Liefde Bedrijven
Auteur
Sunitha Bangaram
Lezers
68,9K
Hoofdstukken
2
Date
Manik zat op de rand van het bankje bij de bushalte, vol verwachting. Hij keek opnieuw op zijn telefoon en belde toen een nummer.
„Ik ben er. Hoe lang duurt het nog, babu?“ vroeg hij met zachte stem.
„Geef het nog tien minuutjes, Mani,“ klonk haar antwoord, haar stem hees, alsof ze net wakker was geworden.
„Nog tien minuten? Zo lang kan ik niet wachten!“
Ze lachte. „Het is een bus, Mani. Ik kan hem niet sneller laten rijden. Geduld, lieverd.“
„Hier ga je voor boeten, babu, en ik zorg ervoor dat de prijs hoog is.“
„Ik hou van hard… en snel,“ fluisterde ze.
„Babu, daag me niet uit. Je zult de gevolgen niet leuk vinden. Misschien moet ik je straffen.“
„Zou je dat doen?“ vroeg ze, haar stem vol hoop.
Maniks adem stokte en hij kreunde. „Nandini, drijf me niet tot het uiterste,“ waarschuwde hij, maar ze lachte alleen maar harder.
De bus stopte en een prachtig meisje met lang haar, bolle wangen, volle lippen, grote hertenogen en een stralende glimlach stapte uit.
Manik liep naar haar toe, pakte haar tas en bevestigde die op zijn Royal Enfield. Hij klom erop en zei: „Spring erop, Nandini. We moeten gaan. Snel.“
Ze grijnsde om zijn haast en ging achter hem op het zadel zitten, leunend naar één kant.
Hij fronste. „Wat doe je, babu?“ vroeg hij met een poeslieve stem.
„Wat heb ik dan gedaan, Mani?“ antwoordde ze, onschuldig kijkend.
„Echt, babu! Oké dan.“ Hij gaf gas en ze viel tegen zijn rug aan. Hij grijnsde.
Ze gaf hem een tik op zijn rug. „Manik,“ berispte ze hem zacht.
Hij voelde een bekende spanning in zijn broek. „Nog vijf minuutjes, babu. Dan laat ik je zien wat je hebt gedaan,“ zei hij met opeengeklemde kaken.
Ze kwamen aan bij een appartementencomplex. Manik keek om zich heen. Toen hij niemand zag, pakte hij Nandini's tas en leidde haar naar de eerste deur op de eerste verdieping. Hij maakte haastig de deur open, duwde haar naar binnen en deed hem achter hen op slot.
Hij liet de tas vallen en zette zijn handen in zijn zij, terwijl hij diep ademhaalde. Nandini, te moe om te protesteren, trok een wenkbrauw op.
Manik greep haar pols en trok haar tegen zich aan. Toen begon hij haar hartstochtelijk te kussen. Hij verkende haar mond, met één hand verstrengeld in haar haar en de andere stevig op haar taille.
Nandini sloeg haar armen strak om hem heen.
Toen hij merkte dat ze naar adem snakte, trok hij zich terug. Ze wierp hem een boze blik toe, maar voordat ze iets kon zeggen, kuste hij haar opnieuw, alsof hij uitgehongerd was.
En waarom ook niet? Hij had een heel jaar op dit moment gewacht. Hij had Nandini gesmeekt om naar Pune te komen, maar ze had altijd een excuus gehad.
Maar uiteindelijk had ze toegestemd. Hij was door het dolle heen geweest en had meteen een ticket voor haar geboekt van Mumbai naar Pune, terwijl hij alles tot in de puntjes had gepland.
Manik en Nandini waren jeugdliefdes geweest. Maar toen Nandini's vader Manik vroeg om met haar te trouwen, had Manik gevraagd om twee jaar uitstel zodat hij zijn bedrijf kon opbouwen.
Nandini, gekwetst in haar trots, had geweigerd en was met Raj Kapoor getrouwd.
Manik was gebroken. Hij had die dag alles verloren.
Na haar bruiloft had Nandini hem bezocht — en hem aangetroffen, verdronken in alcohol en high van de wiet.
Ze had gehuild, alle alcohol, drugs en sigaren uit zijn huis verwijderd, en zijn moeder Nyeonika gevraagd om haar te bellen zodra hij nuchter was.
De volgende ochtend had Manik zijn kamer kort en klein geslagen en zichzelf verwond. Zijn moeder had Nandini gebeld, die meteen was gekomen.
Manik stond op het punt zijn tv aan stukken te slaan met zijn gitaar toen Nandini ertussen sprong. De gitaar raakte haar hoofd en veroorzaakte een diepe snee. Manik was geschokt. Het was allemaal zo snel gegaan.
Hij liet de kapotte gitaar vallen en rende naar haar toe. Ze keek hem aan met pijn in haar ogen.
„Ben je nu tevreden?“ vroeg ze.
„Nandini! Ben je gek geworden?“ riep hij toen hij het bloed zag. „Waarom ging je ertussen staan? Ik moet een dokter bellen. Alsjeblieft.“
„Nee! Laat het bloeden,“ zei Nandini vastberaden, terwijl ze zich probeerde los te trekken.
Hij hield haar stevig vast. „Wat doe je nou? Je bent gewond, Nandini! Wees niet zo koppig. Mam, bel alsjeblieft de dokter.“
„Waarom? Laat me toch doodgaan. Je hebt me laten trouwen met een ander, dus waarom zou het je nu nog iets schelen?“
„Nandini?“ Hij voelde zijn hart breken. „Ik... ik heb je vader gesmeekt, Nandini, maar hij wilde niet luisteren.“
„Echt waar?“ snauwde ze. „En, ben je nu je droom aan het waarmaken met je bedrijf?“
„Nandini, we kunnen later ruziën, maar laat me eerst je wond schoonmaken en mam de dokter bellen. Alsjeblieft.“ Hij huilde nu, probeerde het bloeden te stoppen en blies zacht over de wond om haar te troosten.
„Nee. Ik laat je me niet behandelen.“ Ze stond op en probeerde weg te lopen.
„Vergeet het maar, Nandini! Ik vermoord je als je zo wegloopt. Laat me je wond schoonmaken.“
„Nee.“
„Alsjeblieft, ik smeek het je. Alsjeblieft.“
„Beloof me dan dat je stopt met deze waanzin en je op je bedrijf richt. Word de beste zakenman die je kunt zijn — voor mij. Jij hebt mij losgelaten. Laat je bedrijf niet ook nog in de steek, Manik,“ smeekte ze.
Manik voelde zijn hart in duizend stukken breken. „Ik... ik kan niet... ik kan niet leven zonder die dingen. Het is een gewoonte. Ik ben verslaafd.“
„Oké, dan is het afgesproken. Jij houdt je verslavingen, en ik vind mijn eigen manieren om mezelf pijn te doen. Ik ben een huisvrouw, Manik. Ik heb genoeg gereedschap tot mijn beschikking. Laten we kijken wie het langst volhoudt.“
Manik greep haar bij de schouders en draaide haar naar zich toe. Ze struikelde bijna, maar Nyeonika was er om haar op te vangen.
„Waag het niet om zoiets zelfs maar te denken, Nandini!“ schreeuwde hij, zijn stem vol woede.
„Oh, dus alleen jij mag met je leven spelen? Wacht even.“ Ze schudde Nyeonika's hand af en liep naar de keukenkastjes, waar ze een mes pakte.
Manik wilde het mes uit haar hand grissen, maar ze sneed met zoveel kracht in haar hand dat het een diepe snee achterliet.
Manik brulde van woede. „Nandini! Wat voor waanzin is dit? Wat moet ik nu doen, Nandini?“
„Zeg me dat je hiermee stopt. Anders snijd ik opnieuw,“ dreigde ze.
Manik keek haar aan, zijn ogen vol angst en pijn. Dit was niet de Nandini die hij kende. Hij pakte met kracht het mes uit haar hand. „Goed. Ik beloof dat ik die dingen nooit meer aanraak.“
Nandini pakte zijn hand. „Beloofd?“ vroeg ze, met een klein glimlachje.
„Beloofd.“ Hij trok haar in een stevige omhelzing, terwijl de tranen over zijn wangen stroomden.
De dokter kwam en behandelde haar wond. Daarna ging Manik naast haar zitten en vroeg: „Hoe gaat het met je, Nandini? Behandelt hij je goed?“
„Ja. Ik ben zwanger,“ zei ze.
Hij sloot zijn ogen. De pijn overspoelde hem. „Het had van ons moeten zijn. Alleen van ons.“ Tranen rolden over zijn wangen.
„Manik, je moet verder. Wat gebeurd is, is gebeurd, en erover piekeren verandert er niets aan. Wees blij voor me, Manik.“
„Ben jij gelukkig?“
„Ja.“ Ze glimlachte.
Manik glimlachte terug. „Oké. Dat zal ik doen.“
Na dit voorval richtte Manik zich op zijn bedrijf. Nandini bracht twee kinderen ter wereld, en Manik trouwde met Veebha en kreeg ook twee kinderen.
Op een dag had Manik werk in Mumbai, en hij besloot Nandini te verrassen, want het was lang geleden dat hij haar had gezien.
Hij vertelde haar niet dat hij kwam en stond gewoon opeens voor haar deur. Toen hij de bewaker naar Nandini's appartement vroeg, keek de man hem verdrietig aan. „Ze woont op de vierde verdieping. Eerste appartement.“
Voordat hij wegliep, voegde de bewaker eraan toe: „Niet aanbellen, gewoon kloppen. Als je hem wakker maakt, begint hij weer te razen en tieren.“
Manik voelde zich ongemakkelijk — hij was in de war en een beetje bang.
Hij rende snel naar haar appartement, en toen hij op het punt stond te kloppen, hoorde hij een luide stem door de deur.
„Ik ben nog niet dood! Jij en je vader zouden moeten doodgaan! Door jullie tweeën ben ik een dronkaard geworden. Waarom zit ik met jou opgescheept?“
„Zal ik het eten opscheppen?“ vroeg Nandini's zachte stem.
Er klonk een dreun, gevolgd door het geluid van huilende kinderen.
„Schatje, waarom huil je? Papa houdt het meest van jou. Kom hier... Zie je? Jij hebt haar zo gemaakt. Ze wil niet eens naar me toe komen. Jij hebt mijn leven verwoest.“
„Nee! Dat was de alcohol,“ beet Nandini terug.
Toen klonk het geluid van een klap.
De stemmen gingen door, maar Manik was verdoofd. Hij legde de cadeaus die hij voor Nandini en haar kinderen had meegebracht bij de deur neer en liep weg.
Hij wilde de man vermoorden die zijn meisje pijn deed, maar hij wilde haar niet nog meer verdriet bezorgen door erbij te zijn.
De volgende dag, toen haar man op zijn werk was, kwam Manik terug en confronteerde haar.
„Alsjeblieft, Manik,“ smeekte Nandini. „Ik kan niet zomaar weggaan. Ik heb twee kinderen en ze houden van hun vader. Als hij nuchter is, is hij een goede man. Het is alleen de alcohol.
„Ik kan niet zomaar weg. Hij zal op een dag veranderen. Geloof me alsjeblieft.“
„Je geloven? Wat triest, Nandini! Ik ben verdergegaan in de overtuiging dat je gelukkig was. Maar we leven allebei in een hel. Waar slaat het op?“
„Kinderen, Manik! Jij hebt er twee en ik heb er twee. We kunnen niet zo wreed zijn om onze kinderen bij een van hun ouders weg te houden.“
„Ik wil je in mijn leven, Nandini. Kom terug.“
„Alsof het zo simpel is? Laat het los, Manik. Kom, laten we lunchen.“
„Nee, Nandini. Laten we een affaire beginnen,“ zei hij, zijn stem vol vastberadenheid.
„Wat?“ Ze gilde bijna.
„Ja! Een langeafstandsrelatie. We steunen elkaar emotioneel, lichamelijk, financieel. Laten we dit lot verslaan dat ons al zo lang klein krijgt. Wanneer we de kans krijgen, ontmoeten we elkaar, maar we praten ook elke dag.“
„Maar Manik—“
Hij trok haar in zijn armen en kuste haar hartstochtelijk, al zijn liefde voor haar in die kus leggend.
De deurbel ging, en ze lieten elkaar net op tijd los voordat haar kinderen binnenkwamen.
Vanaf die dag praatten ze elke dag urenlang met elkaar.
Zij werd zijn steun en toeverlaat, want Maniks vrouw was alleen geïnteresseerd in zijn geld. Hij gebruikte zijn connecties om Raj Kapoor over te laten plaatsen naar het hoofdkantoor van zijn bedrijf.
Met zijn bazen altijd in de buurt kon Nandini's man niet meer drinken en begon hij haar beter te behandelen.
Maar Manik verlangde naar Nandini. Hij droomde er al van om bij haar te zijn sinds hij een tiener was. Nu alles rustiger werd, wilde hij haar helemaal. Hij hield afstand van zijn vrouw, vastbesloten om zichzelf te bewaren voor Nandini.
En nu, na een jaar van proberen, was ze eindelijk naar Pune gekomen en lag ze in zijn armen, terwijl ze hem kuste.
Manik tilde haar op zonder hun kus te verbreken en droeg haar naar de slaapkamer. Ze bloosde.
„Nandini, ik verlang zo naar je.“
„Ik ook, Manik, maar laat me eerst even opfrissen en douchen.“
„Ik kan niet langer wachten. Ik wil je zien, je ontdekken.“ Hij begon haar uit te kleden, maar plotseling begon ze tegen te stribbelen.
Manik fronste en keek haar aan. „Wat is er? Zullen we stoppen?“
„Ik... ik bedoel, ik ben nu...“ Nandini kon de woorden niet vinden.
Manik glimlachte. „Het maakt me niet uit of je niet meer in vorm bent, Nandini, of dat je wat bent aangekomen. Je bent mooi, en je zult altijd mooi voor me zijn.“
Hij ging door met haar uitkleden totdat ze helemaal bloot was. Ze probeerde zichzelf te bedekken, maar Manik schudde zijn hoofd. „Nee. Niet doen. Laat me alles van je zien, waar ik al zo lang naar verlang.“
Ze sloot haar ogen, en die van Manik fonkelden van verlangen. „Je weet niet, Nandini, hoe mooi je bent. Als je jezelf door mijn ogen kon zien, zou je het begrijpen. Laat me je aanraken, laat me je genot geven. Alsjeblieft.“
Nandini keek hem bewonderend aan. Hij kuste haar opnieuw en trok toen zijn T-shirt, trainingsbroek en ondergoed uit.
Nandini draaide verlegen haar hoofd weg.
„Nandu!“ zei Manik. „Kijk wat je met me hebt gedaan. Vertel me, wat laat jou jezelf verliezen in genot?“
Nandini schudde haar hoofd, en Manik draaide haar zachtjes terug naar hem toe. „Wees niet verlegen. Ontdek me. Ik wil je volle aandacht, dus wees niet verlegen, baby. Kom, kijk naar me,“ zei hij zacht.
Ze keek langzaam naar hem en liet toen haar blik zakken.
Haar blik was genoeg om Manik te laten trillen. Zijn pik stond stijf overeind. Hij kreunde van de spanning, pakte toen haar hand en legde die op zijn lid. Ze huiverde, en hij kromp ineen bij haar warme aanraking.
„Ik kan me niet langer beheersen. Laat me binnen.“
Hij hing boven haar en keek haar in de ogen. „Alleen deze ene keer, laat me zonder condoom. Ik weet dat je al nat bent. De volgende keer gaan we spelen.“
Ze knikte.
Hij positioneerde zich bij haar opening. „Gewoon ademhalen, Nandu.“
„Dit is niet mijn eerste keer, Manik,“ zei ze giechelig.
„Achha.“ Hij duwde alleen zijn top erin, en ze siste van pijn en greep zijn schouders om hem te stoppen, terwijl tranen in haar ogen opwelden.
„Snap je het nu?“ zei hij, terwijl hij haar ogen kuste. „Mijn pik heeft niet het formaat van een gewone man, daarom waarschuwde ik je, baby. Ik weet dat je al eeuwen niets hebt gehad, want ik weet ook dat Raj Kapoor impotent is geworden door overmatig alcoholgebruik.“
Er welden meer tranen op in haar ogen. „Weet je dat?“
„Ja.“ Hij duwde verder naar binnen.
„Manik, het doet pijn!“
„Dat klopt, baby. Hij hongert naar je. Het is gewoon hemels, Nandu. Adem. Kom, neem hem helemaal,“ moedigde hij aan.
Ze nam een scherpe ademteug, en Manik greep dit moment om hard te stoten. „Braaf meisje,“ zei hij toen ze naar adem snakte van pijn en schok. „Shhhhh, baby. Zie je? Ik zit erin. Kom op, adem.“
Ze haalde oppervlakkig adem en probeerde te ontspannen.
„Kom op, kijk me aan. Ik wil niet alleen maar seks, Nandu — ik wil de liefde met je bedrijven op een manier die je nooit zult vergeten. Ik zal niet zacht zijn, en ik laat jou dat ook niet zijn. Kom, laat me je naar de hemel brengen.“ Hij knipoogde, en ze bloosde.
Hij trok zich terug en voelde haar ontspannen, maar binnen een oogwenk vulde hij haar weer. „Hoe voelt het, baby? Weet je nu wat je van me hebt gemaakt?“ vroeg hij opgewonden.
Hij deed het opnieuw, en ze snakte naar adem, hijgend, haar pussy in vuur en vlam. Het deed nog steeds pijn, maar tegelijkertijd was ze zo opgewonden dat ze het bijna niet meer aankon.
„Manik! Stop, ik ga misschien... Oh god, alsjeblieft!“
Manik nam een van haar tepels tussen zijn duim en wijsvinger en begon er ruw over te wrijven.
„Kom nog niet klaar, Nandini. We zijn amper begonnen. We zijn alleen nog maar aan het spelen. Kom op, kijk me aan,“ zei hij, waarna hij de tepel in zijn mond nam en er hard aan zoog.
Ze voelde pijn, maar werd ook steeds meer opgewonden.
Hij nam de tepel tussen zijn tanden en trok er zachtjes aan, maar toen zijn scherpe tanden over haar huid schraapten, verloor ze bijna de controle en kneep ze haar wanden samen rond zijn pik.
„Baby, kijk me aan,“ kreunde Manik. „Ik zei toch, we zijn nog maar net begonnen.“ En deze keer stootte hij hard.
Ze siste. „Je bent een beest!“
„Jij hebt een beest van me gemaakt, baby.“ Hij begon snel te bewegen, en ze probeerde op adem te komen. Maar hij dacht er niet aan om langzamer te gaan.
„Manik! Aaaaaah!“
„Wow, Nandini, je geluiden maken me alleen maar hongeriger. Kom op, beweeg mee in tegengestelde richting, baby,“ zei hij, terwijl hij eindelijk langzamer ging.
„Wat bedoel je?“ vroeg ze onschuldig.
„Ik duw erin en eruit, en jij beweegt je heupen de andere kant op. Dus als ik eruit ga, beweeg jij je heupen omhoog. Als ik erin duw, beweeg jij naar beneden.“
„Ik weet niet hoe, Manik,“ zei ze, zich generend.
Manik legde één hand onder haar heup en bewoog voor haar mee totdat ze het begreep. Ze bewoog haar heupen langzaam. Hij glimlachte. „Goed zo. Kom op.“
Hij maakte kleine bewegingen, en zij ging met hem mee. Hij begon sneller te bewegen, en zij ook. De kamer vulde zich met de muziek van hun huid, een geluid dat Manik ongelooflijk opwindend vond.
Nandini was volledig verloren in zijn bewegingen. Toen ze niet meer kon, begon ze te trillen en werd ze stijf.
Manik begreep het. „Laat maar gaan, baby. Geef het aan me, kom op.“ Hij gaf haar krachtigere stoten, en het hele bed bewoog luidruchtig mee.
Ze kon niet meer.
Hij wreef over haar clitoris en ze trilde en melkte zijn pik. De uitdrukking op haar gezicht toen ze klaarkwam, deed hem zijn zaad in haar lossen. Ze schreeuwden allebei.
„Je ziet er zo sexy uit als je voor me klaarkomt, baby,“ zei hij hijgend, terwijl hij op haar lichaam lag dat sterk naar zweet en haar geur rook. Hij ademde diep in.
„Manik, ik hou van je,“ wist ze uit te brengen, haar adem nog in scherpe stoten.
„Baby, ik ben altijd verliefd op je geweest,“ bekende hij. „En ik zal voor altijd van je houden.“
