Gebroken koningin
Nooit meer naar huis
ARIEL
Als papa de auto voor het huis parkeert, hoor ik harde muziek en gelach uit de achtertuin komen.
Het klinkt alsof er een feest in volle gang is, maar ondanks mijn thuiskomst weet ik dat het niet ter ere van mij is.
"Het is oudejaarsavond," zegt papa terwijl hij in mijn schouder knijpt. "En hoe kunnen we het nieuwe jaar beter beginnen dan met jouw thuiskomst?"
Het voelt vreemd om weer een feestdag te vieren. De afgelopen twee jaar heb ik die niet eens geregistreerd.
Ik glimlach en knik. "Het is goed om terug te zijn."
Ik probeer een dapper gezicht op te zetten, maar van binnen ben ik een nerveus wrak.
Ik ben al bij één feest weggelopen omdat het te veel was... Wat als het weer gebeurt?
Amy voelt mijn angst en slaat haar armen om me heen vanaf de achterbank.
"We lopen samen naar binnen," zegt ze troostend. "Als het te veel wordt, zeg je het maar en dan leid ik de aandacht wel af terwijl je ontsnapt."
We stappen uit de auto en lopen om het huis heen naar de achtertuin, waar een laaiend vreugdevuur het middelpunt is van een luidruchtig openluchtfeest.
De hele roedel is hier bijeen om te drinken en feest te vieren. Jongens worstelen in het gras, pups rennen wild rond en stelletjes dansen in het maanlicht.
Hoe bang ik ook was om terug te keren, ik voel me zoveel beter nu ik zie dat er eigenlijk helemaal niets veranderd is.
"Ik heb dit gemist," zeg ik, me plotseling sentimenteel voelend. "Ik... ik had nooit gedacht dat ik deze plek nog eens zou zien."
"Nou, je bent nu thuis. En niemand zal je ooit nog van ons wegnemen," zegt mijn vader terwijl hij me een knuffel geeft.
"Ik ga je moeder en zusje zoeken. Ze zullen zo blij zijn je te zien."
Terwijl hij in het drukke gezelschap verdwijnt, werp ik Amy een blik toe.
"Ik betwijfel of ze blij zullen zijn me te zien," zeg ik, terwijl ik me weer nerveus begin te voelen.
"Ik weet dat je je meningsverschillen met hen had, maar ze zijn je familie," antwoordt Amy verwijtend.
"Toen je werd meegenomen, was niet alleen je vader er kapot van. Je moeder was ook een wrak."
Ik wil Amy geloven, maar als mijn moeder zo radeloos was, waarom is ze dan niet met mijn vader meegekomen om mij te zien?
Als ze zo bezorgd om me was, waarom wachtte ze me dan niet op toen ik hier aankwam?
Nee, mijn moeder heeft me altijd veracht, diep van binnen. Ze kreeg me op zeer jonge leeftijd, toen mijn vader haar zwanger maakte.
Ik denk dat ze het me kwalijk neemt dat ik haar kansen op het vinden van haar voorbestemde partner heb verpest.
Ik denk dat ze het papa ook kwalijk neemt, maar hij is beter dan welke voorbestemde partner dan ook.
Natuurlijk, toen Natalia geboren werd, had mama eindelijk iemand via wie ze kon leven. Zo populair, mooi en perfect.
Ondertussen ben ik nooit meer dan een teleurstelling geweest.
Het meisje dat vocht.
Dat in de modder speelde.
Dat krijger wilde worden.
Wel, nu Nat is gekoppeld met de alfa en er een pup onderweg is, leeft mijn moeder haar droom.
Wat heb ik gedaan? Ik ben verdomme ontvoerd.
"Ariel, je hebt die blik in je ogen," zegt Amy streng. "Beloof me dat je ze op zijn minst een kans geeft."
"Prima, maar ik doe het alleen voor mijn vader," zeg ik met een zucht.
De waarheid is dat ik heel graag weer contact wil hebben met mijn moeder en zus. Ik weet alleen niet of zij hetzelfde zullen voelen.
"ARIEL, BEN JIJ DAT!?"
Ik word uit het niets getackeld door een reus van een man. Mijn wolf begint zich te verdedigen totdat ik zie wie het is.
"James, ga van me af, jij uit de kluiten gewassen pup," zeg ik lachend terwijl hij me tegen de grond drukt. Het is James, de jongen die naast me trainde in het trainingsprogramma voor krijgers.
"Ik kan gewoon niet geloven dat je hier echt bent," zegt hij, terwijl hij een beetje mistig kijkt. "We dachten allemaal dat je voorgoed verdwenen was."
De rest van mijn oude team komt aanrennen en ze vallen over me heen terwijl Amy uit de weg stapt.
Ik voel de liefde echt. Ik kan niet geloven hoe erg ik al deze bruten heb gemist.
"Het team is herenigd!" roept James huilend. Hij helpt me overeind, en plotseling besef ik dat er iets veranderd is.
Dwayne... Adam... Shane...
Ze hebben allemaal paringsmerken.
"Zijn jullie allemaal gekoppeld?" vraag ik vol ongeloof. Dan zie ik James' merk.
"Zelfs jij?"
"Hé, ik neem aanstoot aan die toon," zegt hij grijnzend. "Ik ben echt wel partner materiaal."
Ik kan niet geloven hoeveel van mijn vrienden nu gekoppeld zijn. Mijn leven mag de afgelopen twee jaar dan wel op een laag pitje hebben gestaan, maar dat van alle anderen ging gewoon door zonder mij.
"Nou, ik ben nog steeds zo single als wat, dus voel je er niet te slecht over," zegt Amy geërgerd.
"En wat dat betreft, ik zie dat ze een nieuwe fles wijn aan het openen zijn bij het vuur, dus als je me even wilt excuseren..."
James en ik lachen als Amy naar het vreugdevuur rent. "Ze is zeker niet veranderd. Daar kun je altijd op rekenen," zegt James hoofdschuddend.
"Dank de Godin voor dat soort kleine gunsten," zeg ik instemmend.
Hoewel ik blij ben met mijn weerzien met James en de anderen, realiseer ik me dat er één lid van ons oude team is dat ik nog steeds niet heb gezien.
"Waar is Xavier?" vraag ik, terwijl ik mijn nek omdraai om rond te kijken. Zijn naam zeggen geeft me om de een of andere reden vlinders.
"Ik weet zeker dat hij hier ergens is. Waarschijnlijk bij je zus," zegt James.
"Hij is nu misschien de alfa, maar ze houdt hem aan een korte lijn," voegt hij eraan toe, terwijl hij zijn handen als een halsband om zijn nek legt en doet alsof hij zichzelf verstikt.
Mijn vlinders verdwijnen in een oogwenk. Ik was bijna vergeten dat Natalia is gekoppeld met Xavier. Misschien moet ik samen met Amy die fles wijn gaan leegdrinken.
"Ik weet zeker dat hij blij zal zijn om je te zien," zegt James.
"Jij was de enige die hem kon bijhouden tijdens de training. Ik weet zeker dat als je met hem praat, hij je weer bij de groep laat en een roedelkrijger laat worden."
Word een roedelkrijger...
Voor het eerst sinds ik thuis ben, denk ik echt na over wat de toekomst voor me in petto heeft, en dat is opwindend.
Ik ben zoveel verloren, maar misschien ben ik dit nog niet kwijt - mijn droom om een roedelkrijger te worden.
Terwijl ik in de vlammen van het dansende vreugdevuur staar en erover nadenk om weer te gaan trainen, snijdt iets ijskouds door de warmte die ik voel – mijn moeder die met papa naar me toe komt lopen.
Ze is stijf en terughoudend als ze me benadert.
Geen knuffel. Geen tranen. Geen emotie.
Dit is de reünie die ik had verwacht, maar niet de reünie waarop ik had gehoopt.
"Je ziet er goed uit," zegt mama, zonder een zweem van sentiment. "Ik ben blij dat de Godin je veilig bij ons heeft teruggebracht."
Mijn wolf begint in me rond te ijsberen terwijl mijn angst toeslaat.
Waarom laat ik haar altijd dit effect op me hebben?
Papa ziet er ook nerveus uit, hij krabt aan de achterkant van zijn hand terwijl hij wacht om te zien hoe ik zal reageren.
"Zonder de Godin zou ik hier niet zijn. Eerlijk gezegd zou ik dood moeten zijn," zeg ik terwijl ik haar recht in de ogen kijk.
"Ik bad elke dag dat de jagers me gevangen hielden dat ik zou sterven. De dood zou een zoete bevrijding zijn geweest. Maar ik denk dat de Godin andere plannen met me heeft."
Mijn botte woorden schudden mijn moeder uit haar stijve houding.
"Moeten we dit op het feest bespreken?" vraagt ze ongemakkelijk.
"Natuurlijk niet, ik zou niet willen dat mijn ontvoering je ongemak bezorgt," zeg ik bitter. "Je kon niet eens de moeite nemen om me met papa op te zoeken toen je erachter kwam dat ik nog leefde."
"Ariel, alsjeblieft..." zegt mijn vader en probeert tussenbeide te komen, maar het is te laat.
Er is veel veranderd in twee jaar, maar de breuk tussen mijn moeder en mij is nog precies hetzelfde.
"Dat is niet eerlijk, Ariel," antwoordt mijn moeder, haar toon verwisselend. "Je zus had me nodig. Ik kon haar hier niet alleen laten."
"Nat heeft een partner, mam. Ik ~had je nodig. Niet alleen gisteren. Niet alleen vandaag. Ik heb je altijd nodig gehad, maar jij was er alleen voor haar. Waarom is dat?" zeg ik verhit.
Jaren van onopgeloste gevoelens borrelen naar de oppervlakte en ik kan niet voorkomen dat ze overkoken.
Andere roedelleden verzamelen zich om naar de show te kijken terwijl ik mijn moeder confronteer.
"Waarom doe je altijd zo kil tegen me?" roep ik.
"Dus nu ben ik een slechte moeder? Is dat het?" schreeuwt ze terug. "Ik heb alles ~voor jou opgegeven en jij bent alleen maar ondankbaar!"
Daar heb je het. De echte reden waarom ze me niet kan uitstaan.
"Ariel, ik beveel je hier onmiddellijk mee te stoppen!" Een hoogzwangere Natalia duwt zich door de menigte en gaat naast mama staan. "Zo spreek je niet tegen onze moeder!"
Mijn zus heeft me twee jaar niet gezien. Ze wist niet eens zeker of ik nog leefde. En toch zijn dit haar eerste woorden tegen mij...
"Jij beveelt ~mij?" Zeg ik. Nat heeft altijd gedacht dat de wereld om haar draait, maar wie denkt ze wel dat ze is?
"Ja, als jouw luna, ~beveel ik je om geen scènes meer te maken," zegt ze streng.
"Ik ben je zus, niet je onderdaan," zeg ik vol ongeloof.
"Wat is hier aan de hand?" vraagt een norse stem.
Mijn lichaam verstijft als Xaviers geur me raakt. Brandhout en klaver. Het is vreemd bedwelmend.
Terwijl de menigte uit elkaar gaat voor de alfa, staar ik recht in zijn ogen en hij in de mijne.
"Partner." Het woord ontsnapt aan mijn lippen nog voor ik het kan verwerken.
O mijn Godin. Dat kan hij niet zijn. Dit kan niet gebeuren.
Mijn wolf begint plotseling in mijn hoofd te klauwen, en me vanbinnen aan stukken te scheuren – ze wil eruit.
NEE! IK WIL NIET VAN GEDAANTE VERWISSELEN.
Het is niet alleen mijn wolf die de overhand neemt... het is iets anders. Pure woede.
Ik hou mijn hoofd in mijn handen, zwaar hijgend. Ik wil schreeuwen. Ik wil uitbarsten van woede.
Wat gebeurt er met me?
Mijn blik gaat naar Natalia en haar ogen worden groot.
Ik zie alleen maar rood.
Continue to the next chapter of Gebroken koningin