De keizerlijken boek 3: gevangene van de keizer
Auteur
Kimi L. Davis
Lezers
309K
Hoofdstukken
39
Lorelle was tevreden met haar rustige leven als gewone burger in het Koninkrijk Erizia—tot de dag dat de wrede en raadselachtige koning haar uitkoos als zijn koningin. Geworpen in een wereld van macht, intriges en dodelijke passie, moet ze leren navigeren door de verraderlijke wateren van de hofpolitiek, terwijl ze worstelt met een echtgenoot wiens liefde net zo gevaarlijk is als zijn toorn. Verscheurd tussen angst en een vonk van onmiskenbare aantrekkingskracht, moet Lorelle beslissen of ze zal opstaan als koningin of zal worden vermorzeld onder het gewicht van zijn wreedheid. Zal de liefde haar redden—of verwoesten?
Hoofdstuk 1
Boek 3: Gevangengenomen door de Koning
LORELLE
De sneeuw viel snel om me heen terwijl ik diep het bos in liep. Ik trok aan de capuchon van mijn mantel. Ik wilde mijn haar tegen de sneeuw beschermen en mijn gezicht voor vreemden verbergen.
De avond viel en ik moest voor het donker thuis zijn. Als iemand me in het donker zag ronddwalen, wist de hemel wat er met me zou gebeuren.
Ik kon mijn familie geen schandaal bezorgen. Ik was immers de enige die onze naam nog droeg. De sneeuw viel echter steeds harder en het werd vrij moeilijk om te zien waar ik liep.
Een dikke mist begon mijn zicht te belemmeren. Ik wist dat ik moest opschieten, want ik had niet veel tijd. Verdwalen in de sneeuw zou zeker voor grote problemen zorgen.
Maar hoe hard of snel ik ook probeerde te lopen, mijn voeten bleven in de sneeuw steken. Hierdoor verloor ik met de minuut de hoop en mijn kalmte. Hoe moest ik op deze manier ooit thuiskomen?
Wat als iemand me zag? Oh god, laat alsjeblieft niemand me zien. De geruchten zouden zich razendsnel verspreiden. Mijn familienaam zou dan volledig worden geruïneerd.
Ik had geen flauw idee meer waar ik was en waar ik heen moest. De sneeuw om me heen hield me gevangen en de dikke mist maakte het onmogelijk om iets te zien. Wat moest ik nu doen?
Hoe moest ik thuiskomen? Mijn mantel zou me niet kunnen beschermen tegen de doordringende kou. Wat als ik hier het leven zou laten?
Niemand zou me kunnen vinden. En als iemand me door een wonder wel zou vinden, zou ik de vele beschuldigingen en roddels niet aankunnen. Mijn vader had op zijn sterfbed maar één wens. Dat was om de familienaam te beschermen tegen geruchten of schandalen.
~Ik kon zijn wens niet met hem laten sterven.
„Je kunt dit, Lorelle. Heb moed. Het is maar een beetje sneeuw. Je hebt wel ergere dingen meegemaakt. Dit is de manier waarop de natuur je test. Faal niet,“ zei ik tegen mezelf. Ik probeerde mijn krachten te verzamelen, maar het leek alsof de natuur vastbesloten was om dit zo moeilijk mogelijk voor me te maken.~
Ik trok mijn mantel strakker om me heen en liep door. Mijn adem kwam in dikke, rokerige wolkjes naar buiten terwijl ik snel met mijn ogen knipperde. Ik probeerde door de dikke mist heen te kijken. Maar elke stap werd moeilijker omdat de sneeuw in lagen bleef vallen. Ik had geen andere keuze dan te schuilen onder een boom.
Ik dacht erover om een vuur te maken tot de sneeuw stopte en de mist wegtrok. Maar ik wist dat het hout inmiddels kletsnat zou zijn, waardoor het onbruikbaar was.
Ik vond een boom met een stam die dik genoeg was om tegenaan te leunen. Ik veegde de sneeuw weg en ging zitten. Mijn mantel werd nat in de sneeuw, maar daar kon ik niets aan doen totdat ik thuis was.
Ik liet mijn hoofd tegen de boomstam rusten, sloot mijn ogen en bad dat er op dit uur niemand in het bos zou zijn. Als iemand me zou zien, zou dat niets goeds voorspellen.
Ik wist niet hoeveel tijd er was verstreken. Mijn ogen werden zwaar en ik wist dat ik in een diepe, koude slaap zou vallen. Maar voordat dat kon gebeuren, klonk het geluid van paardenhoeven in de omgeving. Ik schrok er wakker van.
Wie was dat? Wie kon het zijn? dacht ik terwijl ik mijn capuchon over mijn gezicht trok. Ik stond op van de plek waar ik zat. Ik vroeg me af of ik dieper het bos in moest gaan om me te verstoppen.
Maar het was al zo donker en mistig. Zouden ze me kunnen zien als ik me in het bos verborg? Ik draaide me om en zag een zachte gloed uit de hoek komen. Het leek steeds dichterbij te komen.
Hoe ver weg waren ze? Was het mogelijk voor mij om te rennen? Maar waar moest ik heen? Ik wist niet eens waar ik was.
„Halt. Hoorde je dat?“ Ik verstijfde toen ik de stem van een man hoorde. Het leek erop dat wie het ook was, hij veel dichterbij was dan ik had verwacht.
„Nee, mijn heer. Zullen we gaan kijken? Misschien houden er zich indringers schuil in de hoek,“ klonk een andere stem. Oh nee, hoeveel mannen waren daar?
Nee, ik moest naar huis of me ergens verstoppen voordat ze me zagen. Lieve god, wat zou er gebeuren als ze me zagen? Nee, nee, het was beter als ik me ergens verstopte tot ik de weg naar het dorp kon vinden.
„Ja. Misschien is het beter als je even rondkijkt. Breng iedereen die je vindt naar mij toe. Ik weet zeker dat degene die het is, niet aan ons zal ontsnappen,“ zei de eerste stem.
Een gevoel van grote angst overspoelde me. Wat moest ik doen? Er was hier een edelman. Als zijn dienaren me vonden, was ik aan hen overgeleverd.
Als ik nu zou rennen, zou de sneeuw onder mijn voeten mijn locatie verraden. Mijn gedachten hielden me bezig en in de war. Hierdoor was ik kwetsbaar voor de naderende dienaren.
Pas toen ik opkeek, besefte ik hoe dichtbij ze waren. Ik hapte naar adem door dit besef. Dat bleek mijn grootste fout te zijn, want de mannen kregen me in het vizier.
Er waren vier mannen, van top tot teen in winterkleding gekleed. Ze zagen er veel warmer uit dan ik me ooit in mijn mantel zou kunnen voelen. Vanaf de plek waar ik stond, kon ik het gevaar in hun ogen zien. Ik wist dat ik in de problemen zat.
~Mijn ergste nachtmerrie was werkelijkheid geworden.
„Halt! Beweeg niet,“ beval een van de mannen aan de rechterkant. Ik kon de baard zien die zijn kin bedekte. Zijn kleding deed hem er sterk en dodelijk uitzien.~
Ik had me niet kunnen bewegen, zelfs als ik dat had gewild. De angst hield me aan de grond genageld. De mannen deden een stap naar voren, maar stopten toen er een paard verscheen. De edelman zat er bovenop.
„Kijk eens aan, wie durft zich op deze avond in mijn bos te wagen?“
De stem van de edelman deed mijn toch al koude lichaam nog verder afkoelen. Ik wist dat mijn lot nu in zijn handen lag.
Deze man, wie hij ook was, kon doen wat hij wilde. Niemand zou een vinger naar hem durven uitsteken. Ik daarentegen zou geruïneerd zijn.
„M-mijn h-hee-heer.“
Ik maakte een diepe buiging en was verrast dat mijn lichaam luisterde. Misschien zou hij een heer zijn en een jonge vrouw als ik haar weg laten vervolgen.
~Hij zou op dit moment geen misbruik maken van een hulpeloze vrouw.
„Een jonge vrouw?“
De edelman klonk verrast. Misschien zou hij medelijden met me hebben en me laten gaan.
~Ik bad tot de God hierboven om me te helpen.
„Maak u geen zorgen, mijn heer. Wij zullen voor haar zorgen. U hoeft zich niet druk te maken om dit onbeduidende wezen,“ zei een van de dienaren.~
Onbeduidend wezen? Natuurlijk, wat kon ik anders zijn voor een edelman?
~„Nee,“ zei de leider en hij viel even stil.
„Kom alsjeblieft naar voren en doe je capuchon af, zodat ik je kan zien.“~
~Het bevel was er niet een om te negeren, maar ik kon niet doen wat hij me vertelde.
Mijn capuchon bedekte mijn gezicht en ik kon deze mannen mijn gezicht niet laten zien.~
~„Vergeef me, mijn heer, maar ik moet uw bevel weigeren.“
Ik viel even stil zodat hij het zou begrijpen.
„Ik kom uit een fatsoenlijke familie, mijn heer. Ik kom dan misschien niet uit een adellijk huis zoals u, maar mijn familie is niet minder respectabel.“~
~Ik loog dat ik barstte, maar ik had geen keuze.
Ik kon deze mannen niet laten weten dat ik geen familie had, anders zouden ze zeker misbruik van me maken.~
„Adellijk huis?“ De edelman grinnikte.
„Mijn heer, ze is zich niet bewust van uw koninklijke status. Beveel ons om haar te onthoofden voor haar onwetendheid, en het zal gebeuren,“ stelde de dienaar. Zijn stem klonk hard en vastberaden.
~Mijn hart huiverde van angst bij zijn woorden.
Mij onthoofden? Nee. Dat konden ze niet doen.~
~Maar wacht, koninklijke status? Was deze man op het paard de koning?
Nee, dat kon niet mogelijk zijn.~
~De koning was de gevaarlijkste man. Hij werd door iedereen gevreesd.
Als hij de koning was, zou hij zijn mannen al hebben bevolen om me te doden. Hij zou zijn woorden niet eens aan mij verspillen.~
~De edelman grinnikte nog een keer.
„Nee, nee, we hoeven niet zo ver te gaan. Ik weet zeker dat ze zal doen wat ik beveel.“~
Ren nu, voordat hij geweld gebruikt.
~Ik stond er niet eens bij stil wat de gevolgen van mijn daden zouden zijn.
Ik luisterde naar het advies van mijn innerlijke stem. Ik draaide me om en begon te rennen.~
„Halt! Ren niet weg! Hoe durf je?!“ riepen de mannen, maar ik bleef rennen.
„Koning Eldon, beveel ons om haar te volgen en naar u toe te brengen, en het zal gebeuren.“
Ik hoorde de rest van de woorden niet meer. Er bleef maar één naam door mijn hoofd spoken terwijl ik me een weg baande door het bos en de dikke mist.
Eldon. Eldon. Eldon.
„Mijn vrouwe, u moet ontwaken uit uw slaap.“
Mijn ogen gingen open, maar ik voelde me zwak.
Waar was ik?
Waarom voelde ik me zo beroerd?
Wie sprak er tegen mij?
Wat gebeurde er om me heen?
Welke dag was het?
Hoe laat was het?
„Oh, godzijdank, u bent wakker.
Mijn vrouwe, we moeten u klaarmaken.
Heer Eldon is op weg terug naar het koninkrijk. U weet dat hij wil dat u hem verwelkomt,“ zei de meid. Bezorgdheid was in haar blauwe ogen te lezen.
~Eldon komt terug?
Waar was hij naartoe gegaan?~
Mijn geest had geen tijd om na te denken. De angst nam snel de controle over mijn lichaam over. Mijn hart begon snel te kloppen en mijn lichaam werd koud.
Eldon kwam terug.
Wat zou hij me deze keer aandoen?
En waarom was ik niet op de hoogte van zijn vertrek?
Hoe kon ik zo onwetend zijn?
~Je bent nooit op de hoogte van zijn vertrek, alleen van zijn aankomst.
Het is altijd zo geweest.~
Hoe deed hij dit?
Hoe kon hij altijd weggaan als ik sliep? En hoe kwam het dat ik de tijd tussen zijn vertrek en zijn aankomst niet meekreeg?
„Mijn vrouwe? Voelt u zich niet goed?
Zeg iets.
Zal ik een arts halen?
Heer Eldon zal niet blij zijn als hij ontdekt dat u zich niet goed voelde,“ ging de meid verder.
Ik wist haar naam niet. Maar om een of andere reden was zij de enige die bij me was wanneer ik wakker werd vlak voordat Eldon zou arriveren.
Ik schudde mijn hoofd.
„Nee, nee, alsjeblieft. Ik voel me goed, maak je geen zorgen.
Kun je me alsjeblieft wat water brengen?“
Ik hoopte dat mijn verzoek ervoor zou zorgen dat ze mijn kamer verliet. Maar de kan met water stond dichtbij, waardoor ze me al snel een beker water aanreikte.
„Dank je,“ zei ik, voordat ik de beker van haar aanpakte en het water opdronk.
Wanneer ik ziek wakker werd, was water het enige dat me beter liet voelen.
Hoe deed Eldon dit?
Was hij überhaupt verantwoordelijk voor dit alles?
Ja, natuurlijk was hij dat.
Hij was de enige die me dit aan zou doen.
„Mijn vrouwe, uw bad is klaar.
U moet in bad gaan en zich klaarmaken voordat de koning arriveert.
Hij zal blij zijn om te zien dat u er prachtig uitziet voor zijn welkomst,“ zei de meid.
Ik knikte en liet haar me naar het bad leiden.
Ze hielp me mijn kleding uit te trekken terwijl ik me een weg terug naar de realiteit probeerde te vechten.
Ik voelde me nog steeds duizelig. Maar me vasthouden aan de vrouw die momenteel mijn kleren uittrok, bood me de broodnodige steun.
Ze hielp me het water in en liet me daarna alleen.
De bloemengeur hielp me herstellen van de waas. Het was veroorzaakt door het middeltje dat Eldon de dienaren had bevolen aan mij te geven voor zijn vertrek.
Waarom bleef Eldon me dit aandoen?
Ik durfde niet eens een verklaring voor zijn gedrag te eisen, omdat ik wist wat hij me dan zou aandoen.
Ik wou dat niemand me wakker had durven maken. Ik wilde namelijk de man die zijn stempel op mijn lichaam had gedrukt, niet onder ogen komen.
Ik staarde naar de markeringen op mijn lichaam.
Mijn armen, mijn benen en mijn hele rug zaten er vol mee. Alleen God wist waar Eldon de volgende keer een markering op me zou aanbrengen.
Hoe kon hij me dit aandoen?
Waarom deed hij me dit aan?
Nadat ik mijn ledematen dwong om me te gehoorzamen, waste ik mijn lichaam. Ik stapte uit het bad, net toen de meid mijn badkamer binnenkwam.
Ze hielp me in een lichtgouden jurk. Daarna begon ze mijn haar te doen terwijl ik mijn sieraden omdeed.
Ik keek door de spiegel hoe ze het laatste sieraad op mijn hoofd plaatste. Mijn kroon.
De kroon van de koningin.
„Heer Eldon is gearriveerd terwijl u in bad zat, mijn vrouwe.
Ik heb hem op de hoogte gebracht. Hij zei dat hij zelf naar boven zal komen om u te zien. Hij wil niet dat u uw kamer verlaat,“ vertelde ze me.
Mijn hart beefde van angst, wetende dat Eldon was gearriveerd.
Wat zou hij me nu aandoen?
Hoe lang zou het duren voordat hij op een andere reis vertrok en ik in vrede kon slapen?
„Ik begrijp het.
Dank je voor het doorgeven,“ zei ik, terwijl de meid glimlachte en de kamer verliet.
Wat had ik haar graag willen opdragen om te blijven en me te beschermen tegen de koning van Erizia. Maar dat kon ik niet doen, want ik kende de gevolgen van dergelijke acties.
Ik was zo dom geweest om dit te doen, precies toen mijn tweede jaar als koningin van Erizia was ingegaan.
Ik trilde nog steeds bij de herinnering. Ik wierp een blik op de markeringen op mijn linkerhand. Dit waren de gevolgen van het ingaan tegen de wensen van Eldon.
Nee, ik zou nooit meer dezelfde fout maken.
Maar in gedachten vreesde ik voor wat komen ging.
Wat zou Eldon met me doen?
Was hij boos of juist dolblij?
Was zijn reis succesvol geweest?
Ik bad tot de hemel hierboven om medelijden met me te hebben, ook al wist ik dat bidden zinloos was.
Hier had koning Eldon alle macht.
Als iemand genade wilde, moest hij hem erom smeken.
Het openen van de slaapkamerdeur was al genoeg om mijn lichaam te doen bevriezen van angst.
Toen ik voetstappen op me af hoorde komen, kostte het me al mijn kracht om niet te gillen van angst.
„Lorelle, mijn liefste, draai je om. Laat jezelf aan me zien,“ beval hij.
Het bevel was eenvoudig, maar ik durfde het niet te negeren.
Ik draaide me meteen om en zag de man die mij op elk vlak in zijn macht had.
Heer Eldon was eindelijk gearriveerd.
