Hoe overleef je een hete Italiaanse zomer
Auteur
Frida Mo
Lezers
146K
Hoofdstukken
49
Twee jongens, een meisje en een Italiaanse plek
Stap 1 om de zomer te overleven: versier hete Italiaanse jongens ;)
Het appje van mijn beste vriendin, Ane, bracht een glimlach op mijn gezicht, vlak voordat de stem van mijn moeder me vanuit de voorstoel van de taxi terug naar de werkelijkheid haalde.
Ik zette het volume harder en deed alsof ik sliep, met mijn capuchon strak over mijn hoofd getrokken en mijn wang tegen het raam gedrukt.
„Lisa, we zijn er,“ zei mama.
Geïrriteerd deed ik één oog open. „Ja, het zal wel.“
Ik was hier niet klaar voor. Niet voor Sardinië. Niet voor een nieuw gezin. En al helemaal niet voor haar vriend.
Toen ik uit de auto stapte, sloeg de hitte hard toe, waardoor mijn trainingspak aan mijn huid plakte. Naast me straalde mama in haar nieuwe zomerjurk met bloemen.
„Welkom!“ riep een stem van achter ons.
Mama draaide zich om. „Wat een prachtig vakantiehuis, Lorenzo. Geen wonder dat je hier zo graag komt.“
Hij zag er onmiskenbaar Italiaans uit, met zijn zwarte haar strak naar achteren gekamd. Hij spreidde zijn armen, gaf mama een knuffel en kuste haar op beide wangen—net iets te lang, waardoor ik het gevoel had dat ik van binnenuit wegsmolt.
Vriend, toch? Ik keek ze boos aan.
Hij liep naar me toe en stak zijn hand uit.
„En jij bent vast Lisa?“ zei hij met een zwaar Italiaans accent.
„Jij bent vast Lorenzo,“ zei ik, op een misschien iets te passief-agressieve toon. Mama gaf me direct een waarschuwende blik.
„Net zo mooi als je moeder,“ zei hij onverstoorbaar. „Ik hoorde dat je een erg goede zwemmer bent?“
„Ik heb al zes maanden niet gezwommen en ik haat zonnebaden, dus ik hoop dat je wifi hebt,“ zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen aankeek.
„Lisa!“ zei mama, terwijl ze me streng aankeek.
„Het geeft niet,“ zei Lorenzo met een glimlach. „Er is hier genoeg te doen. Mijn jongste zoon is ongeveer even oud als jij. Hij kan je de omgeving laten zien. Mijn jongens zijn hier en in Noorwegen opgegroeid.“
Niet onder de indruk gromde ik alleen wat. Voordat ik hem kon stoppen, had hij mijn koffer al opgepakt.
„Misschien moet je iets luchtigers aantrekken?“ Mijn mama liet haar blik over mijn trainingspak glijden.
Ik rolde met mijn ogen. Mijn enige wens was om mezelf op te sluiten in mijn kamer.
Ik keek naar de enorme villa. Deels verborgen achter oude olijfbomen en verwilderde bougainville, waren de muren wit en ruw door de ouderdom. Rode dakpannen staken uit tussen de takken. Het voelde tegelijkertijd bescheiden en luxueus aan.
„Daar is hij,“ zei Lorenzo toen we de woonkamer binnenstapten. „Dit is Milo, mijn jongste.“
Ik zette mijn zonnebril af. „Hé,“ zei ik.
Hij stak zijn hand uit en gaf me een warme glimlach. „Leuk om je te ontmoeten.“
De puntjes van zijn bruine haar waren gebleekt door de zon, en het krulde een beetje bij zijn slapen, alsof hij de hele zomer in de oceaan had doorgebracht. Zijn huid was al goudbruin van de zon, en zijn donkere ogen keken opmerkzaam—alsof hij me in zich opnam, niet alleen maar keek.
Hij leek niet ongemakkelijk of onzeker. Hij leek zich juist heel erg op zijn gemak te voelen. En irritant genoeg was hij precies mijn type.
„Mhm,“ mompelde ik.
„Ik heb Lisa verteld dat je haar morgen een beetje de weg kon wijzen,“ zei Lorenzo tegen Milo.
„Maar ik heb morgen plannen; ik heb met wat vrienden afgesproken.“
„Je kunt later met je vrienden afspreken,“ zei hij. Er was geen ruimte voor discussie.
Ik had medelijden met hem. De arme jongen had eigenlijk geen keuze. Hij zat ermee opgescheept om mij op sleeptouw te nemen, een ellendig stuk emotionele bagage met een slechte houding en veel te veel gevoelens.
„Je hoeft je plannen niet voor mij te veranderen,“ zei ik. „Ik heb toch niet echt zin om de deur uit te gaan. Kun je me gewoon mijn kamer laten zien? Ik ben moe.“
„Begrijpelijk,“ zei Lorenzo, terwijl hij een hand op mijn schouder legde. „Kom, ik laat je je kamer zien, lieverd.“
Ik had nog maar een paar treden beklommen toen ik zijn voetstappen hoorde.
Hij kwam van de andere kant de trap af, op blote voeten en zonder haast. Er hing een ontspannenheid over hem die je niet kon faken. Zijn haar viel in losse golven, nog stug van het zout, en raakte net zijn schouders.
Onze ogen ontmoetten elkaar even—de zijne waren blauw, niet ijskoud blauw, maar levendig, als de dunne blauwe rand van een brekende golf. Hij droeg alleen een zwembroek, met een ontbloot bovenlijf, en zijn huid was zongebruind.
Ik vergat om door te lopen. Mijn benen stonden stil.
Toen sloeg de hitte toe—niet de fijne soort, maar de beschamende, kleverige hitte die over je borst omhoogkruipt en in je wangen blijft hangen. Ik wist dat ik te lang staarde, maar ik kon mezelf niet stoppen.
Ik probeerde te doen alsof ik naar de trapleuning keek. Of naar een vlek op de muur. Naar alles, zolang het maar niet naar hem was.
„Jacob, zeg even hallo tegen Lisa,“ zei Lorenzo achter me.
Mijn keel kneep samen. „H-hé,“ stotterde ik. Ik kon zijn blik amper vasthouden.
„Hé,“ zei hij met een plagerige glimlach, alsof hij dwars door me heen keek, alsof hij precies wist welk effect hij had. Of misschien nam hij me gewoon in de maling; ik kon het niet met zekerheid zeggen.
Voor een kort moment leek de wereld alleen uit ons tweeën te bestaan.
Hij liep vlak langs me heen, zo dichtbij dat de warmte van zijn lichaam me bijna raakte en de geur van kokos-zonnebrandcrème met zich meebracht, bedwelmend op een manier die mijn knieën zwak maakte. Ik voelde me opeens onvast in mijn eigen lichaam en besefte dat mijn gezicht helemaal gevoelloos was geworden.
Hij stopte vlak naast me.
„Dat ziet er heet uit,“ zei hij, terwijl zijn ogen langzaam over mijn lichaam gleden, waardoor mijn hartslag als een gevangen vogel voelde.
Zei hij dat nou echt...
„Wat?“
Zijn mondhoeken krulden omhoog. „Je kleding. Je weet toch dat het dertig graden is?“
Oh.
Het bloed steeg naar mijn gezicht.
„Dat gaat jou niets aan,“ snauwde ik, en ik haatte het dat hij me had overrompeld.
Hij schudde zijn hoofd en mompelde, „De jeugd van tegenwoordig...“ voordat hij zich weer naar zijn vader draaide. Bood geen excuses aan. Hij liep gewoon langs me heen alsof ik iets was wat hij toch niet wilde hebben.
„Ik ga naar het strand,“ zei hij, zonder ook maar mijn kant op te kijken, alsof ik niet bestond.
Daarna begroette hij mijn moeder alsof ze elkaar al jaren kenden en verdween.
Lorenzo gaf me een kleine, verontschuldigende glimlach voordat hij me hielp om mijn bagage naar mijn slaapkamer te brengen.
„Hier is het,“ zei hij.
De kamer was groot en het uitzicht strekte zich uit over het zwembad, met het strand op de achtergrond. Het rook naar zout water en schone lakens.
„Zo bedien je de airconditioning,“ legde Lorenzo uit. „Kan ik iets voor je halen? Iets te drinken? Eten?“
„Nee, het is goed zo,“ zei ik, terwijl ik mezelf op het bed liet vallen.
Toen hij de deur achter zich dichtdeed, pakte ik mijn telefoon en belde Ane.
„Ben je er al?“ vroeg ze buiten adem. „Hoe is het? Laat me het zien!“
Ik stond op, draaide de camera om en filmde de kamer en het uitzicht op zee.
„Dat ziet er geweldig uit, Lisa! Ik wou dat ik daar was.“
„Je mag mijn plek wel innemen,“ mompelde ik.
„En... hoe zijn de nieuwe stiefbroers?“
Die pijnlijk ongemakkelijke eerste ontmoeting liet mijn gezicht weer gloeien. „Ik heb nog niet echt met ze gepraat, maar één van hen kwam bijna onbeleefd over.“
„Onbeleefd? Hoezo, wat zei hij dan?“
„Hij is gewoon zo'n 'ik ben te cool voor jou'-type, weet je wel?“
„Zijn ze wel mijn type dan?“ grijnsde ze.
„Allebei wel,“ grijnsde ik. Toen verdween mijn glimlach. „Papa is nu zes maanden weg, Ane. En ze speelt nu al gelukkig gezinnetje.“
„Als je haar boos wilt maken, zoek dan je kortste jurk op, feest als een gek, blijf laat buiten en duik het bed in met een veel oudere man.“
Ik lachte. „Je bent gek.“
Maar toen we ophingen, lachte ik niet meer.
Misschien had Ane wel gelijk. Als mama een gelukkige familie wilde, dan zou ik haar een toneelstukje geven.
Jacob had me aangekeken alsof ik onzichtbaar was. Milo, alsof ik een probleem was.
Dat ging veranderen.
