Dochter van Albion
Auteur
Lezers
290K
Hoofdstukken
59
Geboren uit As
„Wie was ze?“ De man neemt even de tijd en herhaalt de vraag van de journalist.
Hij zit in een grote, dikke grijze stoel met zijn handen op zijn knieën. Een vuur knettert in de open haard naast hem en werpt lange schaduwen op de bleke muur achter hem. De helft van zijn gezicht is verborgen in het donker. De journalist tegenover hem buigt naar voren om hem beter te kunnen zien.
„Ze was vrijheid. Ze was vuur en as. Ze brandde van passie. Haar naam was Alexandra, en ze was mijn moeder.“
***
Ik sta in de grote hal, waar we meestal onze maaltijden gebruiken of kogels in de juiste dozen sorteren. Lange tafels strekken zich uit van het ene eind van de zaal naar het andere, en lichtgrijze gordijnen hangen aan het plafond, opzijgetrokken zodat het kale, met as bedekte landschap buiten zichtbaar is.
Vandaag is de zaal leeg. Zware ijzeren luiken bedekken de ramen en dompelen de ruimte in duisternis. Slechts een paar gele lampen aan het plafond geven wat licht.
We staan in rijen. Tien rijen van vijftig meisjes. We dragen allemaal ons uniform: lange, grijze vilten rokken die strak om ons middel gewikkeld zijn, met lichtgrijze linnen blouses erin gestopt.
We dragen zwarte stropdassen, sokken en glimmende schoenen. Linten houden ons steile blonde haar strak naar achteren. Voor ons staan onze leraren en de Meesters.
Dit is de eerste keer dat ik ooit een Meester heb gezien. Ze zijn groter dan ik had verwacht, veel groter dan wij. Ze houden hun blonde haar kort en hun scherpe, hoekige gezichten zijn gladgeschoren.
Er zijn er vijf in de hal bij ons. Ze staan kaarsrecht in traditionele grijze pakken, met hun armen achter hun rug.
Onze leraren verplaatsen zich snel naar de achterkant van de hal. Ze blozen licht, duidelijk geïntimideerd door de macht van deze mannen.
De Meesters gaan zitten op het kleine podium, op oude plastic stoelen, met hun gezicht naar ons toe. Ze houden papieren in hun handen, papier en pennen.
Achter de Meesters hangt de vlag van Eeuwig Albion. Ik voel een golf van trots als ik de vlag achter onze Meesters zie hangen. Tegelijkertijd voel ik vlinders in mijn buik.
Hij is adembenemend. Een grijze achtergrond bezaaid met rode vonken, en in het midden een rode feniks.
Het is een voorstelling van ons, het volk van Albion. Wij zijn het volk van de as. Wij zijn als een grote macht herrezen uit de as waarin onze voorvaderen ons hadden begraven.
Terwijl stilte de zaal vult, word ik eraan herinnerd dat dit het moment is dat de rest van mijn leven zal bepalen.
Dit is de dag waarop ik me mijn hele leven heb voorbereid. Dit is mijn kans om aan mijn volk te bewijzen dat ik het waard ben om een Perfecte te zijn, dat ik mijn land waardig ben en dat ik het met trots zal dienen tot de dag dat ik sterf.
Ik ben een van de jongsten van mijn generatie, dus sta ik in de laatste rij, het dichtst bij de afgesloten ramen.
Het is de laatste dag van de Beproeving, en alle meisjes in de andere rijen zijn al getest en Perfecten geworden. Nu wachten ze op ons zodat we samen naar de instellingen kunnen gaan.
Ze kijken ons bemoedigend aan, alsof ze vijf jaar ouder zijn geworden, alsof ze al moeders van Albion zijn.
Na wat een eeuwigheid lijkt, kijkt een van de Meesters op naar onze rij. Hij bestudeert ons nauwkeurig en wendt zich dan tot zijn lijst. Hij schraapt zijn keel; het is het hardste geluid in de zaal, en iedereen verstrakt.
„Nummers 958.687.487.64.3 tot 987.533.512.64.5,“ zegt hij. „Wacht alsjeblieft buiten de zaal tot je nummer wordt geroepen. De rest mag gaan.“
Er klinkt geschuifel van voeten, en dan leggen we allemaal onze vuist op ons hart en kijken naar onze vlag. We zweren met trots ons leven aan de vlag. Daarna verlaten de meisjes die al Perfecten zijn geworden stilletjes de zaal.
Mijn rij wacht tot ze verdwenen zijn voordat we de gang naast de hal in lopen. Er staan lange banken klaar, en we gaan zitten om te wachten. Eén meisje blijft binnen.
Sandy, nummer 987.533.512.64.5. Ik zie haar nog net naar ons kijken voordat de deuren dichtgaan.
Ik zit met een bonkend hart en klem me stevig vast aan de onderkant van de ijzeren bank. Het meisje naast me, Julia, bijt op haar nagels. Dat zou ze niet moeten doen. Ze kan er problemen mee krijgen. Ik wil het tegen haar zeggen, maar ik durf niet.
Ik weet niet zeker of ze haar Beproeving zal halen. Ze is weliswaar mooi blank en blond met donkere ogen, maar haar kaak is te scherp, haar tanden zijn te groot en haar lippen sluiten niet goed op elkaar.
Ze brengt het grootste deel van haar tijd door met haar mond open om te ademen. Terwijl ik naar haar kijk, besef ik dat ze een grote kans heeft om een Defecte te worden en in de fabrieken te moeten werken.
Een paar andere meisjes die ik mijn hele leven heb gekend, zijn deze week Defecten geworden. Ze bleven niet om te zien wat er met de rest van ons zou gebeuren.
Ze schaamden zich en vertrokken meteen om voor Albion te werken, om Albion te dienen zoals ze waren opgeleid. Alleen niet zoals ze hadden gedroomd.
Julia werpt een blik op mij en kijkt dan weer weg. Ik reik naar haar toe en pak haar hand stevig vast. Ze sluit haar ogen en haalt diep adem. Ik weet dat ze hetzelfde denkt als ik.
We wachten zij aan zij, terwijl meisjes de Grote Hal in worden geroepen en anderen weer naar buiten komen.
Beth, mijn beste vriendin, werd gisteren tot Perfecte gemaakt. Ik twijfelde er geen seconde aan dat ze het zou halen. Maar ze toonde geen vreugde of trots, omwille van mij.
Ze staat nu aan het eind van de gang, in gesprek met een van de leraren. Ze kijkt mijn kant op en geeft me een korte knik. Ik steek mijn vuist op en schud ermee om haar mijn kracht te tonen. Ze glimlacht trots naar me.
Jennifer zakt voor haar test. Ze is een Defecte vanwege haar golvende haar en korte benen. Tranen stromen over haar gezicht als ze langs ons rent, en Julia houdt haar adem in. Mijn hart bonst terwijl ik mijn antwoorden in mijn hoofd doorga, de antwoorden die ik zorgvuldig heb voorbereid voor vandaag.
De deur kraakt open en een Meester verschijnt. Hij tuurt op zijn lijst.
„958.687.487.64.4,“ kondigt hij aan.
Mijn hart slaat over. Ik sta langzaam op, mijn knieën trillen licht. Julia laat mijn hand los met een zachte zucht. Ik kijk nog even naar haar om terwijl ik naar de Meester loop. Hij kijkt me aan en duwt me dan de Grote Hal in.
Het is stil.
De deur slaat achter me dicht en de Meester loopt snel over de vloer om zich bij de anderen te voegen. Zijn schoenen klakken op de stenen vloer. Het bloed lijkt in mijn oren te suizen, luid en hevig. Ik heb het koud, en toch sta ik te zweten.
„958.687.487.64.4?“ vraagt de middelste Meester. Hij is ouder dan de rest, waarschijnlijk een van de oudste mensen die ik ooit heb gezien. Ouder dan al mijn leraren. Maar hij ziet er niet broos uit, alleen getekend door de tijd.
Ik laat mijn blik over de andere vier Meesters glijden. Drie van hen lijken van middelbare leeftijd; degene helemaal links lijkt niet veel ouder dan ik.
Maar zijn ogen zijn scherp en berekenend, en ik voel hoe ze zich in me boren alsof hij al mijn gedachten kan zien. Alsof hij toegang heeft tot al mijn herinneringen en ik niets voor hem kan verbergen.
Ik hef mijn kin op en druk mijn trillende hand op mijn hart, precies zoals me is geleerd. Dit gebaar geeft me een beetje moed, en na mijn keel te hebben geschraapt, lukt het me te antwoorden.
„Dat ben ik,“ zeg ik, en dan zweer ik trouw aan de vlag en mijn land. Als ik klaar ben, noteren ze iets op hun papieren.
„Ook bekend als?“ vraagt een van hen.
„Alexandra, Meester.“
„Je moeder ook?“ vraagt een ander.
„Ja, Meester.“
„De eerste dochter. Je bent een maand geleden achttien geworden?“
„Ja, Meester.“
„En je had je eerste menstruatie zeven jaar geleden?“
„Ja, Meester.“
„Goed. Is alles sindsdien regelmatig geweest?“
„De eerste twee jaar waren onregelmatig, Meester. Maar nu zijn ze regelmatig, Meester,“ antwoord ik.
Ze knikken allemaal goedkeurend.
„Hoeveel kinderen heeft je moeder in totaal gekregen?“
„Acht, Meester. Een vol leven, Meester,“ antwoord ik.
„Dat is gepast. Hoeveel zonen?“
„Zeven, Meester. Ik was haar enige dochter.“
„Goed. Heel goed. Hopelijk zal haar vruchtbaarheid je gunstig gezind zijn. Bedek nu je linkeroog en ga op die lijn staan.“
De Meester wijst, en ik loop naar de lijn een paar stappen achter me. Een kleine letterkaart ligt bij hun voeten. Ik bedek mijn linkeroog.
„Lees de letters voor.“
„A-H-T-G-D-H-E-L-M-I-T, Meester.“
„Geen aarzeling. Nu het rechteroog.“ Hij verwisselt de kaart.
„J-H-T-K-L-B-U-H-O-P-D, Meester.“
„Goed. Stap nu naar voren.“ Ik loop terug naar het midden van de zaal. „Kun je ons iets vertellen over je vaardigheden?“
„Ik naai graag. Ik help vaak met het herstellen van uniformen. Ik hou van kinderen, ik help met de jongere meisjes wanneer ik kan, Meester.“
„Help je met hun lessen?“
„Ja, en in de werkplaatsen. Ik ben goed in het leren van de kleintjes hoe ze hun werk in de werkplaatsen moeten organiseren. En om ze op tijd naar bed te brengen, te wekken, te laten eten, enzovoort. Ik hou van organisatie.“
„Wij ook. Heb je veel vriendinnen?“
„Niet veel, Meester, maar echte en hechte vriendinnen.“
„Hou je van sport?“
„Ja, Meester.“
„Welke sporten beoefen je, en hoe vaak?“
„Ik zit in het hardloopteam van school, en ik ben goed in boogschieten.“
„Boogschieten?“
„Ja, Meester. We hadden hier een paar jaar geleden lessen, en ik ben ermee doorgegaan.“
„Dat is bewonderenswaardig. Goede sporten. Word je vaak ziek?“
„Zelden, Meester. Ik help op de ziekenzaal als ik tijd heb.“
„Ooit kanker gehad?“
„Nooit.“
„Je moeder?“
„Nee, Meester.“
„Een paar jaar geleden was er een aanval in Sector 64. Ben je blootgesteld geweest?“
„Een paar muren braken af, en een heel klaslokaal vol meisjes werd blootgesteld. Ik was aan de andere kant van de school en was veilig.“
„Je hebt nooit de schoolmuren verlaten?“
„Nee, Meester, nooit,“ zeg ik, en het idee alleen al maakt me bleek.
„Braaf meisje.“ Hij leunt achterover in zijn stoel en bestudeert me. De anderen richten hun blik ook op mij. Mijn hart bonst in mijn borst, en ik hoop dat ze de blos die over mijn wangen kruipt niet opmerken.
„Je hebt een medische keuring gehad?“
„Ja, vijf dagen geleden. Ik heb ook al mijn vaccinaties ontvangen,“ antwoord ik.
„Goed. Allergieën?“
„Nee, Meester.“
„Astma?“
„Nee, Meester.“
„Dieet?“
„Normaal, Meester. Alleen fruit en groenten, Meester.“
„Je bent bijna klaar. Wil je alsjeblieft je kleding uittrekken?“
Ik knik. Ik ben hierop voorbereid. Met een bonkend hart doe ik mijn stropdas af en vouw hem op voordat ik hem naast me op de grond leg. Ze kijken toe en wachten terwijl ik mijn schoenen en sokken uittrek.
Ik trek mijn blouse, rok en ondergoed uit, en uiteindelijk het lint uit mijn haar, dat over mijn rug valt, steil, dik en lang. De Meesters kijken naar me terwijl ik naakt in de zaal sta. Ik tril. Ik hoop alleen dat ze het niet kunnen zien van die afstand.
„Draai je om,“ instrueert een van hen, en ik gehoorzaam.
De zaal is koud. Ik huiver, draai me om met mijn rug naar hen toe en draai me dan weer terug.
„Dank je. Je mag je weer aankleden.“
Ik knik. Ze staan op en gaan bij elkaar staan om te overleggen terwijl ik me aankleed. Ik heb mijn haar nog niet helemaal opgestoken als ze zich weer naar me omdraaien.
De oudste Meester komt op me af. Hij torent boven me uit en legt zijn hand op mijn schouder. Mijn hart gaat tekeer.
„Vanaf dit moment, Alexandra 958.687.487.64.4, ben je een Perfecte,“ deelt hij me mee.
Opluchting overspoelt me en het voelt alsof alle lucht uit mijn longen is gezogen. Ik hef mijn kin op en loop om hem heen om de vlag te kunnen zien. Ik leg beide handen op mijn borst en kniel. Ik hef mijn gezicht op naar de vlag en neem de grijze achtergrond in me op, de trotse feniks. Tranen van dankbaarheid stromen over mijn wangen.
„Ik ben van de as. Ik ben herboren. Ik ben Perfect. Ik ben Feniks. Ik zweer mijn volk te dienen op elke manier die ik kan. Ik zweer te dienen tot de dag dat ik sterf, en ik zweer te sterven voor mijn volk.
„Ik zal de Feniks waardig zijn. Ik zal mijn land kinderen geven — perfecte kinderen — en ik zal doden voor mijn land,“ fluister ik in mezelf.
De Meesters knikken goedkeurend. Een van hen steekt zijn hand uit en trekt me overeind.
„Je bent perfect. Je zult niemand — geen Kreupele, geen Verrader, geen Defecte of Buitenlander — je laten aanraken of besmetten. Je bent geboren uit de as. Vervul je bestemming.“
Ik knik, kus uit respect zijn hand en maak dan een diepe buiging voor de andere Meesters. Ze beantwoorden mijn knik, en dan word ik teruggeleid naar de deur. Het volgende meisje wordt naar binnen geroepen.
Er zijn momenten, zoals de dag van mijn Beproeving, waarop ik wenste dat ik kracht kon lenen uit de toekomst om de naderende duisternis het hoofd te bieden. Had ik toen maar geweten wat mijn ware bestemming was. Het zou niet lang meer duren voordat ik hem ontmoette, en voordat hij mijn leven volledig zou veranderen.
