De afstammeling 4: Sebastian
Auteur
A. Duncan
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
44
Sebastian, de toekomstige Koning der wolven, is verborgen gehouden om zijn immense kracht te beschermen. Hij vindt liefde, zijn zielsmaatje, op een onverwachte plek - en in een partner die beschermd moet worden tegen haar eigen vader. Haar voorstellen aan de koninklijke familie blijkt een uitdaging te zijn temidden van oplopende spanningen in het koninkrijk.
Xavier, een wraakzuchtige vijand, keert terug met een leger om de wolven te vernietigen. Sebastian moet beslissen of zijn trots hem zal weerhouden hulp te zoeken bij andere afstammelingen. Zal hij hen verenigen om hun soort te redden, of zal Xavier's wraak slagen, waardoor de wolven en iedereen die hem heeft verraden ten onder gaan?
Hoofdstuk 1.
SEBASTIAN
De geur van lelies en jasmijn komt me al tegemoet voordat ik de boekwinkel binnenstap. Ik versnel mijn pas, bijna rennend. Mijn hele leven heb ik binnen de koninklijke muren gewoond, afgeschermd van het publiek en de gevaren die mij - de laatste afstammeling - willen treffen.
Ik kan het niet verbergen. De kracht die uit mijn huid stroomt, laat zich niet bedwingen. Iedereen wist dat ik geboren zou worden als de sterkste koning en afstammeling in onze bovennatuurlijke wereld. Ze hadden geen idee hoezeer ze me moesten beschermen tegen degenen die me sinds mijn geboorte wilden uitschakelen.
Mijn moeder is ook een afstammeling. Ze kan in de toekomst kijken. Maar over haar visioenen zwijgt ze als het graf. Er is een reden waarom ze me naar mijn beste vriendin en nicht, Scarlett, in het kasteel van koning Alaric heeft gestuurd. Ik snap wel waarom bescherming nodig is. Maar mam is niet de enige met bijzondere gaven. Ik zie dan wel niet de toekomst, maar ik kan aanvoelen wat er in mensen omgaat. Het is een soort zesde zintuig. En Scarlett is niet de enige reden waarom ik hier ben.
Alaric is Scarletts partner. Hij zou voor haar door het vuur gaan. Dat heeft hij bijna letterlijk gedaan. Ze zijn onafscheidelijk, en nu verwachten ze hun eerste baby - een vampier. Dankzij hem weet ik hoe vrijheid voelt. Ik sta bij die vampier dieper in het krijt dan ik ooit kan afbetalen. Hij is het tegenovergestelde van Xavier en precies wat Scarlett nodig heeft. Hij heeft me de kans gegeven om onopgemerkt rond te lopen, mijn krachten en identiteit te verbergen. Ja, het is met een lelijke, bruine mantel met magie, maar ik mag niet klagen.
Ik kan amper ademhalen. Ik voel mijn ogen beginnen te gloeien. Zo kan ik niet naar haar toe gaan. Ik krijg nauwelijks lucht. Het is al lastig om mijn gevoelens in toom te houden, maar mijn hart bedwingen is nog moeilijker. Het bonkt als een gek en ik denk dat als ik niet snel kalmeer, het uit mijn borstkas zal springen.
„Kan ik je ergens mee helpen? Je ziet eruit alsof je even moet gaan zitten voordat je omvalt.“
Ze lacht zachtjes. Het geluid doet dingen met me die niet zouden moeten. Gelukkig draag ik een mantel.
„Eh... ja, graag. Zitten klinkt nu goed.“
Ze draait zich om om me naar een tafel te brengen, haar lange haar wapperend in de wind. Kom op, Sebastian, houd je in. Gewoon rustig ademhalen. Laat het los. Ik haal diep adem en mijn ogen worden felblauw - de kleur die ze krijgen als mijn krachten de kop opsteken.
Ze ruikt naar lelies en jasmijn. Als ik niet snel ga zitten, maak ik mezelf belachelijk en jaag ik haar waarschijnlijk de stuipen op het lijf. Wie raakt er nou zo opgewonden van alleen een geur?
Ik voel me zowel verdrietig als blij. Nu snap ik waarom Alaric altijd praatte over koude douches nodig hebben voordat hij en Scarlett een stel werden. Ik zou er nu wel een kunnen gebruiken, en ik zou niet klagen. Ik heb er echt behoefte aan.
„Kan ik je iets brengen?“
„Een koude douche.“
„Pardon?“
„Water... koud water, met veel ijs.“
Ze lacht weer zachtjes en ik maak een geluid.
„Komt eraan. Ik dacht dat je een koude douche zei. Ik moet het me verbeeld hebben.“
Ik kijk haar na terwijl ze wegloopt. Ze is zo mooi. Het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien. Haar lange, witte haar reikt tot halverwege haar rug en krult aan de uiteinden. Het beweegt terwijl ze loopt, waardoor mijn blik naar haar achterwerk wordt getrokken.
Dat helpt niet om me beter te voelen. Ik moet wegkijken voordat ze me ziet staren. Haar huid ziet er perfect uit, als gladde room. Maar haar ogen zijn het mooiste. Ze hebben een heldere blauwgroene kleur die me verraste. Ik heb nog nooit zulke ogen gezien. Ze hebben de kleur van de mooiste oceanen, zoals op foto's. Ooit zal ik ze in het echt zien.
„Alsjeblieft, knappe. Een water met veel ijs.“
„Sebastian.“
„Wat?“
„Mijn naam is Sebastian.“
„O. Aangenaam, Sebastian. Ik ben Rhea.“
Ik kom bijna elke dag terug om te kijken of ze er is. Sommige dagen is ze er niet, andere dagen praten we gewoon tussen klanten door. Ik probeer te peilen of ze iets voelt. Het verbaast me dat ik dat wel doe.
Ik heb mijn wolf nog niet. Als afstammeling blijft mijn wolf verborgen tot ik mijn partner vind. Mam zei dat ze papa kon ruiken en tintelingen tussen hen voelde, maar de partnerband was er pas toen haar wolf kwam. Ik wist wie ze was zodra ik lelies en jasmijn rook.
„Ben je hier voor mij of alleen voor de boeken?“
Ik kijk op en glimlach.
„Eerlijk gezegd lees ik niet veel.“
„Gelukkig, want dat zou een beetje vreemd zijn.“
Ze pakt het boek uit mijn handen. Ik was vergeten dat ik het had opgepakt om het terug in de kast te zetten, toen ze naar me toe kwam en ging zitten.
„Natuurlijke bevalling, stap voor stap?“
„O, verdomme. Ik heb het verkeerde gepakt.“
Haar lach is een geluid waar ik van hou.
„Dat dacht ik al toen je het snel dichtsloeg en wit wegtrok. Dus, Sebastian, waar verblijf je?“
„Bij mijn beste vriendin en nicht voorlopig. Ze is zwanger en we hebben elkaar een tijd niet gezien. Maar uiteindelijk moet ik terug naar huis.“
„Leuk dat je zo close bent met je familie.“
„En jij dan?“
Ze kijkt naar beneden, friemelend aan haar rok. Die schuift ongemerkt omhoog tot halverwege haar dij. Wat mij opvalt is niet haar gladde huid, maar de nieuwe blauwe plek die onder de stof vandaan komt. Een blauwe plek zo groot dat hij de bovenkant van haar dij bedekt met zwart en blauw.
„Rhea, wie heeft dit bij jou gedaan?“
Ze kijkt verrast op, haar blauwgroene ogen wijd open. Als ze beseft wat ze heeft laten zien, trekt ze haar rok omlaag. Ze reikt uit, raakt mijn hand aan en trekt dan terug.
„O, sorry. Ik wilde je niet laten schrikken.“
Ik kan niet anders dan glimlachen. Ze voelt het. Ze voelt de vonk tussen ons.
„Voel je vrij om me altijd te verrassen.“
Ze staat op en kijkt weg met een kleine glimlach. Ik zie dat haar wangen roze zijn geworden.
„Heb je nog iets nodig? Ik moet andere klanten helpen.“
„Ik ben goed... voor nu.“
Ik heb twee dingen te doen. Het belangrijkste is uitvinden wie mijn partner pijn heeft gedaan en hem laten boeten. Hem de pijn laten voelen die zij voelde. Niemand raakt mijn partner aan, en niemand doet haar pijn zonder met mij af te rekenen.
Het tweede is praten met mijn vader, de alfakoning. Ik heb het te lang uitgesteld. Ik heb zijn wijsheid nodig, zijn advies. Hij is een goed man. Een sterke man die alle wolven met vaste hand regeert, maar ze houden van hem. Ze volgen hem zonder vragen te stellen. Hij heeft me goed opgevoed, maar ik weet niet hoe hij zal reageren als ik hem vertel dat ik mijn partner heb gevonden.
En ze is menselijk.
