Zwanger en afgewezen
Auteur
Heather Federow
Lezers
2,6M
Hoofdstukken
21
Hoofdstuk 1.
NICHOLE
„Alsjeblieft, kom je mee naar het feestje?“ smeekt mijn beste vriendin Becky. Ze zakt voor me op haar knieën en kijkt me aan met grote, smekende ogen.
„Ik lust niet eens kersen,“ zeg ik lachend tegen haar. Becky's lichtbruine krullen dansen om haar schouders en haar blauwe ogen stralen van plezier.
„Dat weet ik, maar ik doe alles om je mee te krijgen!“ roept ze uit, terwijl ze haar armen in de lucht gooit.
Ik schud grinnikend mijn hoofd en loop naar de badkamer.
Hoewel ik eigenlijk geen zin heb, kan een avondje uit met vrienden me helpen ontspannen van de stress op school.
Ik zit in mijn laatste jaar van een pittige studie aan een speciale universiteit, alleen voor weerwolven. Gewone geneeskunde is al zwaar, maar weerwolvengeneeskunde spant de kroon. Het is alsof je twee studies tegelijk doet. We moeten twee soorten lichamen bestuderen, dus we hebben dubbel zoveel vakken.
Ik studeer al zo lang dat ik nooit ben verhuisd uit het Shadow Creek-roedelhuis, waar mijn hele roedel woont. Voor dit laatste deel van mijn studie ben ik uit mijn studentenkamer vertrokken en weer thuis komen wonen om de knip te sparen.
Na mijn douche trek ik een gescheurde skinny jeans aan, met een rood topje, leren jasje en zwarte hoge laarzen.
Als ik naar beneden ga, zie ik Becky op de bank zitten kletsen met mijn ouders.
Ik kan niet snel met Becky vertrekken, want mijn moeder ziet me en slaat haar handen voor haar mond.
„Nichole Ann Smith! Waarom heb je geen make-up op?“ zegt mijn moeder terwijl ze opstaat en me weer mee naar boven sleept naar mijn kamer.
„Mam, je weet dat ik bijna nooit make-up draag. Ik maak er toch altijd een potje van.“
Ze luistert niet naar me. Ze zet me neer en begint in een razend tempo make-up aan te brengen. Na wat een eeuwigheid lijkt, mag ik eindelijk in de spiegel kijken.
Ik moet toegeven dat zelfs een beetje make-up wonderen doet.
Het meisje dat ik zie lijkt niet op de gebruikelijke verlegen, nerdy ik, maar op iemand die er zelfverzekerd en uitbundig uitziet.
„Bedankt, mam,“ zeg ik terwijl ik haar omhels.
Als we weer beneden komen, kijkt mijn vader op van zijn krant en knipoogt naar me. Mijn vader is de op één na belangrijkste persoon in Shadow Creek, de bèta.
Ik kijk opzij en zie dat Becky mijn moeders beroemde brownies heeft ontdekt.
Iemand kucht en Becky springt geschrokken op, waardoor er overal kruimels vliegen.
Ze trekt me mee naar buiten, maar niet voordat ze roept: „Dag meneer en mevrouw Smith! We zullen braaf zijn en Nikki slaapt vannacht bij mij!
En sorry voor de rommel!“
De rit naar Andrews huis is kort omdat Becky rijdt alsof ze de Formule 1 wil winnen. Andrew woont niet in het Shadow Creek-roedelhuis, maar is nog steeds een belangrijk lid van mijn roedel.
„Ik ben zo blij dat je meegaat,“ zegt Becky opgewonden. „Het zou geen goed feest voor Andrew zijn zonder jou!“
Ik glimlach, maar ik klem me vast aan mijn stoel terwijl Becky een scherpe bocht neemt. Volgens mij denkt dit meisje dat ze in een racegame zit ofzo.
„Het is zo geweldig dat Andrew zijn partner al heeft gevonden!“ ratelt ze door.
„Ja, hij lijkt erg gelukkig met Caitlyn,“ zeg ik, maar mijn maag voelt zwaar.
Denk niet dat ik niet blij ben voor mijn jeugdvriend en zijn partner - het is gewoon dat de gedachte aan het vinden van je perfecte levenspartner best spannend is.
Ik ben er nog niet klaar voor.
Ik ben pas vierentwintig, net als Becky en Andrew. We kennen elkaar al sinds de middelbare school.
Ik dacht vroeger dat Becky en Andrew partners zouden worden als ze achttien werden, maar het blijkt dat we allemaal beter af zijn als gewoon vrienden.
Voor hun achttiende voelen weerwolven zich niet aangetrokken tot hun partner, of wat dan ook, omdat we pas dan in onze volledige wolvenvorm veranderen.
Alleen degenen met alfabloed veranderen al jong zodat ze zich kunnen voorbereiden op het leiden van een roedel.
De roedelband is erg sterk en houdt weerwolven zoals ik in een hechte gemeenschap: een soort grote familie.
Als Becky en ik Andrews feest binnengaan, horen we veel geschreeuw en gerommel van binnen het huis.
We kijken elkaar bezorgd aan voordat we naar binnen rennen en de keukendeur openduwen.
De keuken is een slagveld: Andrew rent vloekend rond, proberend te koken en al het eten klaar te maken voor het feest.
Hij draagt een belachelijk felroze schort met de tekst 'kus de kok'. Caitlyn zit aan de kant te glimlachen en foto's te maken met haar telefoon.
Lachend gaan we bij haar aan tafel zitten, terwijl we toekijken hoe Andrew zich in het zweet werkt.
„Hij moet wel iets heel stoms hebben gedaan, toch?“ vraag ik, kijkend naar mijn vriend die zich druk maakt over een dienblad met drankjes.
„Hij zei dat hij beter kon koken dan ik, zelfs in zijn wolvenvorm, dus ik zei dat ik het eten voor het feest niet zou klaarmaken,“ zegt ze trots glimlachend.
We lachen weer en geven haar high-fives terwijl Andrew ons boos aankijkt.
„Ik zei dat ik me zo gelukkig voel dat ik degene ben die de rest van ons leven voor jou mag koken - ik bedoelde het niet als belediging!“ zegt hij beteuterd.
Caitlyn staat op en kust zijn wang voordat ze het dienblad overneemt en hem opzij duwt.
„Ik blijf hier wel om Caitlyn te helpen. Waarom maken jullie twee de rest niet af?“ zegt Becky terwijl ze opstaat om de groenten te snijden.
Ik knik en volg Andrew naar de wijnkelder.
Ik kijk toe hoe hij verschillende stoffige flessen scotch en whisky naar beneden haalt, en herinner me hoe jong we waren toen we voor het eerst vrienden werden.
„Hoe wist je dat Caitlyn je partner was?“ vraag ik, proberend niet verlegen te klinken.
Andrew kijkt me onderzoekend aan.
„Het is gewoon... een gevoel. Ik weet het niet.“ Zijn gezicht wordt rood en hij glimlacht een beetje. „Mijn wolf nam de controle over mijn hersenen over zodra ik in haar ogen keek en ik wist het gewoon.“
„Het klinkt zo makkelijk,“ zeg ik zachtjes, terwijl ik de chique wijnflessen aanraak.
„Nikki,“ zegt Andrew op een vreemde toon.
Ik kijk naar hem op, plotseling alert.
„Niets aan het hebben van een partner is makkelijk,“ zegt hij.
Ik voel zijn woorden diep in mijn maag, maar ik weet niet wat ik moet zeggen.
Eindelijk, als we klaar zijn met voorbereiden en allemaal ontspannen op de bank zitten, gaat de deurbel.
„Feesttijd, jongens!“ roept Andrew. Caitlyn slaat hem op zijn arm en hij lacht, terwijl hij op een knop van de muziekspeler drukt.
De muziek schalt door het hele huis en ik moet lachen om het nummer: Justin Biebers „Sorry“.
Waarom heb ik het gevoel dat Andrew zijn leven lang sorry zal moeten zeggen? Is dat wat liefde is?
Andrew doet de deur open en mensen beginnen binnen te stromen: weerwolven van verschillende roedels, en zelfs wat mensen die over het feest hebben gehoord.
Becky en ik pakken onze gekozen drankjes voor de avond: twee flessen wodka. Eén voor elk van ons.
We openen onze flessen en tikken ze tegen elkaar.
„Op een goede avond. Proost.“
