Ooit was ik je vrouw
Auteur
Iandra Taylor
Lezers
861K
Hoofdstukken
27
Hoofdstuk 1.
De vrijdag dat ik vroeg van mijn werk vertrok om de lasagne te maken waar mijn man altijd van smulde, ontdekte ik dat hij een scheve schaats reed.
Ik slenterde over het stadsplein, op weg naar de speciaalzaak voor boodschappen voor ons etentje. Plotseling hoorde ik iemand mijn naam roepen. Toen ik me omdraaide om te zwaaien, zag ik Chris in een chic restaurant zitten met een onbekende vrouw.
Hij droeg zijn trouwring niet.
Ik knipperde een paar keer met mijn ogen, hopend dat het een droom was. Maar helaas, het was de harde werkelijkheid.
Ze merkten me niet op toen ik dichterbij kwam. Hun ogen en handen waren verstrengeld. Ik kon Chris' gezicht niet zien, maar de vrouw straalde van geluk.
'Ik zal altijd van je houden,' zei hij altijd tegen me. Hij was de enige man met wie ik ooit samen was geweest. De enige van wie ik ooit had gehouden. Dus geloofde ik hem blindelings.
Met een gebroken hart leunde ik tegen een gebouw om niet in te storten. Ik was dichtbij genoeg om hen te horen praten zonder gezien te worden, dus pakte ik mijn telefoon en belde hem.
Chris pakte zijn telefoon, keek ernaar en nam niet op. Zijn voicemail klonk in mijn oor.
'Is er iets?' vroeg de vrouw.
'Nee hoor,' zei hij, terwijl hij haar hand weer pakte en kuste. 'Niemand belangrijks. Gewoon een nepbelletje.'
Ik maakte een foto van hen en draaide me om. Ik kon niet meer kijken. Chris droeg zijn ring niet en kuste de hand van een andere vrouw. Ik was niemand belangrijks; ik was slechts een nepbelletje.
Ik ging niet naar de winkel. Ik stapte in mijn auto en dacht terug aan hoe lief Chris was geweest tijdens onze eerste date. Het was ons laatste jaar van de middelbare school en ik wilde eigenlijk niet daten omdat mijn vriendinnen zeiden dat jongens alleen maar uit waren op één ding. Maar ik kende Chris al een tijdje, dus toen hij me mee uit vroeg, zei ik ja.
Na onze eerste date liep hij me naar mijn deur en kuste mijn hand, terwijl hij zei: 'Dit is de enige goedenachtkus die ik vanavond wil.'
Op dat moment viel ik als een blok voor hem.
Lange tijd was ik in de zevende hemel. Chris en ik hadden zelden ruzie en we leken dezelfde dingen in het leven te willen. Toen we klaar waren met school, begon hij als kredietadviseur bij de bank van zijn familie en ik ging werken bij een chiropractor. Een jaar later trouwden we.
Nu, vijf jaar in ons huwelijk, was Chris stil thuis. Hij was nooit onaardig, maar hij leek met zijn hoofd ergens anders.
Hij vertelde me dat het kwam omdat hij het zo druk had bij de bank. Hij zei dat veel mensen nieuwe leningen afsloten en huizen kochten. Maar tijdens mijn rit naar huis die dag vroeg ik me af hoeveel van wat hij me vertelde waar was.
Als tiener dacht ik dat ik mijn sprookje had gevonden. Als echtgenote dacht ik dat ik de dingen tussen ons kon opvrolijken met een lekker diner. Nu wist ik dat ik het mis had.
***
Toen ik terugkwam in het huis dat mijn grootouders me hadden nagelaten net buiten de stad, legde ik mijn spullen op het aanrecht en ging zonder het licht aan te doen op de bank zitten. Uren later had ik me nog steeds niet verroerd. Ik keek alleen toe hoe de koplampen van Chris' auto door het raam van de woonkamer schenen.
De deur ging open en ik hoorde de zware voetstappen van mijn man. Even later deed hij een lamp aan en schrok op.
'Shit!' zei Chris, met zijn hand op zijn borst. 'Waarom zit je hier in het donker, Kenzie?'
Ik was te verdoofd om iets te zeggen. Al die tijd had ik niet geschreeuwd of met dingen gegooid. Ik had niet eens gehuild. Ik had daar gewoon gezeten, terwijl de scherven van mijn hart in mijn borst rondtolden.
'Kenzie?' vroeg Chris, terwijl hij naast me ging zitten. 'Sorry dat ik je eerder niet opnam. Mijn telefoon was leeg en ik kon hem pas opladen toen ik in de auto zat. Ik was mijn oplader hier vergeten.'
Ik antwoordde nog steeds niet en bewoog niet. Ik vroeg me af of ik gek aan het worden was. Zouden de meeste vrouwen niet naar de tafel zijn gelopen en hun man ter plekke hebben geconfronteerd? Of op zijn minst tegen hem hebben geschreeuwd als hij thuiskwam?
Maar ik kon niets doen. Het was alsof ik dacht dat de situatie zou verdwijnen als ik er niet over praatte.
'Kenzie? Ben je wakker?'
Chris pakte mijn hand en ik voelde zijn trouwring in mijn vingers drukken.
'Nee!' zei ik, terwijl ik mijn hand terugtrok. Eindelijk draaide ik me om om naar mijn liegende echtgenoot te kijken.
'Hé. Hé, wat is er aan de hand? Kenzie, gaat het wel? Ben je gewond?'
Even dacht ik bijna dat het hem echt iets kon schelen. Bijna. Maar ik kon niets meer vertrouwen. Ik had hem al lange tijd verkeerd begrepen.
'Praat tegen me, Kenzie. Je begint me bang te maken.'
'Hoe lang?' wist ik uit te brengen, mijn stem schor. Het voelde alsof mijn keel en borst in brand stonden.
'Hoe lang wat, schatje?' zei hij, terwijl hij probeerde mijn haar achter mijn oor te strijken.
Ik trok me terug en ging in de stoel naast de bank zitten.
'Hoe lang ga je al vreemd met haar?' vroeg ik.
Chris keek net zo verbaasd als ik dat ik het zo direct zei. Ik vloekte normaal gesproken niet veel, maar die dag leek het tijd om ermee te beginnen. Het was een dag voor nieuwe dingen.
Ik keek toe hoe Chris' gezicht bleek werd. Zijn mond ging open en dicht alsof hij niet wist of hij moest praten of niet. De blik in zijn ogen vertelde me alles wat ik moest weten.
'Ik weet niet waar je het over hebt,' zei hij beverig.
Op dat moment werd het duidelijk dat Chris niet goed kon liegen. Hoe heeft hij dit geheim voor me kunnen houden? vroeg ik me af. Oh ja, hij heeft zich verstopt op zijn werk.
'De vrouw met wie je vandaag in het restaurant was,' zei ik. 'Hoe lang heb je al een affaire met haar?'
'Ik weet niet wat je denkt te weten, maar er gebeurt niets,' zei Chris snel.
Ik pakte mijn telefoon en liet hem de foto zien die ik had gemaakt van hem terwijl hij de hand van de vrouw kuste. 'Dit zou je geheugen moeten opfrissen,' zei ik boos. 'Weet je nog, je zei dat ik slechts een nepbelletje was?'
Chris wreef met zijn hand over zijn gezicht en keek toen weer naar me. Zijn ogen waren vol schuld en schaamte.
'Ik heb nooit gewild dat het zo zou eindigen,' zei hij. 'Ik was van plan om er binnenkort met je over te praten. Ik probeerde alleen de moed te vinden om het je te vertellen.'
'Me wat te vertellen?'
Chris krabde aan zijn achterhoofd. 'Ik ga bij je weg. Ik ben verliefd geworden op Opal en ik wil bij haar zijn.'
Het was erger dan ik dacht. Hij ging niet alleen vreemd, maar hij ging ook weg zonder te proberen de dingen in therapie op te lossen. Hij had besloten dat we voorbij waren voordat ik zelfs maar wist dat er iets mis was.
'Begin dan maar met inpakken,' zei ik zo gemeen als ik kon. 'Ik wil dat je het huis uit gaat. Ik neem aan dat je niet gaat proberen het huis van mijn overleden grootouders van me af te pakken, toch?'
Chris zuchtte, waarschijnlijk verbaasd dat ik hem niet smeekte om te blijven. Maar ik zou me niet zo verlagen.
'McKenzie, doe niet zo. Je weet dat ik je dat nooit zou aandoen. Ik weet hoeveel je van dit huis houdt. Ik ben geen slecht mens.'
Hij stond op en liep naar me toe, maar ik stak mijn hand op om hem tegen te houden.
'Maar achter mijn rug vreemdgaan maakt je wel een goed mens?' vroeg ik. 'Houd jezelf niet voor de gek, Chris. Je hebt me dan misschien niet geslagen of mijn huis afgepakt, maar je hebt mijn hart en ziel gebroken. Dus ja, je bent een slecht mens.'
Ik liep om hem heen, op weg naar de badkamer. Ik kon de gedachte niet verdragen nog een minuut naar hem te kijken.
'Pak je spullen en rot op. Ik weet zeker dat Opal je graag bij haar in huis neemt.'
