De Voogdij over Drie Winnen
Auteur
Renee Winget
Lezers
571K
Hoofdstukken
21
Andie Malone is een alleenstaande moeder die zichzelf en haar peuter onderhoudt met de inkomsten van haar bakkerij, wanneer haar beste vriendin en haar echtgenoot omkomen bij een overval, waardoor hun dochtertje wees wordt. Als Lily's vaste verzorger krijgt Andie de voogdij over haar. Maar de broer van Eli Cameron is ook omgekomen bij de overval, en hij is van mening dat de voogdij over zijn nichtje naar hem zou moeten gaan. Eli en Andie zijn geen onbekenden van elkaar. Ze verzetten zich al lange tijd tegen de vlammen die onder de oppervlakte smeulen — vlammen die altijd weer werden gedoofd door Andie's wantrouwen in mannen. Maar nu Eli erop staat om deel uit te maken van Lily's leven, zal Andie hem dichterbij moeten laten komen. Bovendien loopt de persoon die haar beste vriendin heeft vermoord nog vrij rond, waardoor het van levensbelang is om Eli te vertrouwen om haar leven te beschermen.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1
ANDIE
„Ach, kom op, Lily. Wat is er aan de hand, lieverd? Je hebt gegeten, je bent verschoond en je hebt je flesje gehad. Het is tijd om te gaan slapen. Alles is goed.“
Andrea Malone probeerde het acht maanden oude dochtertje van haar beste vriendin te troosten. Ze wiegde het meisje zachtjes heen en weer in haar armen en begreep niet wat er aan de hand was. Lily had zich nog nooit zo gedragen.
Niets leek de blonde schat te kalmeren. Andrea wist bijna geen raad meer, toen haar telefoon plotseling luid begon te rinkelen. Wie belde er nu om twee uur 's nachts?
Misschien hadden Candice en haar man Caleb besloten om Lily toch op te halen. Ze haastte zich naar haar slaapkamer met de onrustige, huilende baby in haar armen. Ze was net op tijd bij haar telefoon, voordat de voicemail aanging.
„Hallo?“
„Spreek ik met Andrea Malone?“ vroeg een vrouwenstem.
„Ja, daar spreekt u mee. Kan ik u helpen?“ antwoordde ze, terwijl ze moeite had om de telefoon en Lily tegelijk vast te houden.
„Ik weet dat het vreselijk laat is en ik hoor dat de baby overstuur is. Toch moet ik u vragen om naar het bureau te komen, mevrouw,“ ging de vrouw verder.
„Het bureau? Waar heeft u het over?“ Andrea was erg in de war, terwijl ze probeerde Lily rustig te krijgen.
„Ja mevrouw, het politiebureau van Whitehorse. U bent toch in Whitehorse?“
„Ja, maar wat is er aan de hand?“ Andrea raakte nog meer in de war en begon bang te worden.
„Ik leg het u uit als u hier bent, mevrouw. Vraag alstublieft naar rechercheur Murphy wanneer u binnenkomt.“
„O-o-oké,“ stotterde Andrea en ze hing op. De paniek sloeg toe terwijl ze Lily aankleedde. Daarna kleedde ze haar eigen dochtertje Lucy van tien maanden oud aan.
Ze zorgde ervoor dat hun luiertassen klaarstonden en liep toen met de meisjes naar de auto.
Ze zette Lily en Lucy in hun autostoeltjes. Toen begon ze aan de korte rit naar het politiebureau van Whitehorse, al leek die wel een eeuwigheid te duren. Wat was er in hemelsnaam gebeurd?
Andrea reed eindelijk de parkeerplaats op en vond een plekje dicht bij de ingang. Ze stapte uit de auto, tilde Lucy eruit en pakte daarna Lily, die nog in haar draagstoeltje zat.
Ze liep naar de deur. Ze had een babystoeltje in haar hand, twee luiertassen over haar schouders en nog een baby op haar heup.
Ze zag er vast niet uit. Ze had niet eens de tijd genomen om haar wijde T-shirt, strakke zwarte korte broek en slippers te verruilen voor iets anders.
Haar haar zat vast in de war en ze voelde zich alsof ze elk moment kon omvallen van slaapgebrek. Binnen zag ze een erg magere, blonde vrouw achter een balie zitten.
Andrea liep snel naar haar toe en zei: „Pardon, ik moet naar rechercheur Murphy vragen.“
De vrouw leek haar even goed op te nemen en antwoordde toen: „Geef me een paar minuten, mevrouw. Ik laat rechercheur Murphy weten dat u er bent.“
Ze stond op van haar bureau en liep weg. Andrea bleef alleen achter met twee overstuurde kinderen, terwijl ze er verschrikkelijk uitzag.
Ze keek rond in het vrijwel lege bureau en zag een paar lege stoelen. Ze zagen er niet erg comfortabel uit, maar het was beter dan niets. Ze ging zitten, precies toen Lily weer begon te huilen.
Andrea zette het babystoeltje en de luiertassen op de grond.
Ze zette Lucy even op de andere stoel en maakte Lily los uit het autostoeltje. Ze trok de baby tegen haar schouder en wiegde haar heen en weer. Ondertussen klom Lucy op haar schoot.
„Ik weet het, Lil. Sst, ik weet dat je zo moe bent. Ik wilde dat je gewoon ging slapen.“ Andrea probeerde haar te kalmeren. Lily wreef in haar oogjes en probeerde zich los te duwen.
„Mevrouw Malone?“ riep een vrouwenstem.
Andrea stond op en hield de twee meisjes stevig vast in haar armen. „Ja?“
„Oh, wauw. Ik wist niet dat u twee kinderen bij u had.“
„Ehm ja, ik pas op de baby van mijn beste vriendin,“ legde Andrea uit. Ze ging even verzitten met de meisjes. Lily wreef haar snotneus af aan Andrea's T-shirt.
„Nu zou ik willen dat iemand anders mijn telefoontje had aangenomen,“ zei de vrouw. Ze stapte naar voren en stak haar armen uit om Lucy over te nemen.
Andrea liet het toe. De vrouw was tenslotte een politieagent.
Andrea pakte de luiertassen en het autostoeltje op. Ze hield Lily wat steviger vast toen die weer begon te spartelen. Ze volgde de agente naar een andere kamer, die rustig en afgelegen was.
Het zag er veel comfortabeler uit dan de wachtkamer waar ze net zat.
„Bent u rechercheur Murphy?“ wist Andrea te vragen, terwijl ze de tassen op de lange donkere tafel zette en het stoeltje op de grond plaatste.
„Ja, mevrouw. Is dit kleintje dat ik vasthoud van u?“
„Ja, dat klopt. Dat is Lucy. Wilt u me nu alstublieft uitleggen waarom ik hier om bijna drie uur 's nachts ben?“ vroeg Andrea. Ze hield Lily weer wat beter vast. Ze stak haar handen uit om Lucy terug te pakken, maar rechercheur Murphy schudde haar hoofd.
„Ik vind het niet erg om haar vast te houden. Ze lijkt meer ontspannen dan Lily. Mag ik haar nog even vasthouden? U bent nieuw hier, of niet?“
„Natuurlijk, u mag haar vasthouden. Bedankt. En ja, ik ben hier vlak voor de geboorte van Lucy naartoe verhuisd. Ik wilde dichter bij mijn beste vriendin Candice wonen.“
„Mevrouw Malone, het spijt me vreselijk om u dit te vertellen. Ik weet niet hoe ik dit makkelijk moet zeggen. Candice en Caleb zijn gisteravond vermoord. We vermoeden dat het een overval was.“
„Hun portemonnees, sieraden en andere kostbaarheden zijn meegenomen. De enige reden dat we weten wie ze zijn... nou ja, het is een klein dorp,“ legde rechercheur Murphy uit.
Andrea staarde de rechercheur alleen maar aan. Het leek alsof alles in vertraging gebeurde. Caleb en Candice waren er niet meer? Een overval? In dit kleine dorp? Waarom?
„Mevrouw Malone, hoort u me nog?“ vroeg rechercheur Murphy.
Andrea's grijze ogen keken in de groenbruine ogen van de rechercheur. „Wat? Het spijt me. Weet u het zeker?“
Rechercheur Murphy hield Lucy wat beter vast. „We hebben al hun familieleden proberen te bellen. Niemand nam op, alleen u. We hebben u nodig om hen te identificeren. We zullen er alles aan doen om te vinden wie dit heeft gedaan. Het waren geweldige mensen.“
„En Lucy en Lily dan? Ik kan ze niet alleen laten,“ fluisterde Andrea, terwijl haar ogen zich vulden met tranen. Haar beste vriendin was er niet meer. Wat moest ze nu doen?
„Ik zal een paar agenten halen om voor hen te zorgen. Ondertussen neem ik u mee naar het mortuarium.“
Andrea kromp een beetje ineen bij het woord mortuarium. „Kunt... kunt u niet wachten tot u een familielid te pakken krijgt? Ik denk niet dat ik dit kan.“
„We hebben het net nog een keer geprobeerd. We hebben wel vier uur gewacht voordat we u belden. Het spijt me, ik kan dit niet minder pijnlijk voor u maken.“
Andrea zag het medelijden in de groenbruine ogen van de rechercheur. Nu pas bekeek ze de vrouw echt goed. Ze was klein, had bruin golvend haar en een warme huidskleur.
Andrea slikte een snik in. „Oké,“ zei ze, en ze zuchtte verslagen.
„Goed. Ik ben zo terug met een paar agenten om op de baby's te letten.“
Andrea knikte. Ze had geen idee wat haar te wachten stond. Ze was vijfentwintig jaar oud en had nog nooit een lichaam hoeven identificeren. Ze rilde bij de gedachte, maar probeerde haar tranen tegen te houden. Ze moest dit doen.
ELI
Elijah Cameron werd wakker van zijn wekker om vier uur 's ochtends. Het werk op de boerderij begon vroeg. Hij zette de wekker uit en rolde uit bed. Zoals elke ochtend keek hij op zijn telefoon. Hij had vier gemiste oproepen en twee ingesproken berichten.
Hij fronste. Dat gebeurde bijna nooit. Hij keek naar het nummer, maar kende het niet. Hij belde zijn voicemail en luisterde naar de twee berichten. Beide waren van de politie van Whitehorse.
Wat de fuck? Hij belde terug en vroeg naar rechercheur Murphy, zoals het bericht hem opdroeg.
„Het spijt me enorm, meneer Cameron, maar ze is op dit moment in gesprek. Ik weet wel zeker dat ze wil dat u hierheen komt. Er is een ongeluk gebeurd. Dat is alles wat ik u over de telefoon kan vertellen.“
„U kunt hier beter zo snel mogelijk naartoe komen.“
„Oké, ik ben er zo,“ antwoordde hij. Hij hing op en vergat helemaal om te douchen. Hij trok snel een donkere spijkerbroek en een wit T-shirt aan. Toen liep hij naar beneden en trok zijn versleten donkerbruine laarzen aan.
Nadat hij zijn sleutels en bruine cowboyhoed had gepakt, liep hij de deur uit.
Hij stuurde snel een appje naar een paar van de jongens die vroeg begonnen. Hij liet ze weten waar hij heen ging en dat hij snel terug zou zijn.
Hij rende naar zijn grijze pick-uptruck en reed richting het dorp. Er gingen duizend gedachten door zijn hoofd, terwijl hij zich naar het politiebureau haastte.
Wat voor ongeluk? Wie was erbij betrokken? Zijn hart begon sneller te kloppen tijdens de rit. Hij pakte zijn telefoon om zijn grote broer te bellen, maar kreeg meteen de voicemail. Vreemd.
ANDIE
Andrea schrok toen de deur weer openging. Ze keek op en zag rechercheur Murphy binnenkomen met twee mannelijke agenten.
Andrea voelde zich eerst onzeker. Dat was vast van haar gezicht af te lezen.
„Het is goed, mevrouw Malone. Dit zijn agent Dean en agent Carl. Ze zijn zelf vaders en weten goed hoe ze met kinderen moeten omgaan,“ legde rechercheur Murphy uit.
Andrea zuchtte en stond op. Ze gaf beide meisjes een kus en zei: „Ik ben zo terug, lieverds.“ Lucy en Lily grepen allebei naar haar. Het brak haar hart dat ze de meisjes niet kon meenemen.
Ze volgde rechercheur Murphy door de smalle gang naar een deur. Murphy draaide zich naar haar toe en kneep even in haar arm. Andrea keek de vrouw strak aan.
„Ik weet dat dit zwaar gaat worden. Maar ik wijk niet van uw zijde,“ verzekerde de rechercheur haar.
Andrea haalde diep adem en knikte. Ze wilde dit gewoon achter de rug hebben en naar huis gaan. Ze was kapot en de meisjes waren ook uitgeput. Ze wilde gewoon al haar emoties de vrije loop kunnen laten.
Ze liepen de kamer binnen. Meteen voelde ze de kou op haar blote huid. Ze sloeg haar armen stevig om zich heen en liet zich rillen. Alles voelde alsof de wereld om haar heen draaide.
De ene muur was helemaal leeg. De andere muur was van metaal en had kleine metalen deurtjes. Ze haalde diep en bibberend adem, terwijl rechercheur Murphy tussen twee deuren in ging staan.
„Oké, ik weet dat dit moeilijk gaat zijn.“
„Doe het maar gewoon,“ zei Andrea met op elkaar geklemde kaken. Het maakte niet uit hoeveel ze erover spraken. Het zou niets veranderen en haar er niet op voorbereiden.
Ze probeerde zichzelf toch een beetje voor te bereiden, terwijl de rechercheur de eerste lade opentrok. Het lichaam was bedekt met een laken.
De rechercheur trok langzaam het laken naar achteren. Daar lag Caleb Cameron. Hij was zo bleek en zo levenloos. Door haar tranen zag ze alles wazig. Snel keek ze de andere kant op. „Ja, dat is Caleb,“ bracht ze er met moeite uit.
Murphy duwde de lade terug naar binnen en deed de deur dicht. Ze deed een stap opzij naar de volgende deur, naast die van Caleb. Langzaam trok ze de lade naar buiten en sloeg het andere laken terug.
De tranen rolden over haar wangen. „Dat is Candice.“ Andrea kon niet geloven waar ze naar keek. Haar beste vriendin, die ze al twintig jaar kende, lag daar. Net zo bleek en levenloos als Caleb.
Andrea draaide zich om en haastte zich de koude kamer uit. Ze kon het toilet niet vinden. Daarom rende ze door de voordeur naar buiten en gaf alles over wat ze eerder had gegeten.
Ze zakte op haar knieën en hield haar maag stevig vast, terwijl ze daar huilend zat.
ELI
Elijah stond bij de receptioniste in het politiebureau. Hij maakte een praatje met haar, terwijl hij op rechercheur Murphy wachtte.
Ineens hoorde hij het geluid van zware voetstappen. Hij keek op en zag de kleine pittige vrouw, die hij uit duizenden zou herkennen. Andie Malone, de beste vriendin van Candice.
Hij keek hoe ze door de deur naar buiten rende en op de grond viel. Hij rende achter haar aan. Hij hoorde het hartverscheurende geluid van hoe ze moest overgeven en hij zag haar tranen.
Hij hurkte een beetje achter haar neer. „Andie, wat is er mis?“ vroeg hij kalm.
Ze draaide zich iets naar hem toe. Haar mooie grijze ogen stonden wijd open van schrik. De tranen stroomden over haar wangen.
„Oh, Eli,“ snikte ze. Verder kreeg ze geen woord uitgebracht.
Elijah wist niet wat hij moest doen. Hij trok haar kleine lichaam tegen zijn grote, brede borst aan. „Rustig maar. Praat met me, Andie.“
Ze schudde snel haar hoofd en probeerde zich los te maken. „Ik moet de meisjes ophalen,“ fluisterde ze.
„Lucy en Lily?“ vroeg Eli zachtjes.
Ze knikte en stond op, terwijl ze een beetje struikelde.
Hij stak zijn armen uit en ving haar op. Haar lichaam voelde ijskoud aan. „Andie?“ vroeg hij, precies toen de deur achter hem openging.
„Mevrouw Malone,“ riep rechercheur Murphy. „Oh, gelukkig bent u er nog. De baby's huilen. Ik heb het geprobeerd, en agent Dean en agent Carl ook. We krijgen ze maar niet stil.“
Andie trok zich los van Eli en liep weer naar binnen. Ze leek ontzettend in de war en versuft.
Eli volgde haar naar binnen en rechercheur Murphy liep achter hem aan. „Eli, kunnen we even praten?“
Eli zuchtte toen hij Andie zag weglopen. Hij kon niet geloven dat ze alleen maar een ultrakort broekje, slippers en een oud T-shirt droeg. Ze had beter moeten weten dan zoiets aan te trekken.
Hij hoorde iemand zijn keel schrapen en draaide zich weer om naar de rechercheur. „Wat is er gebeurd, Murphy?“ eiste hij te weten, terwijl hij haar boos aankeek.
„Er was een incident met Caleb en Candice. Alleen mevrouw Malone nam de telefoon op. We vonden haar in de recente berichten en wisten dat ze Lily bij zich had.“
„Eli, ze zijn overvallen en we denken dat er een gevecht was. Caleb en Candice... ze zijn allebei dood. Het spijt me zo, Eli.“
„Wat?“ bracht hij naar adem happend uit. Hij zakte wankelend op een stoel neer.
„Eli, ik ken Caleb. Hij heeft ongetwijfeld gevochten met de dader, maar ze zijn neergeschoten,“ legde Murphy uit, terwijl ze probeerde hem aan te kijken.
Hij keek weg, verderop in de gang. „Waarvoor had je Andie dan nodig?“
„Ze was de laatste die we belden. We wisten niet dat ze zelf ook een dochter bij zich had. We wisten alleen dat ze op Lily paste. We hadden iemand nodig om te bevestigen wie we hier hadden,“ legde Murphy uit.
„Van iedereen moest je háár hierheen slepen om te identificeren wie er in het mortuarium ligt? Nou, ik ben er nu, dus laten we dit doen.“ Hij werd overspoeld door woede. Hoe durfde Murphy om Andie hierbij te betrekken?
Ze was niet eens familie. Ze was de beste vriendin van zijn schoonzus.
„Dat heeft ze al gedaan,“ fluisterde Murphy.
Eli sprong onmiddellijk op uit de stoel. Geen wonder dat ze zo overstuur was. „Waar is ze?“ eiste hij. Hij werd nog bozer.
Hij was altijd al degene met een kort lontje. Caleb was altijd rustig geweest.
„Tweede deur rechts,“ antwoordde Murphy.
Hij liep snel naar de deur die ze had aangewezen. Hij duwde de deur open. Hij kon zijn ogen niet geloven toen hij Andie zag. Ze probeerde tegelijkertijd haar dochter en zijn nichtje te troosten.
„Andie, hier, laat mij maar.“ Hij pakte Lucy op, die het dichtst bij hem was. Hij begon haar zachtjes op en neer te wiegen, terwijl Andie voor Lily zorgde. „Kom op, laat me jullie naar huis brengen.“
ANDIE
Andie keek op naar Eli. Ze fronste een beetje toen ze in zijn amberkleurige ogen keek. Ze leken nu meer koperkleurig. „Help me gewoon om ze naar de auto te brengen. Ik regel de rest wel.“
„Andie, ik kan helpen,“ probeerde Eli nog eens.
Ze schudde haar hoofd. „Nee, ik regel het wel,“ zei ze koeltjes. Ze had een tijd geleden al geleerd om mannen niet te vertrouwen. Ze wilde niet afhankelijk van hen zijn. En deze cowboy was vast niet anders.
„Ik kan mijn moeder bellen. Zij kan Lily overnemen,“ stelde hij voor.
„Nee, zij moet het nieuws nog horen en het kunnen verwerken, Eli. Je kunt niet zoiets vertellen en er dan aan toevoegen: 'Hé, zorg even voor je kleindochter'. Het komt wel goed, Eli. Ik kan het wel aan.“
Ze zette de inmiddels rustige Lily in het babystoeltje, pakte de tassen en haastte zich de kamer uit. Ze liep naar haar helderblauwe Toyota Camry, met Eli vlak achter haar.
Ze zette Lily in de auto en maakte het stoeltje vast. Toen pakte ze Lucy en liep ze naar de andere kant van de auto. Ze zette haar kleine dochtertje in het andere stoeltje.
Ze stapte in aan de bestuurderskant en wilde de auto starten. Ze moest weg van Eli en weg van het politiebureau. Ze wilde gewoon thuis zijn.
Een klop op haar raam deed haar opschrikken. Ze keek opzij en zag Eli staan. Ze kneep haar ogen even dicht en draaide toen haar raam naar beneden. „Wat is er, Eli?“
„Heb je mijn nummer?“ vroeg hij. Hij leunde naar binnen door het raam. Dat was vast niet makkelijk, aangezien hij heel lang was.
„Nee, dat heb ik niet, Eli. Dat weet je best.“ Ze zuchtte wanhopig. Ze hadden elkaar het afgelopen jaar, sinds ze hier woonde, nooit echt leren kennen. Wanneer hadden ze dan nummers moeten uitwisselen?
„Telefoon,“ eiste hij, terwijl hij zijn grote hand naar haar uitstak.
Ze keek hem met samengeknepen ogen aan en weigerde in zijn ogen te kijken. Ze pakte haar telefoon van de passagiersstoel en gaf die aan hem. „Ik weet niet waarom dit nu moet, Eli.“
„Omdat je nu niet alleen zou moeten zijn. Dus als je mij of iemand anders nodig hebt, bel dan gewoon.“ Hij was klaar met het opslaan van zijn nummer en gaf haar telefoon terug.
Ze zou het later wel gewoon verwijderen, dacht ze. Ze pakte de telefoon aan en gooide hem weer op de stoel naast zich.
„Ik meen het, Andie. Ik kom later even bij je kijken. Ik ga met mijn ouders praten om te zien hoe zij dit allemaal willen regelen. Ik wil het liever niet vragen, maar kun jij de familie van Candice bellen om het ze te vertellen?“ Hij kneep in haar schouder.
Haar ogen vulden zich met tranen. „Ja, dat doe ik wel.“
„Bedankt, Andie.“
„Mag ik nu gaan?“
„Ja.“
Ze wachtte tot hij een stap achteruit deed van de auto. Toen reed ze achteruit en ging ze op weg naar huis. Ze was net haar oprit opgereden, toen beide meisjes weer begonnen te huilen.
Ze kneep haar ogen stevig dicht. Het zag ernaar uit dat ze haar bakkerij vandaag niet ging openen. Het maakte niet uit dat de winkel vlak naast haar huis zat. Het ging gewoon echt niet.
Ze stapte uit de auto, haalde de baby's en de tassen eruit en liep toen naar het kleine grijze huis met twee slaapkamers.
Ze legde de kleine meisjes op de grond in de woonkamer bij hun speelgoed. Toen begon ze hun flesjes klaar te maken.
Lucy leek rustiger te worden zodra ze uit het autostoeltje was. Maar arme Lily wilde er niets van weten en weigerde te kalmeren.
Andie haastte zich naar haar toe en begon haar als eerste de fles te geven. Het arme meisje wist dat er iets mis was.
Andie slaakte een zucht van verlichting toen Lily begon te drinken. Toen ze klaar was, verschoonde Andie haar luier. Daarna legde ze het meisje in de box. Uiteindelijk viel Lily, totaal uitgeput, in slaap.
Ze deed hetzelfde met Lucy en legde ook haar in de box. Ze pakte haar telefoon en belde mevrouw Howell, de moeder van Candice.
Mevrouw Howell nam na drie keer overgaan op. „Andrea, heb jij al iets van Candice gehoord? Ik krijg haar maar niet te pakken.“
Andie slikte haar tranen weg. „Daarom bel ik u, mevrouw Howell. Ik doe dit liever niet over de telefoon. Als u nog niet zit, mevrouw Howell, kunt u dat beter even doen,“ zei Andie.
„Andrea, lieverd, je maakt me bang. Maar ik zit.“
„Mevrouw Howell, Caleb en Candice waren betrokken bij een overval. Ze zijn gisteravond laat neergeschoten. Ze... ehm... ze hebben het niet gehaald. Ze zijn allebei dood.“ Andie kreeg de woorden er amper uit voordat de tranen weer kwamen.
„Oh, mijn God! En de baby?“
„Ze is bij mij. Ze is al sinds gisteravond hier. Caleb en Candice hadden hun wekelijkse avondje uit,“ legde Andie uit.
„Oh, mijn God. Bruce en ik komen er meteen aan. Gaat het met jou, Andie?“
„Ja, met mij komt het wel goed. Ik moet nu voor twee kleine meisjes zorgen. Zij komen op de eerste plaats,“ fluisterde ze in de telefoon.
„We zijn er zo, lieverd.“ Mevrouw Howell hing de telefoon op.
Andie gooide haar telefoon naar de andere kant van de bank. Ze keek even bij de meisjes om te zien of alles nog goed met ze was.
Ze ging op de bank liggen en rolde zich op tot een bolletje. Verdoofd staarde ze naar de muur. Ze had zich nog nooit in haar leven zo gevoelloos gevoeld. Wat moest ze nu doen?
