloer klonken. Het maanlicht omlijnde zijn silhouet, scherp en gespannen, terwijl hij naar de maanverlichte binnenplaats beneden staarde.
„We moeten hierover praten,“ zei hij plotseling, met een gespannen stem.
Mijn moeder zat op het randje van de bank, met haar vingers zo strak in elkaar gevouwen dat haar knokkels wit werden. Caroline zat naast me en friemelde met haar handen in haar schoot, een zenuwachtige gewoonte die ze nooit helemaal had afgeleerd.
Kevin leunde achterover in zijn stoel, kalm zoals altijd, maar zijn scherpe blik schoot tussen ons heen en weer, terwijl hij elk woord goed in zich opnam.
„We hebben er al over gepraat,“ zei Kevin met een vlakke stem. „Niemand buiten ons weet ervan.“
„Dat maakt niet uit,“ snauwde papa, en hij draaide zich naar hem om. „De Raad weet iets. Genoeg om vragen te stellen. Hoe lang duurt het voordat ze erachter komen? Hoe lang duurt het voordat iemand besluit dat Caroline—of Anthony—een bedreiging is?“
Zijn woorden voelden als een klap in het gezicht, waarbij elke lettergreep dieper sneed dan de vorige.
„Ik maak me geen zorgen over mezelf,“ zei ik, terwijl ik rechtop ging zitten.
Papa keek me scherp aan, maar ik ging door. „Ik ben nu alpha. Ik kan alles aan wat ze op me afsturen. Maar Caroline?“ Mijn stem trilde, en ik haatte het hoe rauw dat klonk. „Zij heeft hier niet om gevraagd. Niemand van ons. En hoe zit het met John?“
Het werd stil in de kamer.
Ik was niet van plan geweest om mijn zoon ter sprake te brengen, maar de gedachte knaagde al aan me sinds de Raad over de voorspelling begon. Als immuniteit voor zilver via bloed kon worden doorgegeven... zou John het dan hebben geërfd?
„Anthony...“ begon mama zacht en aarzelend.
Ik schudde mijn hoofd, met een strak gevoel in mijn borstkas.
„Wat als hij het heeft? Wat als Johns bloed is zoals dat van Caroline—zoals dat van mij? Hij is een baby. Hij zou niet eens begrijpen wat het betekent, laat staan hoe hij zichzelf moet beschermen.“
Caroline verschoof naast me, en haar vingers raakten in de knoop in haar schoot.
„Anthony, we weten niet eens of het zo werkt,“ zei ze, met een stem die rustig maar onzeker klonk. „Ik bedoel, ik kreeg het door mama—door wat er met Violet is gebeurd. En jij kreeg het alleen door de bloedtransfusie. Het is niet alsof het... erfelijk is.“
Haar woorden waren bedoeld om me gerust te stellen, maar dat deden ze niet. Echt niet.
„En wat als dat wel zo is?“ drong ik aan, en mijn stem klonk scherper dan ik wilde. „Wat als hij iets met zich meedraagt wat wij niet begrijpen? Wat als deze voorspelling ook over hem gaat? Over ons allemaal?“
Kevin leunde naar voren en liet zijn armen op zijn knieën rusten.
„Als hij dat is, dan zul jij hem beschermen. Dat is het enige wat telt.“
De eenvoud van zijn woorden verraste me. Kevin was altijd de stabiele persoon geweest, het rustige middelpunt in elke storm.
Maar dit ging niet alleen over het beschermen van John—het ging over het onbekende. Over het feit dat we niet eens wisten waartegen we hem moesten beschermen.
„Kevin heeft gelijk,“ zei papa met een harde stem. „We weten nog niet wat er aan de hand is. Maar totdat we daar achter zijn, houden we dit binnen de familie. Niemand anders mag het weten. Niemand.“
Zijn blik gleed over Caroline, Kevin en mij, en hij bleef op ieder van ons rusten alsof hij wilde dat we de ernst van zijn woorden begrepen.
„Jij hebt jouw deel al gedaan om Anthony's immuniteit geheim te houden,“ ging hij verder tegen Kevin. „Maar we kunnen nu niet onze waakzaamheid laten verslappen.“
Mama knikte, met een blik die fel maar ook vermoeid was.
„Dit gaat niet alleen over de voorspelling. Als het uitlekt, zullen er wolven—roedels—zijn die dit als een bedreiging zien. Of erger nog, als een kans. Anthony, Caroline, jullie zijn allebei doelwitten of je het nu leuk vindt of niet.“
„Het maakt me niet uit of ik een doelwit ben,“ zei ik met strakke kaken. „Het gaat erom dat ik ervoor zorg dat Caroline en John veilig zijn.“
Caroline strekte haar arm uit. Ze legde haar hand op de mijne.
„Ik kan best voor mezelf zorgen.“
Ik keek haar aan en zag de vastberadenheid in haar blauwe ogen. Het was dezelfde blik die ze me altijd had gegeven toen we nog kinderen waren, toen ze me tegen alles beschermde of me hielp de rommel op te ruimen na een van mijn impulsieve fouten.
Caroline was altijd sterk geweest, mijn beschermer, mijn oudere zus die mijn stormen tot rust bracht.
„Ik weet dat je dat kan,“ zei ik zacht. „Maar dat betekent niet dat ik me geen zorgen meer om je ga maken.“
Ze glimlachte lichtjes, maar de lach bereikte haar ogen niet.
„We komen hier wel uit,“ zei mama, die opstond en naast papa ging staan. „We gaan die voorspelling onderzoeken—we moeten uitzoeken wie er mogelijk van afweet en waarom het nu besproken wordt. Maar tot die tijd houden we ons stil. We blijven verenigd.“
Papa knikte.
„Deze familie heeft al te veel meegemaakt. We zullen elkaar beschermen, net als altijd.“
De helikoptervlucht terug was stil, en de spanning van ons gesprek hing nog steeds zwaar in de lucht.
Toen het roedelhuis in zicht kwam en de bekende vorm afstak tegen de donkere lucht, voelde ik een kortstondig gevoel van rust. Maar zelfs toen de hekken opengingen en de bewakers ons doorlieten, waren mijn gedachten ergens anders.
Aurora.
Haar groene ogen flitsten door mijn hoofd, net als de manier waarop ze zachter werden als ze John vasthield. Haar rustige kracht had me altijd gesteund, hoe zwaar de storm ook was.
Ik was nog geen dag weggeweest, maar het gewicht van haar afwezigheid knaagde aan me.
En dan was er John.
Drie maanden oud en nog zo klein, zijn aanwezigheid was mijn grootste vreugde, maar ook mijn grootste angst.
Elke keer als ik hem vasthield, kon ik niet stoppen met denken: Hoe houd ik dit kleine leventje veilig in een wereld die hem wil verscheuren?
De geur van lavendel en dennenbomen kwam me tegemoet toen ik binnenstapte, en omhelsde me als een verzachtende balsem.
Aurora was in de woonkamer, en wiegde John zachtjes in haar armen met haar ogen half gesloten terwijl ze zachtjes neuriede.
Een moment lang keek ik gewoon naar hen—de twee mensen die mijn anker in deze wereld vormden.
Mijn hart leek wel te ontploffen van liefde. Alleen al omdat ik hen had.
Ze opende haar ogen en glimlachte toen ze me zag.
„Je bent terug.“
Ik boog voorover om haar te kussen, waarbij ik goed oplette dat ik John niet wakker maakte.
„Ik heb je gemist.“ Ik meende elk woord.
Ze lachte zachtjes.
„Je was maar één dag weg.“
„Eén dag te lang,“ fluisterde ik, en kuste de bovenkant van haar hoofd terwijl ze John nog steeds vasthield.
Aurora legde John in zijn wiegje, met voorzichtige en geoefende bewegingen.
Ik bleef stil en worstelde met de zwaarte van alles wat ik zojuist had geleerd. Ik kon haar nog niet alles vertellen, maar als mijn zielsverwant merkte ze meteen dat er iets mis was.
„Je bent stil,“ zei ze, terwijl haar ogen de mijne zochten. „Wat is er gebeurd op de vergadering van de Raad?“
Ik aarzelde.
„Het is... ingewikkeld.“
Haar hand vond de mijne, en onze vingers strengelden in elkaar.
„Vertel het me.“
Ik zuchtte. Ik kon dit niet alleen voor mezelf houden; ik wilde niet dat ze zich zorgen zou maken, maar dit was groter dan wij. Dit was niet zomaar iets dat ik aan mijn partner vertelde, dit was ik, als alpha, die het aan zijn luna vertelde.
„Ze zijn begonnen over immuniteit voor zilver,“ zei ik eindelijk. „De Raad stelt vragen. Ze weten dat het bestaat en ze proberen uit te zoeken wie het heeft.“
Aurora kneep steviger in mijn hand.
„En ze weten niet van jou?“
„Nee,“ zei ik snel. „Nog niet. Maar het is slechts een kwestie van tijd.“
Haar gezichtsuitdrukking werd donker.
„Ze zijn bang voor je.“
„Ze zijn bang voor wat ik zou kunnen betekenen,“ corrigeerde ik. „En het gaat niet alleen om mij. Als ze achter Caroline komen—of John—“
Haar hand schoot naar haar mond.
„Anthony, denk je dat...?“
Alleen al de gedachte eraan deed mijn maag omdraaien.
„Ik weet het niet,“ gaf ik toe. „Maar als hij het heeft geërfd, moeten we voorbereid zijn op alles wat er gaat komen.“
Aurora blies langzaam haar adem uit, met een afwezige blik in haar ogen.
„We zullen hem beschermen.“ Haar stem was gebroken en schor, alsof ze meer zichzelf dan mij probeerde gerust te stellen.
„Ik zou de wereld in brand steken om hem veilig te houden,“ zei ik, terwijl de woorden ontsnapten voordat ik ze kon stoppen.
Aurora keek me toen aan, met een blik die strak en fel was.
„Dat zullen we doen.“
