Forbidden (Nederlands)
Auteur
Ella Bujold
Lezers
469K
Hoofdstukken
23
Hoofdstuk 1: Een Wandeling in het Bos
AMELIA
Ik tilde de doos uit de vrachtwagen. 'Dit is de laatste, George,' zei ik terwijl ik hem voorzichtig in de opslagruimte neerzette.
George keek me ernstig aan. 'Weet je het zeker, jongen?' vroeg hij.
George was de beste vriend van mijn vader en was een rots in de branding geweest sinds mijn ouders waren overleden. Ik wist niet wat ik zonder hem had gemoeten.
Hij was er voor me geweest toen ik het het hardst nodig had. Ik stond daar, starend naar de unit waar mijn hele hebben en houden nu in dozen zat.
Ik haalde diep adem. 'Ja, ik weet het zeker. Ik moet dit doen voor mezelf en voor mijn ouders.' Ik had er lang over nagedacht en uiteindelijk besloten dat dit het beste voor me was.
George legde zijn hand op mijn schouder en kneep er zachtjes in. 'Ik snap het.' Hij glimlachte vriendelijk. Ook al zag hij me liever niet gaan, ik wist dat hij me nooit zou tegenhouden.
Ik wierp nog een laatste blik, en sloot toen snel de deur voordat ik me zou bedenken.
Na urenlang rijden en elk nummer op mijn telefoon te hebben afgespeeld, kwam ik eindelijk aan bij Killarney Provincial Park, mijn eerste bestemming.
Dit prachtige park stond bovenaan mijn lijstje en was mijn belangrijkste halte.
Ik stapte uit de auto en rekte me uit. Het voelde vreemd om hier zonder hen te zijn. Ik werd er een beetje emotioneel van.
Ik keek om me heen. Het park was prachtig groen. De bomen waren hoog en strekten zich uit zover het oog reikte.
Ik wilde naar Killarney Lake. Het was een lange en zware tocht over de Crack Trail, maar ik was vastbesloten het te halen.
Ik pakte mijn spullen, sloot de auto af en begon aan mijn tocht. Ik wandelde rustig over de paden, genoot van de schoonheid om me heen en maakte foto's van interessante dingen. Het was er erg vredig en stil.
Ik was al een paar uur onderweg en de zon begon onder te gaan. Ik besefte dat de dag was omgevlogen en het snel donker zou worden.
Gelukkig was ik voorbereid en had ik voor de zekerheid een kleine tent meegenomen.
Ik liep nog wat verder en zag een kleine opening in de bomen, bijna als een pad. Ik twijfelde even om van het pad af te gaan, maar wilde ergens met beschutting overnachten. Dus sloeg ik af en liep de open plek op.
Het gebied had dichte begroeiing voor een paar meter, maar werd toen opener en onthulde een perfecte plek om mijn tent op te zetten, net van het pad af.
Ik zette mijn spullen neer en keek rond naar het prachtige uitzicht. Ik was echt onder de indruk van het landschap.
Ik begon alles klaar te maken, nam mijn tijd en zette de dingen op zoals ik wilde, toen ik een luid gegrom achter me hoorde.
Ik verstijfde terwijl mijn hart tekeer ging en mijn ademhaling versnelde. Ik wist dat er grote dieren rondliepen, en had gehoopt er geen tegen te komen.
Gelukkig had George me wat berenspray meegegeven. Ik probeerde kalm te blijven en geen geluid te maken of plotselinge bewegingen.
Uiteindelijk bukte ik langzaam om in mijn tas te graaien naar de spray. Toen ging ik weer rechtop staan en keek langzaam om me heen, turend in de bomen op zoek naar tekenen van een dier.
Nog een luid gegrom echode door de bomen, maar dit keer kwam het van links en klonk veel dichterbij. Ik keek om me heen maar zag niets, en het werd snel donker waardoor het moeilijker werd om te zien.
Het geluid van brekende takken vulde mijn oren terwijl een dreigend gegrom achter me klonk. Ik draaide me om en schrok me rot van wat ik zag. Een grote roodbruine wolf stond voor me.
Ik wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit. De wolf was enorm en breed, maar op zijn eigen manier prachtig. Ik was geschokt en doodsbang. Maar ik bewonderde ook het dier voor me.
De wolf stond nu klaar om aan te vallen, met zijn grote oren plat en scherpe tanden ontbloot.
Ik raakte in paniek. Ik hield de spray stevig vast en spoot, recht op hem gericht. De wolf jankte en deinsde achteruit.
Ik greep mijn kans, wachtte geen seconde en zette het op een lopen.
Ik rende zo hard als ik kon, maar binnen seconden vulde een luid gehuil het bos. Het joeg me de stuipen op het lijf, want ik wist dat ik het dier nog bozer had gemaakt.
Het geluid van de poten van de wolf op de bosgrond begon te echoën, en vertelde me dat hij eraan kwam, en snel!
Ik bleef rennen, ontweek takken, sprong over rotsen en omgevallen bomen. Mijn borst en benen begonnen pijn te doen en te branden.
Toen zag ik een kleine grot, groot genoeg om me in te verstoppen.
Ik rende harder en sprong erin, verborg mezelf zodat ik niet gezien kon worden. Ik pakte wat modder en bladeren van de grond en smeerde ze over mijn lichaam, in de hoop mijn geur te maskeren.
Ik bedekte mijn mond en sloot mijn ogen. Ik was nog nooit zo bang geweest. Mijn hart voelde alsof het uit mijn borst zou springen. Ik hoorde de wolf buiten de grot rondlopen, boze geluiden makend.
Na een paar minuten hoorde ik hem niet meer. Ik keek voorzichtig naar buiten en zag hem niet.
Ik kwam langzaam tevoorschijn, om me heen kijkend, en net toen ik dacht dat hij weg was, sprong hij voor me, waardoor ik over een steen struikelde en op mijn kont viel.
Ik kon niet ademen en mijn lichaam trilde van angst terwijl hij dichterbij kwam. Ik dacht zeker dat ik er geweest was.
Ik sloot mijn ogen, wachtend tot hij me zou aanvallen, maar iets greep mijn arm stevig vast en trok me overeind.
Ik draaide snel mijn hoofd om te zien wat me vast had, en verwachtte niet een grote man te zien. Maar de man was erg lang.
Hij was groot en gespierd, met lichtbruin haar en heldere bruine ogen. Hij glimlachte naar me voordat ik iets tegen mijn hoofd voelde slaan en alles donker werd.
DAMON
Ik sloeg met mijn vuisten hard op mijn bureau, waardoor het hout splinterde.
'We hebben meer bewakers nodig aan de grenzen. Ik wil de koppen van die schurken op palen zien, begrepen?' bulderde ik tegen een van mijn strijders. Hij was nieuw, maar wist wat hem te doen stond.
Hij knikte snel. 'Ja, Alpha.' Daarna schoot hij mijn kantoor uit.
Voor de derde keer deze week waren er indringers ons gebied binnengedrongen, waardoor mijn roedel in gevaar kwam. Ze hadden twee van mijn strijders om zeep geholpen, en ik kookte van woede.
Ik wilde dit zo snel mogelijk opgelost zien. Als mijn vader hier lucht van zou krijgen, zou hij me mijn leiderschapstitel afpakken omdat ik de roedel niet had beschermd en mijn taak had verzaakt.
Er werd op mijn deur geklopt. 'WAT?' brulde ik.
Mijn assistent, Luca, kwam binnen. 'Alpha, we zitten met een probleem,' zei hij gehaast.
Ik gromde geïrriteerd. 'Wat is er nu weer aan de hand?' Ik vroeg me af of ik nog meer ellende kon verdragen op dit moment.
'Brian en ik waren het gebied aan het inspecteren toen we iemand aantroffen die hier niet thuishoorde. Ze heeft Brian verwond, maar niet ernstig. We hebben haar beneden opgesloten,' legde hij voorzichtig uit.
Dit kan er ook nog wel bij. Ik trok gefrustreerd aan mijn haar en stond op, klaar om naar beneden te gaan en de zaak af te handelen.
Luca bleef staan waar hij was en stak zijn hand op om me tegen te houden. 'Er is nog iets...,' zei hij aarzelend.
Ik keek hem vragend aan.
Hij haalde diep adem. 'De vrouw is een mens.'
Ik brulde woedend. 'Wat? Je hebt een mens hierheen gebracht? Naar onze roedel!' Ik was laaiend op mijn assistent omdat hij een mens naar onze roedel had gebracht. Dit kon onze soort in gevaar brengen.
Ik sprong op uit mijn stoel, waardoor deze tegen de muur knalde. 'Waar had je je hoofd, Luca?'
Hij deinsde terug. 'Toen Brian haar naderde, spoot ze hem met iets in, Alpha. We dachten dat ze gevaarlijk kon zijn en dat het het beste was om haar te vangen en hier naartoe te brengen.'
Ik wreef over mijn gezicht, nu echt ten einde raad. 'Besef je wel in wat voor penarie je me hebt gebracht?'
Hij boog zijn hoofd schuldbewust. 'Het spijt me, Alpha. We dachten dat ze misschien een jager was. Moet ik haar laten gaan?'
Ik schudde snel mijn hoofd. 'Nee, we kunnen haar niet laten gaan. We moeten dit snel afhandelen om onze roedel en onze soort te beschermen.'
Luca perste zijn lippen op elkaar en zweeg even. 'Oké, Alpha,' stemde hij uiteindelijk in.
Ik kneep in mijn neusbrug. 'Breng me naar het meisje. Ik wil met haar praten, zeker weten dat ze niet samenwerkt met jagers of dat er nog anderen bij betrokken zijn. Ik zit er niet op te wachten dat er mensen hier naar haar op zoek komen.'
Ik liep om het bureau heen en verliet gehaast het kantoor, ziedend van woede.
AMELIA
De geur van bloed en metaal was zo sterk dat ik er misselijk van werd. Toen ik mijn ogen opendeed en probeerde overeind te komen, bonsde mijn hoofd van de pijn.
Bij het aanraken van mijn voorhoofd rinkelden de kettingen om mijn polsen. Opeens schoot alles me weer te binnen. Ik keek om me heen en schrok me rot toen ik zag dat ik vastgeketend zat in een kleine ruimte.
Ik probeerde op te staan, maar de kettingen hielden me tegen. Ik trok er zo hard aan als ik kon, maar ze gaven geen krimp en sneden in mijn polsen.
Wat nu?
Mijn hart ging als een razende tekeer van angst. Toen hoorde ik stemmen en voetstappen dichterbij komen. Twee reusachtige kerels kwamen binnen.
Een van hen was de man die me had geslagen, maar de ander kende ik niet. Ik verstijfde en keek naar de nieuwkomer.
Hij was langer dan de ander, gespierd, en droeg strakke kleding die zijn spieren benadrukte. Hij had kort lichtbruin haar, felblauwe ogen en een sterke kaaklijn.
De man was ongelooflijk aantrekkelijk en ik voelde me tot hem aangetrokken. Dit bracht me in de war en wond me tegelijkertijd op.
Hij nam me op voordat hij bukte om de deur te openen. Hij kwam binnen en liep op me af.
Van dichtbij leek hij nog groter. Hij rook heerlijk. Ik sloot mijn ogen en snoof zijn geur op, wat me kalmeerde.
Waarom laat mijn ontvoerder me zo voelen? Het voelde niet goed, maar toch ook zo fijn.
Ik opende mijn ogen en keek in zijn blauwe kijkers terwijl hij mijn lichaam bestudeerde.
De grote man streek wat haar uit mijn gezicht. Zijn aanraking gaf me kippenvel.
Even leek hij te glimlachen, maar toen werden zijn ogen donker.
Dezelfde hand die net nog zo zacht was, greep nu mijn keel vast en duwde me tegen de muur. Ik was doodsbang en had pijn.
Ik kon amper ademhalen en probeerde zijn hand weg te duwen, maar hij was te sterk.
Zijn blauwe ogen boorden zich in de mijne. 'Wie ben jij? Waarom ben je hier?' vroeg hij woedend.
Ik probeerde te praten. 'Ik... Ik... ka...' Mijn zicht werd wazig en mijn borst deed pijn door gebrek aan zuurstof.
Hij zag dit en liet me op de grond vallen. Hij boog zich over me heen. Ik hoestte en haalde diep adem, in een poging bij te komen.
'ANTWOORD ME!' schreeuwde hij.
Ik keek hem even boos aan en zei toen: 'Ik... Ik was aan het wandelen.'
Hij keek verward. 'Wandelen?' vroeg hij.
'Ja, dat wat mensen soms doen. Ik kwam hier om in het bos te wandelen toen die vent' - ik wees naar de man die me gevangen had genomen - 'me op mijn hoofd sloeg en me hierheen bracht.' Ik gebaarde om me heen.
Hij zag er geïrriteerd uit. 'Hoe heet je?' vroeg hij.
Ik lachte schamper. 'Wat maakt het uit? Je vermoordt me toch wel, dus waarom zou ik het je vertellen?' zei ik boos.
'Ik stelde je een vraag. Antwoord me,' zei hij dreigend.
Ik zuchtte. 'Amelia, ik heet Amelia. Laat me nu alsjeblieft gaan. Je kunt me niet ontvoeren en hier vasthouden als ik gewoon aan het fucking wandelen was,' schreeuwde ik tegen hem. Ik werd steeds bozer.
Hij sloeg me in mijn gezicht. 'Schreeuw niet tegen mij! Ik doe wat ik wil.'
Hij torende boven me uit, ziedend van woede. Hij draaide zich om en liep naar de deur.
Hij keek nog een keer naar me. 'Houd Amelia hier... voorlopig,' zei hij tegen de andere man, die knikte.
Ik was geschokt en doodsbang. 'Nee, laat me gaan. Je kunt dit verdomme niet maken,' riep ik hem na.
Ik stond zo ver op als ik kon en trok hard aan de kettingen. Het metaal sneed in mijn huid en mijn vingers begonnen te bloeden, maar dat kon me niet schelen.
Nu was ik echt doodsbang. Ik begon te huilen omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren. Voor hij de kamer verliet, stopte hij even maar keek niet om.
'Alsjeblieft, ik smeek je, doe dit niet,' huilde ik.
Hij rechtte zijn rug en verliet de kamer, de deur achter zich op slot draaiend.
'FUCK!' gilde ik.
Ik was naar Killarney Park gekomen om te wandelen en mijn ouders te herdenken. Ik wilde tot rust komen en mijn verdriet en gebroken hart verwerken. Nu zat ik tot over mijn oren in de problemen.
Dus zakte ik neer op de harde vloer, huilend, denkend dat mijn leven voorbij was. Ik dacht dat ik het loodje zou leggen of voor altijd in deze kamer zou blijven.
