The Winter Foursome Boek 2: Motelspiegels
Auteur
Chad Wannamaker
Lezers
245K
Hoofdstukken
22
Maine stak de lont aan, en de motellakens hielden het vuur brandend. Hij is getrouwd. Hij is haar vriend. Ze zwoeren dat het alleen maar hitte was, niets diepers. Maar elke gestolen blik en elke te nabije aanraking daagt hen uit om hun eigen regels te breken. Geheimen gonzen luider dan hun geloften, terwijl vriendschappen barsten onder het gewicht van wat ze hebben gedaan – en blijven doen. Ze fluistert: “Red me niet… vernietig me,” en hij gehoorzaamt. Nu zitten ze gevangen in een vuur dat weigert uit te doven. Is dit het begin van de ondergang, of de as waaruit iets echts zou kunnen groeien? De volgende trip belooft meer gasten, meer geheimen en meer vonken die klaarstaan om te exploderen.
Spat
Boek 2: Motel Spiegels
„Oh god, daar! Fuck, stop niet,“ riep Terry luid. Haar vingers grepen de dure lakens van het Four Seasons Hotel bed stevig vast.
Donald minderde geen vaart. Zijn tong bewoog sneller, hij wilde meer, proefde haar helemaal terwijl ze haar lichaam onder hem ophief.
Hij hield van de manier waarop haar benen zich om zijn hoofd sloten, haar heupen duwden tegen zijn mond.
Haar ademhaling stokte even toen hij twee vingers bij haar naar binnen bracht en ze op de juiste manier kromde. Hij kende haar lichaam nu net zo goed als het zijne – het tempo dat ze wilde, de aanraking die haar langzaam goed deed voelen.
„Fuck, Donald, ik ga klaarkomen,“ zei Terry buiten adem. Haar hand trok hard aan zijn haar.
Hij maakte een zacht geluid tegen haar aan. De sensatie op haar clit deed haar de controle verliezen.
Terry's geluid was rauw en wild, haar lichaam schudde hevig onder zijn aanraking.
Hij stopte niet, genoot van de smaak en elke beweging van haar orgasme totdat ze eindelijk stil lag, buiten adem en trillend.
Langzaam bewoog hij omhoog, drukte zachte kussen op haar trillend buik, proefde het lichte vocht op haar huid.
Ze keek naar hem op, ogen wazig van geluk en resterende hitte.
„Dat was verdomme ongelooflijk,“ zei Terry zacht. Een glimlach verscheen op haar rode gezicht. Ze reikte omhoog, bewoog haar vingers over de harde spieren van zijn borst, beet op een speelse manier op haar onderlip. „Maar hoe zit het met jou? Denk je dat je meer aankan?“
Donald lachte laag, leunde naar voren tot zijn lippen net boven de hare waren. „We hebben tijd genoeg,“ zei hij.
„Goed zo,“ zei ze zacht. Ze nam zijn mond in een diepe, lange kus. „Ik smaak lekker, toch? Vanavond wil ik elk stukje van je.“
Donald wachtte niet. Hij positioneerde zichzelf voorzichtig, keek Terry's gezicht aandachtig aan terwijl hij langzaam bij haar naar binnen gleed.
Ze maakte een zacht geluid. Haar nagels groeven licht in zijn schouders terwijl haar lichaam aan zijn omvang gewend raakte. Haar lichaam rees hem tegemoet, heupen bewogen vanzelf terwijl ze samen hun ritme vonden.
„Fuck, je voelt ongelooflijk,“ zei Donald zacht. Zijn stem gespannen terwijl hij zichzelf probeerde te beheersen toen hij dieper bewoog. Elke stoot werd dringender, gedreven door hun gedeelde honger.
„Ja, daar, schat. Stop niet,“ zei Terry zacht. Ze sloeg haar benen strak om hem heen, trok hem nog dichter, had hem helemaal nodig.
„Ik stop niet. Ik hou van deze kut,“ zei hij met hoge stem.
Het herhaalde geluid van hun lichamen die samenkwamen werd luider gemaakt door haar nattigheid die zich verspreidde.
Hij verloor zichzelf in haar warmte. Het sterke gevoel bouwde snel op, zijn controle glipte weg. „Fuck, ik ga klaarkomen.“
„Ja, schat, vul me op. Alsjeblieft vul me op.“
Met een rauw geluid liet hij eindelijk los. Zijn lichaam schudde diep terwijl hij zich in haar leegde.
„Ja, ik kom ook weer klaar! Blijf pompen, schat.“
Hun gedeelde genot spoelde over hen heen als een golf, liet hen buiten adem en trillend samen achter.
Een korte lach vulde de lucht, nog steeds zwaar van seks. Hun gelach was dichtbij, warm – een kort vals gevoel van rust voordat de echte wereld terugkwam.
Ze lagen daar een moment, in elkaar verstrengeld en gelukkig onbewust van de problemen die ze waren begonnen.
Uiteindelijk rolde Donald op zijn rug, een arm achter zijn hoofd. „Denk je dat iemand in de bar ons herkende?“
Terry lachte zacht, hees zichzelf op een elleboog. Haar ogen schitterden speels. „Als ze dat deden, zijn ze nu zeker jaloers.“
Donald glimlachte, maar iets in zijn borst voelde strak.
De donkere herinneringen aan hun eerdere ontmoetingen bewogen door zijn gedachten – Kristal's sluwe blikken, zijn ongemakkelijke situatie met Peter en zijn enorme lul.
Genot kwam gemakkelijk tussen hem en Terry, maar vrede? Vrede zou misschien nooit komen.
Buiten bewogen voetstappen zacht door de hotelgang – een stil geluid, misschien gelach.
Donald en Terry keken naar de deur, toen terug naar elkaar. Hun glimlachen vervaagden tot voorzichtige nieuwsgierigheid.
„Klaar om de realiteit onder ogen te zien?“ vroeg Terry zacht. Haar vingers tekenden langzame, sensuele cirkels op zijn borst.
Donald haalde langzaam adem, genoot van de laatste paar seconden intimiteit. „Niet eens een beetje. Maar deze kleine roleplay was een leuke pauze.“
„Ja, dat was het,“ antwoordde Terry. Ze keek naar de vloer.
***
Donald staarde naar zijn telefoon alsof het hem net had geslagen.
Kristal
🌞 wie is er klaar voor ronde 2? Strandhuis, Outer Banks, vierentwintig tot eenendertig juli. Geen excuses. Neem drank, zwemkleding en betere geheimen mee. 😘
Hij las het vier keer. Dezelfde knipoog-emoji. Dezelfde zelfverzekerde energie. Dezelfde Kristal.
Eronder had Terry al geantwoord.
Terry
Oooooh jaaaa. Ik heb zon en zonde nodig. We doen mee.
Nou. Dat was besloten.
Donald ademde uit en liet de telefoon op het aanrecht vallen. Direct ernaast stond een ongeopende witte fles met glanzende metalen etikettering.
„alfa Virility XL – Voor de Man die Je Wordt.“
Het zag er belachelijk uit naast zijn schone proteïneshaker en de half opgegeten banaan die hij was vergeten af te maken na zijn ochtendtraining.
Hij draaide de dop los, staarde in de fles alsof het antwoorden had, sloot hem toen weer met een zucht.
Vijf maanden.
Zo lang was het geleden sinds de Maine-trip, sinds de berghut, de hot tub, en de luide geluiden door de muren.
Hij kon de woorden lift ticket nog steeds niet horen zonder zich klein te voelen.
Donald wreef met een hand over zijn gezicht. Hij was niet dezelfde man als toen. Echt niet. Dertien kilo lichter, vijf dagen per week in de sportschool, maaltijden voorbereiden als een fitnessgast in een shakercommercial.
Hij had zelfs een keer zijn borst geschoren, toen zichzelf erg gekrabd en beloofd nooit meer.
Het harde werk ging niet alleen over er beter uitzien. Het ging erom zich niet de grap van iemands anders droom te voelen. Vooral die van zijn vrouw.
Terry had niet echt iets gezegd over zijn verandering. Ze merkte het op, en zeker, ze had wat vage dingen gezegd zoals „je ziet er slanker uit“ midden in het vouwen van de was.
Maar het was niet de manier waarop hij wilde dat ze het opmerkte.
Hij keek naar de reflectie in de broodrooster. Kaaklijnen? Je kon het zien. Nek? Aanwezig. Armen? Niet slecht, als hij zijn spieren precies goed aanspande.
Toch ontbrak er iets. Misschien was het omvang. Misschien was het zelfvertrouwen. Misschien was het gewoon geloof in zichzelf, en de pillen beloofden dat ook te maken.
„Ga je jezelf blijven bekijken of de verdomde blender schoonmaken?“ Terry's stem verbrak zijn gedachten.
Hij draaide zich om. Ze liep binnen, fris van haar hardlooprondje, glanzend van het zweet, mooi op die gemakkelijke manier die hem zowel trots als bezorgd maakte.
Haar sport-bh hield strak vast aan haar rondingen. Haar donkere krullen waren vochtig en in een losse paardenstaart getrokken. Zelfs haar zweet zag er sexy uit voor hem.
„Sorry,“ zei hij. Hij greep de blender alsof het iets verkeerds had gedaan. „Ik las net Kristal's bericht. Dus, Outer Banks, hè? Denk je dat het een goed idee is?“
„Jep.“ Terry's antwoord was simpel terwijl ze de koelkast opende, een fles water pakte, en tegen de deur leunde als een scène uit een gezondheidsreclame. „Moet leuk worden. Strand deze keer. Verandering van omgeving.“
Toen glimlachte ze iets te stralend naar Donald's zin. „Misschien wordt deze trip niet zo... intens,“ voegde ze eraan toe.
Donald forceerde een glimlach. „Juist. Plezier in de zon. Groepstherapie met zonnebrand.“
Terry rolde met haar ogen. „We zijn allemaal volwassen. Dus, maak je geen zorgen.“
Donald antwoordde niet.
Toen Terry langs hem bewoog, raakten haar vingers de ronding van zijn rug, zacht en vertrouwd. Niet koud. Niet opwindend. Gewoon warm.
Hun roleplay had niet de vonk ontstoken waar ze naar zochten. In plaats daarvan liet het een zachte gloed achter, als kolen die nooit echt vlam vatten.
Zodra ze in de badkamer verdween, staarde hij weer naar het aanrecht. Zijn telefoon zoemde.
Kristal
BTW ik heb deze keer twee extra's uitgenodigd 😏 Je gaat ze geweldig vinden. Het wordt episch. Beloofd.
Twee extra's? Hij kneep zijn ogen samen. Kristal beloofde niets tenzij ze problemen veroorzaakte.
Hij had het gevoel dat ze het hele verdomde kruidenrek aan het schudden was.
Donald pakte de supplementfles weer. Het etiket knipoogde bijna naar hem.
Hij zei de woorden zacht. „Vergroot je zelfvertrouwen. Domineer je verlangen. Domineer mijn verdomde rekeningen.“ Hij glimlachte, opende toen de dop.
De garagegymnastiekruimte was niet chic, maar het was de zijne. Verstelbare bank. Een volledig rek. Dumbbells. Een bokszak die in weken niet was gebruikt, maar het gaf hem een stoer gevoel om het daar te laten hangen.
Donald zette muziek op – old-school hiphop – en begon zijn warming-up. Push-ups, pull-ups, en wat lichte curls op het ritme hielpen zijn gedachten vertragen.
Hij was vroeger trots op zijn lichaam. Niet omdat het perfect was, maar omdat het dingen gedaan kreeg. Maar Maine had dat geschud.
Peter's lichaam. Peter's zelfvertrouwen. Peter's alles.
Zelfs nu kon Donald niet vergeten hoe Terry naar Peter keek toen hij die verdomde warmtelamp repareerde. Haar ogen hadden bewogen en waren blijven hangen. Hij had het gemerkt. En niets gedaan.
Dat was wat pijn deed. Niet haar kijken – hij begreep het, Peter was een zeer aantrekkelijke man. Het was de stilte daarna.
De delen waar ze niet over praatten. De manier waarop Terry het nooit ter sprake had gebracht.
Dat, en Kristal's geluiden door de muren.
Donald maakte een geluid halverwege een rep, dwong de gewichten omhoog alsof hij de herinnering weg kon benchpressen.
Na zijn training zat Donald aan de keukentafel met een handdoek over zijn schouders, staarde uit het raam. Terry was nu buiten, gaf de planten water.
Haar tanktop hield strak vast aan haar rug, en hij liet zichzelf een moment naar haar kijken. Ze was nog steeds de vrouw op wie hij verliefd was geworden. Nog steeds slim, sexy, grappig op alle juiste manieren.
Maar ze hadden in weken, maanden niet samengewerkt.
Verdomme, misschien langer.
De Maine-trip had gewoon de scheuren getoond die er al waren. Als een fel licht op de dingen die ze niet zeiden.
Over aantrekkingskracht. Over nieuwsgierigheid. Over hoe comfortabel ze waren geworden – en niet op de sexy manier, maar de luie manier.
Zijn telefoon zoemde weer.
Deze keer een privébericht.
Kristal
BTW neem zwembroeken mee die deze keer echt passen. 😏 Strandlichamen komen voor bloed lol.
Donald staarde naar het scherm. Was dat flirten? Vriendelijk praten? Of hintte ze naar wat niet was gebeurd in Maine?
Terug in de hut was er een moment tussen hen. In de keuken, alleen, te veel drankjes. Ze had dichtbij geleund en iets gefluisterd over potentieel zien. Hij had het weggelachen, maar zij niet.
Misschien was het tijd dat hij stopte met alles weglachen.
***
Later die avond stond Terry voor de slaapkamerspiegel, paste een zwempak. Ze draaide naar links, toen rechts, bekeek de snit. Donald keek vanaf het bed, stil.
„Is die nieuw?“ vroeg hij.
„Ja. Dacht dat ik gedurfd zou gaan voor het strand.“ Ze glimlachte, maar niet naar hem.
„Je ziet er geweldig uit erin,“ zei hij. Zacht, eerlijk.
Ze stopte. „Bedankt.“ Geen vervolg. Geen compliment terug. Gewoon „bedankt.“
Ze draaide terug naar de spiegel. Donald stond op, liep achter haar, en sloeg zijn armen om haar middel. Hij kuste haar schouder.
Ze trok zich niet terug, maar ze smolt ook niet.
Hij zei zacht: „Denk je ooit aan die avond? De laatste trip?“
Terry verstijfde net iets. „Bedoel je de orgasmesymfonie hiernaast?“
Hij lachte. „Ja. Dat. Alles. Hoe... gek het werd.“
Ze ontmoette zijn ogen in de spiegel. „Het was een moment. We zijn erover heen.“
„Zijn we dat?“ vroeg hij.
Ze hield zijn blik vast. „Wil je die weg weer ingaan?“
„Ik weet niet zeker of we hem ooit hebben verlaten.“
Ze draaide zich om, legde een hand op zijn borst. „Ik hou van je, Donald. Dat is niet veranderd.“
„Ik weet het,“ zei hij.
Maar iets was veranderd. Die liefde die ze hadden zag er niet hetzelfde uit.
Die avond lagen ze in bed met tegenovergestelde richtingen. Donald staarde naar de deur, klaarwakker, terwijl Terry's ademhaling in een ritme kwam.
Hij reikte naar zijn telefoon. Nog een bericht van Kristal was uren geleden binnengekomen, maar hij had het niet gezien.
Kristal
Het zijn Nia en Julian die komen. Niet echt een verrassing, ik weet het, maar ze konden de vorige keer niet komen. Geloof me. Deze trip wordt anders.
Donald las het twee keer. Toen nog een keer.
En nog een keer.
Iets zei hem dat anders niet makkelijker betekende.
Terry bewoog in haar slaap naast hem. Donald luisterde naar het langzame ritme van haar adem, het zachte geluid van de plafondventilator die lucht boven hen bewoog.
Hun slaapkamer rook licht naar citroengras en wasverzachter – schoon, gezellig en stil. Te stil.
Hij checkte zijn telefoon weer.
Middernacht.
Hij rolde op zijn rug, staarde naar het plafond, en zei zacht: „Wat doe ik verkeerd?“
De stilte antwoordde niet.
Er was een tijd dat Terry zich in haar slaap naar hem toe zou draaien. Ze legde vroeger haar been over het zijne, stopte haar voet onder zijn kuit als een geheim.
Nu bleef ze aan haar kant, ver maar niet boos – gewoon... gescheiden.
Ze hadden niet gevochten. Dat was het vreemde deel. Als ze naar elkaar hadden geschreeuwd, was het misschien makkelijker geweest. In plaats daarvan waren ze gedreven, stil, als boten vastgebonden aan verschillende steigers.
Zijn telefoon zoemde nog een keer – een Instagram-notificatie. @NiaJKnowsBest heeft je getagd in een story.
Hij knipperde. Wat wil ze verdomme?
Hij opende het. Een snelle selfievideo: Kristal en Nia tikten glazen op een buitenlounge op een dak.
Nia, waarschijnlijk, lachte met haar telefoon hoog gehouden, terwijl Kristal iets tegen de camera zei. „De jongens zijn niet klaar,“ lipte ze op grote wijze. „Niet eens in de buurt.“
De clip eindigde met Kristal die op haar lip beet en Nia die knipoogde.
Donald ging rechtop zitten.
„Nou. Oké dan.“
Hij klikte op Nia's profiel om meer van haar recente foto's te bekijken. Een foto was van haar in een gouden bikini die weinig aan de verbeelding overliet. Hij las snel over Nia's profiel – een modepublicist uit Brooklyn.
Hij keek naar een paar foto's. Er waren er verschillende van haar en Terry en Kristal.
Donald sloot de app snel, voelde zich plotseling warm. Niet omdat hij geïnteresseerd was in Terry's vriendin, tenminste niet helemaal, maar omdat hij wist hoe dit spel werkte.
Kristal was het podium aan het opzetten. Aandacht aan het krijgen. Het drama aan het voorbereiden voordat ze ooit de staatsgrens overstaken.
En Terry had al „Ja“ geantwoord.
***
De volgende ochtend werd Donald wakker en vond Terry naast hem op haar telefoon scrollend. Haar haar was een pluizig mooi chaos tegen het kussen, en ze zag er goed uit, zacht en uitgerust.
„Morgen,“ zei hij met slaperige stem.
„Morgen,“ antwoordde ze zonder op te kijken.
„Wat heeft je aandacht zo vroeg?“
Ze glimlachte licht. „Nia. Dat meisje... Ze is wild. Ze heeft net een reel gepost over orgasmes en warme pretzels.“
Donald knipperde. „Wat?“
„Ik weet het. Ze is hilarisch wel. Wordt zeker de ster van de trip.“ Ze lachte zacht. „Zou je misschien zelfs iets kunnen leren.“
Hij negeerde dat laatste stukje en ging rechtop zitten.
Terry bleef scrollen, duim bewoog met gemakkelijk plezier. „Ik denk erover om vroeg te pakken,“ zei ze. „Ik wil er deze keer goed uitzien.“
Donald zei niets. Wat hij wilde vragen was: Voor wie?
***
Later die middag stond hij bij de gootsteen, spoelde zijn blenderfles, shirtloos, toen hij een glimp van zichzelf opving in de reflectie van het raam.
Hij spande zijn spieren aan. De lijn van zijn schouder ving het licht precies goed. Het was niet Peter's lichaam, maar het was ook niet niets.
De voordeur ging open, en Kristal's stem riep vanuit de gang. „Klop, klop! Ik heb tequilaaaa meegebracht!“
Donald knipperde. „Wat krijgen we nou?“
Terry rende uit de slaapkamer. „Ze komt gewoon iets afgeven. Rustig.“
Kristal liep binnen met oversized zonnebril, afgeknipt korte broek, en een tanktop die echte toewijding vereiste. Ze zag eruit alsof de vakantie al was begonnen. „Ik dacht dat we voor het strand zouden pregamen, figuurlijk gesproken,“ zei ze. Ze hield de fles omhoog.
Donald gaf haar een strakke glimlach. „Vroeg beginnen.“
Ze bekeek hem en trok een wenkbrauw op. „Nou verdomme. Iemand heeft in het geheim pull-ups gedaan. Kijk naar jou.“
Terry glimlachte. „Hij heeft in de garagegymnastiekruimte gewoond.“
Donald bloosde, zei iets zacht over proteïne.
Kristal liep dichterbij, leunde tegen het aanrecht, en tikte op de supplementfles die naast de gootsteen stond. „Nog steeds die alfa-energie najagen, hè?“ plaagde ze. „Je zou deze keer wel eens gevaarlijk kunnen zijn.“
Donald gaf haar een scheef glimlachje. „Of ik ben gewoon moe en stijf. We zullen zien.“
Kristal leunde naar voren, dichtbij genoeg voor Donald om kokosolie en ondeugendheid te ruiken. „Iets zegt me... deze trip gaat een paar vuren aansteken.“ Toen knipoogde ze, draaide op haar hakken, en liet de fles op het aanrecht achter voordat ze uit de keuken liep.
Terry pakte de tequila en lachte. „Ze is chaos. Maar ze houdt dingen interessant.“
„Ja,“ zei hij, meer tegen zichzelf. „Dat doet ze zeker.“
Donald staarde haar na.
