Eve van Verlangen
Auteur
Eni Gem
Lezers
16,3K
Hoofdstukken
40
Hoofdstuk 1
VY
Dit jaar viel er amper regen op Nieuwe Aarde. De lucht keerde ons de rug toe en liet de grond gebarsten en levenloos achter.
De gewassen verdorden en de rivier die ooit zo krachtig stroomde, was nu slechts een modderig stroompje.
We probeerden van alles: rantsoeneren, ruilen, en we stuurden groepen om te bedelen of te handelen met andere facties. Maar niemand had nog iets over; iedereen kon amper overleven.
Uit wanhoop zetten we de weermachines aan, maar toen we ze durfden te gebruiken, spuwden ze alleen zure regen uit, wat het weinige dat nog over was verbrandde.
De oudsten mompelden dat we de balans hadden verstoord, dat we door ons ingrijpen iets kapot hadden gemaakt waardoor er gif vanuit de buitenste atmosfeer naar binnen was gesijpeld. Misschien hadden ze wel gelijk.
Ik wist alleen dat niets werkte.
Bij zonsopgang zag ik mijn moeder bij het tuintje knielen, haar vingers zeefden door het stof alsof het goud was. Ze verzorgde de zaailingen met aandacht, en probeerde leven uit de weerbarstige grond te lokken.
Om haar heen bewogen andere vrouwen doelbewust: sommigen repareerden kleding, terwijl anderen kleine porties soep uitdeelden aan hongerige kinderen.
De jongste meisjes hielpen mee en leerden zo de ritmes van het overleven die hun erfenis waren geworden.
Niet elke vrouw werkte in de tuin of in de keuken; sommigen werkten als wetenschappers, technici of artsen.
Maar als ze eenmaal getrouwd waren, werd er verwacht dat hun rol zou veranderen; ze moesten zich richten op het huis, op de kinderen, op het bij elkaar houden van de fragiele draden van onze samenleving. Met andere woorden: hun toekomst was al voor hen uitgestippeld.
Mannen, of ze nu soldaten, wetenschappers of geleerden waren, droegen de zware last van bescherming en verzorging.
Ik was beloofd aan Darrek, een door de raad bevoorrechte soldaat: knap en scherp van tong. Mijn ouders dachten dat dit me veilig zou houden: kracht en plicht, met elkaar verbonden.
Maar ik wilde meer dan stille gehoorzaamheid en kinderen krijgen. Ik wilde vrijheid, een kans om te ontdekken, om voorbij de sterren te reiken; ik wilde niet vastzitten aan een leven dat ik niet zelf had gekozen.
Die ochtend, net toen het dorp ontwaakte, arriveerden er twee boodschappers met strakke uniformen en onleesbare uitdrukkingen.
Ze brachten een brief met een kobaltblauw zegel: de oproep van de raad om in actie te komen. Er ging een gefluister door de menigte toen ze naar me toe liepen, en ik pakte de brief aan, me bewust van het gewicht ervan.
Eenmaal thuis vouwde ik met trillende handen het decreet open en las het hardop voor aan mijn moeder.
„Missiebespreking vanavond bij Sector Buitenpost 14. Alle vrijwilligers, ongeacht factie, dienen zich te melden voor hun plicht.
„Voorraden worden verstrekt. Directe inzet is mogelijk. Deze missie is cruciaal voor ons overleven.“
De woorden waren een lokroep voor iedereen die ooit van de sterren had gedroomd en het had overleefd om erover te praten.
Mensen zoals ik: Vy, veteraan van levensgevaarlijke missies, wetenschapper, ontdekkingsreiziger, koppige overlever.
Ze noemden ons vrijwilligers, maar we wisten wat we gaven: onze tijd, onze levens, voor een belofte van vooruitgang en ontdekking.
Ontberingen hadden diepe rimpels van zorg rond de ogen van mijn moeder gegrift. „Vy, je moet blijven. Het is te gevaarlijk. We hebben je hier nodig.“
Ze haatte het dat ik de horizon najaagde, haatte de angst die aan haar knaagde. Hoe dan ook, ik had geen keuze; het was een misdrijf om oproepen voor missies te vermijden, dus ik wist dat ik moest gaan.
Ik ontmoette haar blik. „Moeder, dit is groter dan wij. Ik ben daarbuiten geweest; ze hebben me nodig. Deze missie is onze kans. Voor de kinderen, voor jou.“
De inhoud van de brief onthulde ons doel: vind grondstoffen voor onze overleving.
Verscheurd tussen angst en trots kneep ze in mijn hand. Ik beloofde dat ik voorzichtig zou zijn, dat ik terug zou komen.
Het was niet mijn eerste keer van de planeet af, maar het was wel de eerste keer dat de raad elke factie samenbracht voor een overlevingsmissie: een wanhopige, allerlaatste poging.
De taak was gevaarlijk en kon dodelijk zijn. Iedereen wist dat.
Maar wat voor keuze hadden we? Nieuwe Aarde ging ten onder en de tijd raakte op.
Die avond zat ik op mijn veldbed, met de trillende brief in mijn hand, omhoog te staren naar het metalen plafond.
Mijn gedachten dwaalden af naar verhalen over Oude Aarde: hoe onze voorouders de lucht hadden vergiftigd, technologie in monsters hadden veranderd en continenten tot glas hadden verbrand.
Soms voelde het alsof we slechts schaduwen waren, die door de nachtmerrie van iemand anders struikelden.
Ik had die planeet nooit gezien, ik was hier op Nieuwe Aarde geboren, maar de verhalen waren genoeg: vervuiling die kinderen verstikte, oorlogen die om water werden uitgevochten, en uiteindelijk een wereld waarop niemand meer kon leven.
Hier, op Nieuwe Aarde, moesten we het beter doen.
Toch vroeg ik me af of we dezelfde fouten maakten.
Vragen zorgden bij mij altijd voor problemen. Wat had overleven voor zin als je de dood alleen maar een paar jaar langer op afstand hield? Misschien was zingeving een luxe voor mensen met een volle maag.
Maar ik kon het niet loslaten. Ik had veel andere planeten in de buurt gezien, waarvan twee van heel dichtbij: vijandig, prachtig, maar onbewoonbaar.
Je kon er landen, maar je had je eigen zuurstofvoorziening nodig en een huid dikker dan staal om het een uur vol te houden.
Hun lucht was zwaar van methaan en zwaveldioxide; geen menselijke longen konden dat overleven, en een zuurstoftekort zou je binnen een paar minuten uitschakelen.
De wilde dieren? De laatste keer joeg iets groots en hongerigs ons door zure moerassen; we haalden het op het nippertje.
Toch bleef ik teruggaan, gedreven door nieuwsgierigheid en een honger naar het onbekende, maar die plekken hadden ons niets te bieden.
Ik liep naar mijn bureau en trok verweerde sterrenkaarten na, de banen in mijn geheugen gegrift. Het waren niet zomaar kaarten; het waren herinneringen aan waar ik was geweest.
Soms droomde ik over een redder: goddelijk of buitenaards, dat maakte me niet uit. Iemand die de balans in ons voordeel kon laten doorslaan.
Geloof was weer iets anders; op Oude Aarde ontketende het oorlogen en maakte het een einde aan beschavingen. Als er een god bestond, had hij ons de rug toegekeerd of had het hem nooit iets kunnen schelen.
Als wetenschapper zocht ik naar bewijs. En er zat misschien een kern van waarheid in het bestaan van andere wezens. Aliens. Afgaand op wat ik had gelezen, maar ze kwamen ons nooit redden.
Een harde klop op de deur verbrak de betovering. Ik schrok op, mijn hart bonzend. Ik verwachtte niemand, en al helemaal niet vanavond, aangezien ik over niet al te lange tijd zou vertrekken.
Toen ik de deur opendeed, stonden Zarfis en Glordin daar, met hun tassen over hun schouders geslagen en stof dat aan hun laarzen kleefde.
Mijn crew: degenen die me volgden als het avontuur riep. Opluchting, scherp en helder, benam me mijn adem.
„Ik neem aan dat jullie de memo hebben gekregen,“ zei ik grijnzend.
Zarfis grijnsde. „Dit wilde ik voor geen goud missen, zelfs niet als de wereld vergaat.“
Glordin knikte. „We dachten dat we maar beter samen konden reizen. De raad zegt vanavond bij Sector Buitenpost 14; vrijwilligers van elke factie. Een groot plan.“
„Dat zag ik. Geef me een minuutje.“ Ik had alles al in mijn tas gepakt: kleding, mijn verweerde dagboek, mijn favoriete pen en mijn zakmes.
Ze wachtten naast onze oude crawler, een op zonne-energie aangedreven wagen met zes wielen genaamd Dustrunner, gebouwd voor ruig terrein en giftige lucht.
We trokken de gebarsten vlakte over terwijl de gemeenschap achter ons steeds kleiner werd.
***
De buitenpost was een fort van koepels, omringd door hekken die zoemden van de spanning.
Binnenin was het commandocentrum een warboel van gespannen stemmen en zwevende schermen: kaarten, atmosferische scans, informatie over grondstoffen.
De raad had altijd geloofd in technologie: satellieten, drones, surveyrobots, weermachines.
Maar elk systeem had gefaald omdat ze te hard hadden gepusht voor resultaten.
De weermachines, hun laatste hoop, hadden averechts gewerkt en de weinige regen die viel veranderd in zuur, waardoor de gewassen tot op de wortels en stof verbrandden.
Nu ze nergens anders meer heen konden, vroeg de raad om vrijwilligers: wetenschappers, soldaten, artsen, technici – iedereen van wie ze dachten dat die deze missie kon uitvoeren.
Raadsleider Mira stond vooraan, geflankeerd door de andere factieleiders, en haar stem sneed door het zenuwachtige gemurmel heen.
„Jullie weten waarom jullie hier zijn. Nieuwe Aarde gaat dood. We hebben een andere wereld nodig: grondstoffen, water, mogelijk een plek waar we naartoe kunnen verhuizen. We hebben drones, sondes, alles wat we hebben gestuurd.
„Maar dat maakt allemaal niet uit als er nergens een plek is die geschikt is voor menselijk leven. Heeft iemand al een echte aanwijzing gevonden?“
Een voor een stapten de experts naar voren, elk met satellietfoto's, sensorrapporten en data van verre werelden.
Een wetenschapper beschreef een planeet met vloeibare oceanen, maar met giftige lucht: één ademhaling zou een mens in een paar minuten doden.
Een ander noemde een wereld met adembare lucht, maar de zwaartekracht was zo verpletterend dat het botten zou breken en harten zou laten stoppen. Elke optie veranderde in as: te koud, te heet, te giftig, te wild.
En om het nog erger te maken, was niemand van hen ooit daadwerkelijk geland; elke factie gebruikte dieren of technologie om de atmosfeer te testen. Het zou beter zijn geweest als ze de planeet echt zelf hadden ervaren.
De raad en deze vrijwilligers vertrouwden op hun machines, maar machines bloedden niet, stikten niet, en wisten niet hoe het was om voor je leven te rennen onder een donkere, buitenaardse lucht.
Ik luisterde en herkende namen en cijfers; ik was daar geweest, had op die rotsen gelopen, de giftige lucht door ventilatoren geproefd en de stormen gezien die schepen verscheurden.
Sommige plekken zagen er van een afstand mooi uit, maar van dichtbij waren het moordenaars.
De kamer werd stil en Mira liet haar schouders hangen. „Er moet ergens iets over zijn. Een plek die niemand nog heeft geprobeerd. Zelfs een gerucht, zelfs een kans.“
Alle ogen richtten zich op mij: ik was de ontdekkingsreiziger, degene die daadwerkelijk voet had gezet op verschillende plekken, zelfs degene die ze net hadden genoemd.
Ik dacht aan de laatste planeet die ik in kaart had gebracht: een wereld met wolken van methaan en zwavel, waar de grond onder je voeten siste en bezweek.
Daarvoor een bevroren bol waar de lucht in je longen zou kristalliseren als je hem inademde.
Ik was in zure moerassen weggerend voor roofdieren en had landschappen zien verschuiven en instorten; elke keer hoopte ik op iets beters, en elke keer glipte het weg.
Ik stapte naar voren. „We hebben elk systeem binnen bereik gecontroleerd en de data hebben niets gemist. Maar we zouden het voorbij de Sluier kunnen proberen, hoewel dat nauwelijks in kaart is gebracht en het voornamelijk ruis en statische storing op de scans is. Niemand is ooit zo ver gegaan. Maar als we een echte kans willen, zou ik daarheen gaan.“
Ik zag een paar sceptische gezichten, maar niemand ging ertegenin; er was niets meer te verliezen.
Mira knikte, uitgeput maar vastberaden. „Dan is dat het plan. Neem mee wat je nodig hebt. Vind iets – wat dan ook. Het maakt niet uit wat het is, zolang het ons maar hoop geeft.“
Daarna kwamen de bevelen snel; Zarfis en Glordin kwamen naast me staan, bepakking in de aanslag. We droegen allemaal identieke ruimtepakken: comfortabel en licht, maar in de kleuren van onze sectoren.
De onze waren marineblauw, maar ik zag legergroen, mosterdgeel en paars. Bruin lag opgevouwen op een tafel omdat die vrijwilligers niet waren komen opdagen; ze zaten in grote problemen, dat was zeker.
De soldaten droegen echter zwarte kogelvrije vesten, wat nu nog niet helemaal nodig was.
De raad had geen opties meer en het maakte hen niet langer uit waar we op richtten, zolang we maar érgens op richtten. We stelden onze koers in op het onbekende: van de kaart af, een blanco stuk ruimte en mogelijkheid.
Het enige dat we nog hadden, was de hoop dat we iets zouden vinden dat de machines niet konden detecteren, iets wat we nog niet hadden gezien.
***
Op het dok, waar het stil was op het geluid van laarzen en uitrusting na, stonden we in een rij en liepen we achter elkaar het schip in.
Elke vrijwilliger kreeg een rugzak: vacuümverpakte rantsoenen voor maanden, een EHBO-doos, een verweerde tablet met kaarten en trackers, een walkietalkie en een klein pistool.
Mijn tas was zwaar; hoop geperst in batterijen en in elke gram gewicht.
Het schip glinsterde blauw onder de schijnwerpers. De deuren vergrendelden zich en koude, scherpe zuurstof siste naar binnen. Ik stopte mijn tas onder mijn stoel en ging zitten, en trok met een bonzend hart een kaart tevoorschijn.
Ik had Darrek niet verwacht: soldaat, favoriet van de raad, mijn beloofde match. Hij had zich tijdens de briefing niet gemeld, maar daar stond hij, samen met zijn team.
Hij kwam dichterbij toen hij me zag staren. „Hallo, Vy,“ zei hij, met een stem zo zacht als een geheim.
Ik hield afstand. „Ik had je hier niet verwacht.“
Hij glimlachte, net zo vol zelfvertrouwen als altijd. „Ik zou mijn toekomstige vrouw niet alleen door de leegte laten dwalen.“
Ik concentreerde me op de kaart in mijn hand en traceerde het pad dat alleen ik kende. „Ik heb geen bescherming nodig. Dit is niet mijn eerste missie.“
„Nee, maar het is wel je eerste missie als leider voorbij de Sluier. Je hebt monsters getrotseerd, maar niemand weet wat er daarbuiten te wachten staat.“ Hij reikte naar mijn kin, zacht maar aanhoudend.
Even flakkerde er verlangen op, maar ik drukte het weg. Misschien, als we het overleefden, zou ik mezelf toestaan hem te willen, maar niet nu.
„Focus,“ zei ik, terwijl ik zijn hand wegduwde. De piloten namen plaats, hun helmen vol sensoren, net als alle anderen, die willekeurige stoelen kozen.
„Zijn we er klaar voor?“ vroeg ik.
„Zodra jullie allemaal vastzitten. Zet je schrap, want de start is hard.“
Darrek gleed naast me; de rest zag er bleek en gespannen uit. Motoren zoemden en de zwaartekracht kantelde.
Toen ramde de druk me hard in mijn stoel en Darreks hand vond de mijne; ik kneep erin, dankbaar.
Nieuwe Aarde kromp in het raam. Ik staarde naar de lege sector voor ons: geen kaart voorbij de leegte, geen zekerheid, alleen de koppige hoop dat er in het donker iets op ons wachtte.
We lanceerden, op jacht naar een toekomst die onze observaties over het hoofd hadden gezien.
