Onnatuurlijk instinct: Android
Auteur
G.M. Marks
Lezers
67,0K
Hoofdstukken
30
Dit verhaal komt binnenkort naar Galatea — blijf op de hoogte!
Het leven is wreed
JOUW MOEDER
Zodra je moeder de voordeur binnenstapt, weet ze dat het niet goed gaat—alweer.
„Ik probeer het!“ roept je nieuwe verpleegster uit.
Het is erg onprofessioneel, maar je moeder kan het haar niet kwalijk nemen dat ze zo uitvalt. Je bent nogal een handvol. Hoewel ze niet verrast is, zinkt de moed haar in de schoenen.
Ze haast zich de keuken in en zet haar boodschappentassen op het aanrecht voordat ze de gang inloopt naar jouw slaapkamer.
„Je bent zo nutteloos,“ snauw je terug naar je verpleegster. „Waarom doe je jezelf geen plezier en zoek je een baan waar je wél goed in bent!“
Je moeder krimpt in elkaar. Ze houdt van je, haar enige dochter, maar je kunt heel gemeen zijn als je dat wilt.
Olympia, je jonge verpleegster, staat op het punt in tranen uit te barsten. Ze knielt op de vloer voor je rolstoel en worstelt met je medische steunkousen. „Misschien moet ik dat maar doen,“ mompelt het jonge meisje. Zweetvlekken ontsieren de oksels van haar uniform, en haar haar piept slordig uit haar paardenstaart.
„Mam,“ zeg je, terwijl je opkijkt. „Je bent terug.“
De verpleegster draait zich met een schok om en springt snel overeind, met haar handen op haar rug. Ze ziet er uitgeput uit.
Je knijpt je ogen tot spleetjes. „Werd tijd ook. Stuur dit meisje weg, ze is niets voor mij.“
Olympia tilt haar kin op en vecht tegen haar tranen—zonder succes. Ze stromen over haar wangen.
Je moeder onderdrukt een zucht. Ze zorgt ervoor dat haar stem gelijkmatig klinkt en zegt: „Olympia, je mag gaan.“
De ogen van het meisje worden groot. Een blos trekt op langs haar hals. Terwijl ze haar lippen op elkaar perst, loopt ze naar de deur.
Vlak voordat ze naar buiten gaat, houdt je moeder haar tegen. „Het spijt me. Weet dat je nog steeds je volledige loon voor deze twee weken krijgt, goed?“
Het meisje glimlacht bibberig terwijl ze knikt. Ze vertrekt, en je moeder trekt de deur achter haar dicht.
„Je zou haar geen cent moeten betalen,“ sneer je vanuit je rolstoel. „Ze is de slechtste van het hele stel.“
Je moeder kijkt je boos aan. „Ik ben diep geschokt door je. Hoe kun je zo gemeen zijn?“
Je haalt je schouders op. „Het leven is wreed. Ze moet er maar aan wennen.“
Het leven is inderdaad wreed. Daar heb je gelijk in. Hoewel het al bijna twee jaar geleden is sinds het ongeluk dat je invalide maakte, krijgt je moeder nog steeds een brok in haar keel bij de aanblik van jou.
Je ooit zo mooie gezicht is zwaar verbrand aan de linkerkant, net als een groot deel van de linkerkant van je lichaam. De kracht van de klap veroorzaakte ernstige hersenschade die de rechterkant van je lichaam beïnvloedt.
Je kunt je rechterarm amper bewegen, en je hand is volledig nutteloos en tot een klauw verkrampt. Je kunt staan, maar je kunt niet lopen; je rechterbeen is er net zo slecht aan toe als je arm, met de voet naar binnen gedraaid.
Maar dat alles kan ze wel aan. Hoewel het pijnlijk is, is het draaglijk. Niet zoals jouw gedrag. Soms, in haar donkerste momenten, lijkt het bijna alsof je helemaal haar dochter niet bent. Alsof ze voor een vreemde zorgt. Het verscheurt haar hart.
„Is het nu genoeg?“ zeg je. „Kunnen we het opgeven?“
Hoofdschuddend zakt je moeder voor je op haar knieën en gaat verder met het aantrekken van je kousen.
„Niet doen, mam. Stop ermee! Ik wil niet dat je dat doet!“ Je probeert je los te rukken, maar je zit vast in je rolstoel. Gevangen—voor de rest van je leven. „Mam!“
„Houd je mond!“ snauwt ze met een rood gezicht. „Je hebt je kousen nodig zodat je geen bloedprop krijgt.“
Je zakt terug in je stoel. „Een bloedprop zou het beste van de wereld zijn. Maak het karwei af... Doe wat de vrachtwagen had moeten doen.“
Terwijl ze op haar lip bijt, gaat je moeder door met je aan te kleden, hoewel haar handen trillen en haar ogen zich met tranen vullen.
Omdat je niemand meer hebt om voor je te zorgen, blijft ze de rest van de dag bij je, kookt maaltijden voor je, helpt je naar het toilet en doet allerlei dingen die je vernederen en frustreren. Je houdt van je moeder en waardeert haar, maar je kunt niet anders dan boos en hatelijk zijn, en je snauwt haar af om elk klein dingetje.
Tegen het einde van de dag heeft je moeder er genoeg van. Zodra ze je naar bed heeft geholpen, gaat ze naar haar kamer en zet haar laptop aan. Olympia was de twaalfde verpleegster die het bureau had gestuurd, en haar opties raken in rap tempo op.
„Zij zal de laatste zijn,“ vertelde de coördinator je moeder een paar dagen eerder. „Daarna wordt het heel moeilijk om nog meer verpleegsters te vinden die voor haar willen zorgen.“
„Wat word ik dan geacht te doen?“ vroeg ze wanhopig.
De coördinator bestudeerde haar. „Er zijn... andere bureaus.“ Ze reikte in de lade van haar bureau, haalde er een kaartje uit en overhandigde het. „Strikt genomen zou ik u dit niet mogen vertellen. Het is niet bepaald... aan te raden.“
Je moeder keek neer op het kaartje. Mechabashi Robotics Industry Inc.
Iedereen heeft weleens gehoord van het bedrijf Mechabashi. Ze zijn gevestigd in Japan en bouwen zelfrijdende auto's en vliegtuigen. Ze hebben robothuisdieren gebouwd, en computers die operaties kunnen uitvoeren. En zelfs mensen! Echte, bewegende, denkende mensen!
Ze herinnerde zich dat ze hen jaren geleden op tv had gezien, maar daarna niet meer. Nu lijkt het bedrijf zich liever te beperken tot auto's, computers en drones. Ineens vraagt ze zich af waarom dat zo is. En wat ze in vredesnaam nuttig zou kunnen vinden aan hen?
Nu ze weer thuis is, zit ze aan haar bureau, met het kaartje tegen het scherm van haar laptop terwijl ze naar hun website navigeert. Haar laatste, wanhopige hoop.
Haar wenkbrauwen trekken steeds hoger op bij wat ze ziet. Haar hart begint te bonzen. Zenuwachtige energie doet haar schuiven op haar stoel. Zou dit echt het antwoord kunnen zijn? Ze buigt zich dichterbij.
Maar hoe meer ze door hun pagina's bladert, hoe moedelozer ze wordt. De kosten zijn astronomisch, veel meer dan ze zich ooit zou kunnen veroorloven. En precies zoals de coördinator zei: het is niet aan te raden. Is het überhaupt wel legaal?
Of veilig?
Ze draait haar hoofd om bij het geluid van je kreet. Je hebt weer pijn. De moed zinkt haar in de schoenen. Je hebt je toegewezen medicatie voor vandaag al gehad, en ze is te moe en uitgeput om je de massages te geven die je zo dringend nodig hebt.
Er is geen genezing voor zenuwpijn. Was er maar iemand die niet hoefde te slapen, die je zonder klagen op je wenken kon bedienen. Ze draait zich weer naar het scherm.
Was het maar waar...
Ze haalt diep adem en klikt op hun e-mailadres.
