Door harten verbonden boek 3: Vallen voor Sterling
Auteur
Meghann Crane
Lezers
171K
Hoofdstukken
21
Hoofdstuk 1
Boek 3: Vallen voor Sterling
STERLING
'Dit is verdomme belachelijk. Er mankeert me niks en ik heb geen extra therapie nodig,' zei ik.
'Je weet best dat je het wél nodig hebt.'
'Ik kan het thuis doen.'
'Ik ben niet alleen je dokter, maar ook je vriend, en je maakt geen voortgang.'
Ik ben het zat dat mensen me vertellen hoe ver ik zou moeten zijn met mijn herstel. Ik wil met rust gelaten worden en de dingen op mijn eigen manier doen.
'Je weet dat ik gelijk heb, Sterling. Je kunt amper lopen zonder hulp, en het is al maanden geleden dat je je ongeluk had.'
Herstellen is voor iedereen anders.'
'Dat klopt, maar jij staat jezelf in de weg naar beterschap. Wat is er nodig om je te laten doen wat je moet doen?'
'Laat me dit thuis doen, en behandel me niet als een patiënt.'
'Als je familie ermee instemt om te helpen, dan heb ik er geen probleem mee om je fysiotherapie thuis te laten doen.'
'Afgesproken.'
***
'Ik ben blij je hier te zien,' zei Reece terwijl hij me op mijn rug klopte.
'Ik had geen keus. Jouw vrouw accepteerde geen nee,' zei ik.
'Je kunt niet eeuwig in je huis blijven zitten. Je moet naar buiten om sneller te herstellen.'
'Ik wou dat jullie je niet zo druk maakten over mijn herstel. Ik ben geen baby en kan het zelf wel,' snauwde ik.
'Kom ik net op het verkeerde moment binnen?' zei Olivia toen ze binnenkwam.
'Nee. Sterling is gewoon chagrijnig, zoals altijd,' antwoordde Reece.
Olivia glimlachte naar me terwijl ze Caroline oppakte en naast Etta ging zitten. Als ik had geweten dat zij hier zou zijn, was ik niet gekomen.
Ik wil niets te maken hebben met iemand buiten de familie.
'Hoe gaat het met je, Sterling?' vroeg Reece.
'Prima.'
'Sterling, doe eens aardig,' zei Etta.
'Hij is prima, Etta. Als hij niet wil praten, hoeft dat niet.'
'Sinds wanneer ben ik de jongere broer?' zei ik geïrriteerd.
'Vanaf het moment dat je besloot “fuck you” te zeggen tegen het universum en alles en iedereen begon te haten,' onderbrak Beau me toen hij de kamer binnenkwam.
Is dit hoe zij zich voelden toen ze opgroeiden, toen ik ze altijd aan het pushen was of ze vertelde wat ze moesten doen? Als dat zo is, geen wonder dat ze me soms haatten.
'Kunnen we verdergaan met dit gesprek?' zuchtte ik.
'Zullen we het hebben over de jaarlijkse Hart-kampeertrip?' stelde Etta voor.
'Nee, want dat gaat dit jaar niet gebeuren.'
'Kom op. Je kunt niet alles verpesten. Het gaat nog steeds gebeuren; jij gaat mee, en we nodigen Olivia en Nadia dit jaar ook uit.'
'Ik hoef niet mee, Etta. Het is voor familie.'
'Je bent familie. Mijn kinderen noemen je hun tante, dus je hoort bij deze familie.'
Ik zag Olivia's mond in een kleine glimlach veranderen. Je kon zien dat Etta's woorden haar blij maakten.
Voor zover ik weet, heeft ze hier geen familie meer, dus probeert Etta haar bij veel dingen te betrekken, en ze is er bijna net zo vaak als mijn broers en zussen. Maar ik wil niet dat ze me ziet als iemand die dingen niet kan. Ik wil niet dat iemand me zo ziet.
***
'Weet je zeker dat je geen hulp nodig hebt?'
'Ik weet het zeker, Winston. Ik ben een opgeleide fysiotherapeut en kan dit alleen.'
'Wat als je valt? Wie gaat je dan helpen opstaan?'
'Ik ga niet vallen.' Vooral omdat ik niet van plan ben te doen wat de dokter me opdraagt. Ik ga dit op mijn eigen manier doen.
‘Doe alsjeblieft niet zo koppig en raak niet gewond. Je moet hier overheen komen, en ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, maar Julie en het ongeluk zijn verleden tijd. Je moet vooruitkijken. Etta krijgt nog een kind, en ik weet dat je niet vergeten bent dat Theo er is en dat Nadia over een paar maanden bevalt. Je wilt dit niet missen, en ik wil niet dat zij jou missen.'
'Jij bent de laatste van wie ik had verwacht dat hij emotioneel zou worden en me schuldig zou laten voelen.'
'Het is de waarheid. Je verdient beter, en je moet iedereen laten zien dat je niet opgeeft.'
'Goed, maar ik neem geen thuiszorgverpleegkundige in dienst. Ze irriteren me, en ik wil alleen iemand in de buurt voor het geval er iets gebeurt. Ik heb ze niet nodig om me te helpen of me als een kind te behandelen.'
Ik kan niet geloven dat ik zo aan hem toegaf. Hij wist precies wat hij moest zeggen, de kinderen gebruiken om me te laten instemmen.
'Afgesproken. Olivia is vrij en zou je waarschijnlijk wel willen helpen.'
'Nee. Geen sprake van,' antwoordde ik snel.
'Waarom? Je weet dat ze niet zal stelen, en ze zal doen wat haar gevraagd wordt.'
'Omdat ik niet wil dat iemand buiten de familie zijn neus in mijn zaken steekt.'
'Wees redelijk, Sterling. Niemand van ons kan vrij zijn wanneer je ons nodig hebt. We hebben allemaal banen, en sommigen van ons hebben gezinnen.'
Ik liet een zucht ontsnappen en staarde naar mijn broer. Ik wilde niet toegeven, maar ik moet wel.
'Goed, maar de eerste keer dat ze me irriteert, stuur ik haar weg.'
'Ze moet eerst instemmen om je te helpen, en met die houding zegt ze misschien wel nee.'
