Finding Sophia 1: Verboden lust
Auteur
Lezers
79,0K
Hoofdstukken
3
Verboden lust
Ik zie al op tegen het bal van dit jaar sinds de laatste gast vorig jaar de balzaal verliet. Normaal gesproken zijn deze evenementen een welkome afleiding van de dagelijkse sleur van koninklijke plichten.
Maar dit jaar is anders.
Dit jaar keert mijn grootste vijand terug: Katya Rykov.
Sinds die vrouw in mijn leven kwam, is niets meer hetzelfde geweest. Zij heeft eigenhandig mijn huwelijk en mijn kans op geluk verwoest. Al sinds mijn kindertijd wist ik dat ik koningin zou worden, dat koning Alexandros mijn partner zou zijn. Ik verdien zijn genegenheid, in ruil voor alle offers die ik mijn hele leven heb gebracht.
Ik herinner me nog elk detail van de dag dat Alexandros me vertelde dat hij zijn erasthai had ontmoet. Hij was gelukkiger dan ik hem ooit had gezien. In de vijfendertig jaar dat we samen waren, had ik hem nog nooit zo vol leven gezien.
Het verscheurde me, want ik hield van hem. Ik hield meer van hem dan hij ooit zou kunnen weten, en ik had mijn leven opgegeven om zijn partner te worden. Vanaf mijn kindertijd was ik getraind om de perfecte echtgenote te zijn, de perfecte koningin, en op één dag viel al mijn harde werk in duigen.
Katya dook op bij een koninklijk evenement, en plotseling betekenden al mijn offers en toewijding niets meer. Het werd alleen maar erger nadat ze zijn eerste kind baarde. Ik haatte dat kind vanaf het moment dat ik hoorde dat ze zwanger was.
Toen ik het ontdekte, had ik bijna onze koninklijke vertrekken vernield. In mijn lycan-gedaante sloeg ik in blinde woede en verdriet het meubilair aan stukken. We hadden zo lang geprobeerd om zelf een kind te krijgen, maar zonder resultaat. Het is moeilijk voor lycans om zwanger te worden, maar meer dan drie decennia onvruchtbaar zijn was uitzonderlijk. Het voelde als een klap in mijn gezicht toen Katya na slechts drie jaar zwanger bleek te zijn.
Dat was het moment waarop ik wist dat ik het heft in eigen handen moest nemen. Ik zou niet langer een speelbal van het lot zijn. Ik deed alles wat ik kon om Alexandros terug naar ons bed te verleiden. God weet dat de erasthai-band het moeilijk maakte, maar onze partnerband bleef sterk, en onze jaren samen betekenden nog steeds veel voor hem. Natuurlijk hielpen de gedistilleerde afrodisiaca die ik door zijn thee mengde ook enorm.
Als het niet voor het vreugdevolle nieuws van mijn eigen zwangerschap van Caspian was geweest, had ik allang een einde aan mijn leven gemaakt. Ik kon het niet verdragen om de man van wie ik hield zo verliefd te zien op een andere vrouw. Alleen mijn verlangen naar wraak en uiteindelijk Caspian hielden me op de been.
Ik richtte al mijn aandacht op Caspian zodra hij geboren was. Alexandros wist dat hij zijn bastaardszoon niet meer erkenning moest geven dan de jongen die voorbestemd was om op een dag zijn troon over te nemen. Caspian was mijn redding. Dankzij hem was ik in staat om Katya en haar ongewenste kind uit het paleis te verdrijven.
Toen Caspian vijf werd en aan de eerste fase van zijn koninklijke opleiding begon, slaagde ik erin Alexandros ervan te overtuigen om Katya en Æmilius weg te sturen. Uiteraard deed ik het onder het mom van hun bescherming. Hij wist dat het gevaarlijk zou zijn om Æmilius aan het koninklijk hof te houden. Hoewel het lycan-koninkrijk relatief klein was, waren er genoeg onder ons die niet zouden aarzelen om de jongen als drukmiddel tegen zijn vader te gebruiken.
Een welkom bijkomend voordeel was dat ik die afschuwelijke vrouw niet langer door de gangen van het paleis hoefde te zien lopen. Ik hoefde niet langer haar uitbarstingen van schel gelach aan te horen, of het walgelijke gekreun waarmee ze mij bewust probeerde te provoceren.
De gedachte aan haar met mijn echtgenoot bezorgt me rillingen. Ik werp een blik op Alexandros. Hij zit met onberispelijke houding, en er is een onmiskenbare glinstering van opwinding in zijn ogen.
Ik voel een steek van verdriet als ik besef dat hij ernaar uitkijkt om zijn erasthai weer te zien. De afgelopen weken heeft hij nauwelijks aandacht aan mij besteed, druk als hij was met de voorbereidingen voor Katya's terugkeer bij koninklijke evenementen.
Toen ze voor het eerst werden overgeplaatst, stemde hij ermee in om slechts één keer per jaar op bezoek te gaan. Ik wist dat hij die belofte binnen de eerste drie maanden al had gebroken. Ik rook altijd haar geur op hem als hij terugkwam van een „jachtuitstapje“ of een „diplomatieke missie.“ Ik walgde ervan, maar ik wist dat ik het maar moest accepteren, anders riskeerde ik dat hij hen terug naar ons huis zou halen.
De gedachte aan Katya doet mijn maag omdraaien, maar de gedachte om haar zoon na al die jaren weer te zien maakt me nog onrustiger. De jongen is slechts iets ouder dan Caspian. Ik ben bang dat hij te veel op zijn vader zal lijken en mijn reputatie nog verder zal schaden. Maar er is nog een ander gevoel dat de overhand neemt: nieuwsgierigheid.
Ik vraag me af hoe hij er nu uitziet. Of hij de sterke kaaklijn van zijn vader heeft ontwikkeld, of dat hij nog steeds die blonde lokken heeft die als kind voor zijn ogen vielen.
Ik word ruw teruggebracht naar de werkelijkheid door de aankondiging van Dmitri Volkov, een wellustig lid van het Koninklijk Hof. Hij lijkt er altijd op gebrand zo dicht mogelijk bij me in de buurt te komen, en blijft altijd te lang hangen na de verplichte handkus. Hij stinkt naar machtshonger en wanhoop, maar hij heeft noch het verstand, noch het uiterlijk om in rang te stijgen.
Normaal gesproken houdt Alexandros hem op afstand, maar op dit moment is hij duidelijk afgeleid door zijn eigen gedachten.
„Koningin Sophia,“ zegt Dmitri met slepende stem terwijl hij de troon nadert. „U ziet er zo mooi uit als altijd.“
„Dank je, Dmitri,“ zeg ik met opeengeklemde kaken.
Hij maakt een overdreven zwaaiende beweging met zijn arm terwijl hij buigt. Zijn ogen blijven de hele tijd op mij gericht. Of beter gezegd: hij staart recht naar mijn borsten. Ik snuif minachtend om zijn walgelijke gedrag, maar Alexandros doet niets om hem tegen te houden.
Aangemoedigd door mijn afwezige echtgenoot pakt Dmitri mijn hand in zijn klamme greep en drukt een natte, slordige kus erop. Ik trek instinctief mijn hand terug en probeer mijn kalmte te bewaren. Ik zou zijn hoofd in één beweging van zijn lijf kunnen rukken, maar dat zou alleen maar tot een politiek schandaal leiden. Bovendien zou het vlekken op mijn jurk geven.
Eindelijk schraapt Alexandros zijn keel.
„Het lijkt erop dat je een nieuw parfum hebt gevonden, Dmitri,“ zegt hij met een vleugje minachting. „Herinner me er nog even aan hoe het heet, zodat ik het in de toekomst kan vermijden.“
Ik werp mijn man een veelbetekenende blik toe, en ik zweer dat ik zijn mondhoek even zie vertrekken tot een grijns. Daar is de speelse schelm op wie ik ooit verliefd werd. Even voel ik onze partnerband opvlammen, maar het dooft net zo snel als het opkwam.
Dmitri verlaat beschaamd de zaal en mompelt snel zijn afscheidsgroet. Even zijn Alexandros en ik samen alleen. De jaren die we samen doorbrachten smeedden een band tussen ons, een respect dat de meesten niet zouden begrijpen.
Mijn liefde voor hem hield stand ondanks zijn band met Katya. Ik heb zoveel woede gekoesterd, maar die heeft nooit volledig de genegenheid verdrongen. Dat zou mijn leven makkelijker hebben gemaakt, maar de werkelijkheid was dat ik nooit echt een hekel aan Alexandros kon hebben. Hij is de enige man van wie ik ooit heb gehouden. De enige man van wie ik ooit mocht houden.
Net als ik me enigszins begin te ontspannen, roept de heraut de naam die ik het meest vreesde te horen.
„Lady Katya en Lord Æmilius!“
Ik verstijf als de deuren openzwaaien. Daar zijn ze — mijn rivale en haar zoon. Ze ziet er zo mooi uit als altijd, tot mijn ergernis. Ze draagt een prachtig gebeeldhouwde tafzijden japon die haar lichaam omsluiert alsof ze een standbeeld van Aphrodite zelf is. Als ik haar niet zo haatte, zou ik haar misschien bewonderen.
Ze schenkt mij slechts een kort knikje van erkenning voordat ze haar aandacht op Alexandros richt. Ze straalt naar hem met tranen in haar ogen, en ik slik de gal in mijn keel weg terwijl ik hun walgelijk zoete hereniging probeer te negeren.
Ik richt mijn aandacht op Æmilius als afleiding. Hij is zo gegroeid sinds de laatste keer dat ik hem zag. Hij loopt met het zelfvertrouwen van een man met kracht en scherpzinnigheid. Twee eigenschappen die ik het meest bewonder. Zonder zich ook maar iets aan te trekken van het theater naast hem, loopt hij op mij af.
Mijn adem stokt als zijn goudbruine ogen — zo veel lijkend op die van Alexandros — de mijne ontmoeten. Ik voel een warmte die zich snel door mijn lichaam verspreidt. Een gevoel dat ik zo intens al lang niet meer heb ervaren. Een glimlach verschijnt langzaam op het gezicht van Æmilius als hij me bereikt. Het is bijna alsof hij het effect voelt dat hij op me heeft.
Zelfs ik ben verrast door het intense verlangen dat over me heen spoelt. Alles aan wat ik voel is verkeerd. Ik weet dat ik niet zo zou moeten voelen over de zoon van de minnares van mijn man, de jongen die ik heb weggestuurd, maar ik kan er niets aan doen. Ik wil hem. Ik wil dat hij me neemt.
Ik kijk naar Alexandros, bezorgd om zijn reactie, maar hij is te zeer in beslag genomen door Katya om het op te merken.
Ik ben te zeer gevangen in mijn eigen storm van passie om op dit moment jaloers te zijn. Ik richt mijn aandacht weer op Æmilius. Ik weet dat mijn aantrekkingskracht verkeerd is, maar ik weet ook dat hij de enige man ter wereld is die mijn echtgenoot geen kwaad zal doen.
Ik heb vele malen geprobeerd met andere mannen samen te zijn. Aanvankelijk wilde ik de jaloezie van mijn man opwekken en hem pijn doen zoals hij mij pijn deed. Al snel besefte ik dat dit een dwaze weg was. Hij voelde niets anders dan de drang om mij als zijn bezit te markeren. Alexandros in woede: hij maakte duidelijk dat ook al had hij zijn erasthai gevonden, ik de „heiligheid“ van ons huwelijk niet mocht bezoedelen.
De eerste man met wie ik sliep, een knappe jonge lycan die in de stallen werkte, werd binnen vierentwintig uur onthoofd. Alexandros liet zijn lichaam in de stallen achter zodat ik het de volgende ochtend zou vinden als ik voor mijn rijles kwam. Daarna was het voor alle andere lycan-mannen duidelijk dat ik volledig verboden terrein was.
Maar in Æmilius zie ik een grote kans. Niet alleen vind ik hem ongelooflijk betoverend, maar er is geen enkele mogelijkheid dat Alexandros Katya's woede zou riskeren door hem iets aan te doen. Het feit dat Æmilius zijn zoon is, weegt voor hem minder zwaar dan haar geluk.
Als ik in zijn ogen kijk, weet ik dat Æmilius net zo naar mij verlangt. Het maakt me niet uit of hij me alleen maar wil gebruiken om zijn behoeften te bevredigen. Ik wil hem om precies dezelfde reden. De complexe aard van onze dynamiek maakt onze aantrekkingskracht alleen maar intenser. Het voelt zo verboden, zo heerlijk verkeerd.
Æmilius komt dichterbij en pakt mijn hand. Hij geeft de rug van mijn hand de plichtmatige kus die alle bezoekers geven, maar dan draait hij mijn hand om en kust het vlezige kussentje bij mijn duim. Ik slaak een zachte kreet van verrassing als hij met zijn tong over mijn huid glijdt, waardoor er rillingen over mijn rug lopen.
„Goedenavond, Uwe Hoogheid,“ fluistert hij terwijl hij zich opricht tot zijn volle lengte voor me. Hij staat zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam kan voelen. „Ik wil u mijn oprechte dank betuigen voor uw uitnodiging om terug te keren naar het paleis.“
Mijn ogen schieten naar de zijne. Hij moet weten dat ik nooit wilde dat zijn moeder opnieuw een voet in mijn huis zou zetten.
Ik bestudeer hem aandachtig terwijl hij grijnst. Wat een brutaal lef. Ik vind het heerlijk.
Ik voel de hitte al weer in me opbouwen, verlangend om aangeraakt en vastgepakt te worden door zijn ruwe handen. Ik kan niet anders dan me voorstellen hoe heerlijk het zou voelen om zijn enorme lijf van bijna twee meter tegen me aan gedrukt te voelen.
Eén blik op hem en ik weet dat hij geen zachte minnaar is. Hij neemt wat hij wil, hoe hij het wil. Ik zou hem alles met me laten doen, hoe vies het ook was.
Ik word steeds meer opgewonden naarmate ik meer aan zijn handen op mijn lichaam denk. Ik wil niets liever dan mijn kleren uit te trekken en hier ter plekke seks te hebben met Æmilius. Misschien zou dat Alexandros' aandacht van Katya weten af te leiden.
Alsof hij mijn gedachten kan lezen, buigt hij zich naar me toe. Zijn adem strijkt langs de gevoelige huid van mijn nek en ik kantel instinctief mijn hoofd om hem beter toegang te geven.
„Ik hoop dat u tijd vindt om een dans met mij te delen, Uwe Majesteit,“ mompelt hij in mijn oor, zijn mond bijna tegen mijn oorlelletje. „Ik heb het gevoel dat wij vanavond nog niet klaar zijn met elkaar.“
Zijn woorden laten me ademloos achter, hunkerend naar meer.
