De Greystone Ridge-roedel: Warwick
Auteur
Arri Stone
Lezers
577K
Hoofdstukken
28
De Cipier's Verhaal
De Greystone Ridge Pack-serie:Warwick
WARWICK
Het zweet parelt op mijn voorhoofd. Ik voel me vreselijk zenuwachtig. Net achttien geworden, sta ik hier om te ontdekken of ik een partner krijg of dat er iets anders met me gaat gebeuren.
Samen met anderen ben ik naar deze oude roedel gebracht. We staan in een rij terwijl de oude sjamaan op zijn rug ligt. Een Ziener staat naast hem, één hand op zijn hart, de andere opgeheven voor zich.
Mensen stromen toe, vol verwachting. Twee van ons zullen cipiers worden.
Hun harten kloppen zo hard dat je het in het bos kunt horen terwijl ze voor de raad staan. Sommigen glimlachen, wetend dat ze een partner en een normaal leven zullen krijgen. De lucht is zwanger van zweet en angst terwijl de toekomstige cipiers elkaars handen vasthouden en elkaar aankijken. Ze beseffen dat ze nu een zware verantwoordelijkheid dragen.
'Warwick!' Iemand roept mijn naam.
Ik schrik op als ik dit hoor. We wisten niet hoeveel van ons gekozen zouden worden, en ik ben bang om alleen te zijn. Een cipier kan zelfs de sterkste alfa op de knieën krijgen. Iedereen valt stil terwijl de spanning te snijden is.
Ik loop naar voren, mijn hart bonkt terwijl ik naar de sjamaan en Ziener ga. Ze legt haar warme hand op mijn hart en sluit haar ogen om zich te concentreren. Ik voel een zachte golf van energie van haar hand door mijn lichaam gaan.
Ik hoor zachte zoemende geluiden die me slaperig maken. Dan voel ik plotseling een schok in mijn hart en kan ik niet ademen. Mijn lichaam schokt, alsof het alle kanten op wordt getrokken. Dit gebeurde niet bij de anderen. Het is veel heftiger.
Terwijl ik probeer tot rust te komen, grijpt de stervende sjamaan mijn hand. Zijn hand is zwak, maar ik voel een zeer sterke energie. Ik voel zijn laatste adem wegvloeien, en zijn hand laat de mijne los terwijl hij sterft.
De lucht voelt vredig en definitief, met alleen het geluid van de wind. Ik krijg kippenvel als ik voel hoe zijn ziel over me heen gaat.
De Ziener haalt haar hand weg en opent haar ogen. 'Het is volbracht,' zegt ze zachtjes.
Drie van ons hebben nu de taak om alleen te leven, altijd dicht bij de dood. Ik slik moeizaam terwijl ik me bij de andere twee voeg, en onze ceremonie gaat door. De menigte kijkt zwijgend toe terwijl we trouw zweren aan elkaar en aan onze taak.
Mijn hart doet pijn omdat ik weet dat ik nooit een partner zal hebben of liefde zal kennen. We krijgen elk een gebied in de weerwolvengemeenschap om over te waken. Ik ben blij dat ik de Zwarte Bergen krijg. Dit zal de laatste keer zijn dat wij drieën elkaar zien.
***
We maken ons al maanden zorgen over oorlog, en nu is het hier, heel dichtbij. Akasha heeft alles uit de kast gehaald.
Het regent pijpenstelen, en de grond is nat en glibberig van de storm van gisteravond. Ik maak me zorgen om de paarden, dus ga ik ze controleren nadat ik 's nachts een hard geluid hoorde.
Er is weinig licht door de dikke onweerswolken. Alles ziet er grijs uit. De wind loeit, er is donder, en ik ruik natte aarde en regen. Ik voel me koud en vochtig.
Ik zie dat het hek rond het gebied van de paarden kapot is, en twee van mijn paarden zijn weggelopen.
Het is moeilijk om het hek te repareren om de andere paarden binnen te houden, en ik glijd uit in de modder.
'Verdomme,' zeg ik, terwijl ik het snel repareer. Maar het zal voorlopig moeten volstaan.
Mijn laarzen zitten onder de modder terwijl ik het veld op loop om de andere paarden te controleren. Ik vind ze schuilend in een onderkomen van rotsen. Het is diep genoeg om hen te beschermen tegen de regen, en ik leg meer hooi in hun voederbak.
'Blijf veilig, jullie twee. Ik weet zeker dat de anderen alleen maar geschrokken zijn en terugkomen als dit voorbij is.' Ik aai Juniper's nek, bezorgd om Blackheart, mijn hengst, die niet aardig is tegen wie dan ook.
Ik hoor gehuil. Ik snuif de lucht op. Er hangt onheil in de lucht. Ik ben hier goed verborgen, en de regen zal mijn geur maskeren. Ik besluit bij de paarden te blijven, klaar om ze te beschermen als dat nodig is.
Door de zware regen rent een groep wolven - nee, een leger - over mijn land, gevolgd door mensen. Mijn hart bonst. Alfa Hawk had gezegd dat Akasha mensen onder een soort betovering had.
De donder is oorverdovend, en sommige mensen schrikken. Plotseling verlicht een bliksemflits de donkere hemel, waardoor alles er vreemd uitziet. Ik zie een vrouw met lang, nat haar.
Terwijl ik de groep observeer, maak ik me zorgen om hen. Ze hebben geen goede kleding om zich tegen de storm te beschermen. Ik vraag me af waarom ze hier in deze puinhoop zijn.
De lucht ruikt naar verwarring terwijl ze rondlopen, verdwaald. Plotseling komt Akasha uit de schaduwen tevoorschijn. Hij probeert tevergeefs door de muren of tralies van mijn gevangenis te komen, en ik voel me opgelucht.
Ik huiver bij de gedachte wat er had kunnen gebeuren als hij Athena, de wolf-Ziener die ik opgesloten heb, was tegengekomen. De spanning is voelbaar terwijl ik hen observeer, mijn hart bonzend.
De groep beweegt zich doelgericht voort. Ik hoor menselijke voeten en wolvenpoten door de modder lopen. Sommigen lijken verdwaald, terwijl anderen bevelen opvolgen.
Ik voel de kracht in me, de kracht om een alfa zwak te maken, maar deze kracht komt met een prijs.
De geur van natte aarde en het zicht van de groep die samen naar hun doel beweegt is angstaanjagend. Ik moet Alfa Black waarschuwen.
Ik hoor een menselijke schreeuw, en iets in me wil haar beschermen. Mijn wolf, die meestal stil is, gromt instemmend.
Ik probeer de lucht te ruiken, maar het is moeilijk met de regen en de geur van de wolven die hier geweest zijn. Zijn er nog steeds enkele in de buurt? Ik kan een paar wolven aan, maar als er te veel zijn, zullen ze me verslaan.
Ik zie een flits van wit en... 'Apricot.' Ik glimlach als ze langs het huis rent. Dat betekent dat Blackheart misschien dichtbij is.
Ik hoor de vrouw huilen door de regen heen, en de donder rommelt opnieuw. Ik ren zo snel als ik kan naar buiten, vloekend op de modder onder mijn voeten.
Apricot is bang en steigert als de bliksem in de verte flitst. Mijn lange grijze jas met capuchon houdt de regen tegen. Ik open het hek en roep Apricot. Ze hoort me boven de luide regen uit. Ze draait haar hoofd om naar me te kijken en rent naar ons toe en het omheinde gebied in.
De Ziener, opgesloten in de natte en donkere gevangeniscel, huilt luid, haar kreten weerkaatsen tegen de stenen muren. Ik kan haar woorden in me voelen, ze maken me onrustig.
'Eén kans. De goden hebben je één kans gegeven.' Ze heeft deze woorden al dagen gezegd, en ze dringen door tot in elke vezel van mijn wezen.
Ik hoor een bange kreet en het angstige geluid van een paard, en het doet me huiveren. Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik de tijd nemen om Black te waarschuwen, of moet ik volgen wat aanvoelt als het lot en zien wat er gaat gebeuren?
