Hier voor de winst
Auteur
Noah Ashlee
Lezers
2,3M
Hoofdstukken
91
Proloog
Diploma-uitreiking
Acht Jaar Eerder
Noelle
Ik kijk opnieuw op mijn horloge. Al een eeuwigheid zit ik op deze oude, ongemakkelijke bank.
Waarom ben ik eigenlijk naar dit feest gekomen? Carson Vader studeert dit jaar niet eens af.
Maar hij zit in het footballteam, en de laatstejaars zeggen geen nee tegen gratis drank.
Ik pak mijn onaangeraakte biertje op en doe alsof ik drink voordat ik het weer neerzet.
Ik weet niet waarom ik toneel speel. Meisjes die niet willen dat jongens hen drankjes brengen doen dit, maar dat probleem heb ik niet.
Op Peach Creek High School val ik nauwelijks op. Dat is lastig in een stadje met minder dan vijfduizend inwoners.
Maar als je opgroeit als het arme kind in de stad, is onzichtbaar zijn beter dan het alternatief.
Slechts één persoon ziet me echt en kent me door en door. Dat is mijn beste vriend, Cin.
Het probleem is dat ik niet kan accepteren dat zijn liefde voor mij niet meer is dan vriendschap.
Ik wou dat mijn hart vanavond niet zo'n pijn deed, zodat ik kon doen wat ik moet doen.
Geef nu niet op.
Ik leun achterover op de oncomfortabele bank en zucht. Ik kijk weer op mijn horloge. Zevenenveertig minuten geleden ging Cin naar boven met Belinda Carter, een derdejaars die klassenvertegenwoordiger en aanvoerder van het zwemteam is.
Sindsdien heb ik hem niet meer gezien.
Ik wou dat ik kon zeggen dat dit de eerste keer is dat ik dit doe, maar dat is niet zo.
Ik ga niet naar veel feestjes - eigenlijk helemaal niet - maar ik heb veel zaterdagavonden thuis doorgebracht wachtend tot Cin laat in de avond zou bellen.
Als ik nu aan die momenten denk, voel ik me beschaamd. Als ik ergens spijt van heb in de middelbare school, is het dat Cin mijn enige vriend was.
Ik ben altijd stil en verlegen geweest, wat het moeilijk maakt om vriendinnen te maken. Ook al ben ik nu niet meer zo arm, mensen hier vergeten niet snel.
Ze verbergen hun afkeer achter neppe glimlachjes - of erger nog, ze kijken dwars door me heen.
Ik kan niet wachten om naar de universiteit te gaan. Er was een tijd dat ik dacht dat ik niet zou gaan, maar Cin liet me niet afhaken.
Ik moet lachen als ik denk aan toen we voor de ACT studeerden aan de eettafel. Cin zei tegen me: 'Mensen met alleen maar tienen gaan naar de universiteit.'
Destijds kon het me niet schelen. Ik deed het niet goed op school om naar de universiteit te gaan. School was een manier om iets in mijn leven te controleren.
Ik had iets nodig om te laten zien dat ik anders was dan mijn drugsverslaafde moeder en mijn vader die ons in de steek liet.
Ik werkte niet voor perfecte cijfers om welke reden dan ook, behalve om te bewijzen dat ik niet zoals mijn ouders was.
Maar zoals altijd overtuigde Cin me. Dus solliciteerde ik bij elke school in Georgia en besloot ik naar een goede meisjesuniversiteit te gaan om bedrijfskunde te studeren.
Van buitenaf lijkt mijn leven eindelijk de goede kant op te gaan na jaren van problemen.
Maar mijn gevoelens? Mijn hart? Die verlangen nog steeds naar iets wat ik niet kan hebben.
Om 11:13 komt Cin de trap af met een zelfverzekerde uitstraling die ik zowel bewonder als benijd.
Zijn donkere krullen zijn een beetje in de war en hij glimlacht breed, zijn kuiltjes tonend.
Zoals altijd volg ik hem met mijn ogen terwijl hij naar de keuken loopt. Ik ben opgelucht als ik Belinda niet achter hem aan zie komen.
Ik kijk toe hoe hij praat en lacht met wat jongens van zijn honkbalteam. Ze zien er allemaal gelukkig uit - nog steeds opgewonden over het winnen van het staatskampioenschap.
En net als altijd voel ik vlinders in mijn buik wanneer Cin naar me kijkt.
'Ben je klaar om te gaan?' gebaart hij naar me, en ik knik.
Ik wacht bij de voordeur terwijl Cin afscheid neemt van zijn vrienden. Eenmaal buiten adem ik diep in om de geur van dronken tieners kwijt te raken.
Blij dat ik Cin eindelijk voor mezelf heb, volg ik hem naar zijn Jeep en stap in voordat hij bij de auto is. Hij stapt naast me in en het maanlicht schijnt op zijn groene kampioensring.
Ik hoef niet te vragen waar we heen gaan, want we doen al jaren hetzelfde elke zaterdagavond.
Hoe laat het ook is, als we allebei thuis zijn, klimmen we altijd naar het dak van zijn huis en eten we een hele pak Oreo's. We slaan dit alleen over als hij op reis is voor zomerhonkbal.
Als we aankomen, ben ik niet verbaasd dat er geen auto's op de oprit staan.
Cin's vader is hersenchirurg en is tegenwoordig bijna nooit thuis. Eigenlijk is hij zelden op een normaal tijdstip thuis geweest sinds Geraldine overleed.
Ik volg Cin het grote lege huis in waar ik al zo vaak ben geweest. We rennen de trap op naar de logeerkamer. Dan klimmen we uit het raam en gaan naar onze gebruikelijke plek.
Het is een wonder dat geen van ons ooit is gevallen sinds we deze plek als kind ontdekten.
Ik strijk mijn jurk glad voordat ik ga liggen op de deken die Cin op het dak heeft gelegd. Ik kijk omhoog naar de sterren. Dit soort momenten zal ik het meest missen als Cin en ik naar de universiteit gaan.
Plotseling beginnen mijn handen te zweten.
Want ik heb hem nog steeds niet verteld dat we niet samen naar UGA zullen gaan.
In het begin leek het een geweldig idee - wat kon er beter zijn dan met je beste vriend naar de universiteit gaan? Maar na het zien hoe Cin tijdens de middelbare school met bijna elk meisje in Peach Creek, Georgia naar bed ging...
Nou, ik denk niet dat mijn hart nog vier jaar van dat zou aankunnen.
'Wat is er gebeurd met Belinda?' vraag ik lachend.
Ik weet niet zeker of ik het echt wil weten. Maar dat wil ik wel. Dat wil ik altijd. Als ik het niet weet, zal mijn verbeelding verhalen verzinnen en dat is erger dan niet weten.
Cin haalt zijn schouders op. 'Ze sliep toen ik wegging.'
'Je verandert nooit,' zeg ik, mijn hoofd schuddend.
'Groot woord.' Cin gooit een Oreo naar me en die landt op mijn buik. Ik haal de koekjes uit elkaar, lik de crème uit het midden en eet dan de twee helften op. Cin schudt zijn hoofd naar me, doet alsof hij walgt.
'Niet iedereen gaat honkbal spelen als baan. Sommigen van ons zullen daadwerkelijk onze hersenen moeten gebruiken om te werken, stel je voor...' Ik maak een 'tsk'-geluid en Cin legt zijn hand op zijn hart.
'Auw.'
'De waarheid doet pijn.'
'Hé, ik wilde vragen. Heb je al betaald voor je studentenkamer? Ik kreeg een e-mail dat de deadline eraan komt en de prijs omhoog gaat daarna, dus ik dacht dat ik het even zou checken.'
En daar is het. Het onderwerp dat ik de hele maand probeer te vermijden. Je kunt niet blijven liegen tegen hem, Noelle. Ik slik moeizaam, het koekje voelt droog in mijn keel.
'Als het om het geld gaat—'
'Dat is het niet,' onderbreek ik hem.
Cin fronst. 'Oké... Wat is dan het probleem?'
Mijn handen friemelen in mijn schoot en ik laat een zucht ontsnappen die ik de hele maand heb ingehouden. 'Cin... ik ga niet naar UGA.'
Mijn beste vriend gaat rechtop zitten. Hij kijkt verward en ik kijk weg om de pijn in zijn ogen niet te zien.
Er valt een lange stilte. Dan doorbreekt zijn kalme diepe stem de stille nacht.
'Wat bedoel je, je gaat niet? Hoe kun je niet naar de universiteit gaan NoNo? Na al dat harde werk? Ik snap niet—'
'Ik ga nog steeds naar de universiteit,' vertel ik hem snel. 'Ik heb alleen besloten om... weet je, ergens anders heen te gaan.'
Hij fronst weer. Zelfs als hij boos is, is hij nog steeds de knapste man die ik ooit heb gezien. 'Waar?' vraagt hij.
'Een goede meisjesuniversiteit in Atlanta.'
Cin staart me lang aan en ik probeer zijn gezichtsuitdrukking te begrijpen, maar zijn gezicht verraadt niets. Eindelijk krullen zijn mondhoeken omhoog in een glimlach. 'Meisjesuniversiteit, hè?'
Ik maak een geluidje en voel me tegelijkertijd opgelucht. 'Ja... ik laat je echt niet op bezoek komen.'
'Misschien solliciteer ik wel. Universiteiten houden van diversiteit.'
Ik geef hem speels een stomp, maar zucht vanbinnen. Dit is precies waarom ik wat afstand neem tussen Cin en mij.
Ik kan niet blijven doen alsof het mijn hart niet pijn doet elke keer dat ik moet horen over hem die seks heeft met Lisa de cheerleader of Holly van het softbalteam.
En hoewel we er zo makkelijk over praten en grappen over maken, weet hij niet dat dat precies is wat er vanbinnen met mij gebeurt.
Want ik ben al verliefd op mijn beste vriend zolang ik hem ken, en weten dat ik de rest van mijn leven alleen maar zijn vriend zal zijn is al moeilijk genoeg zonder het erger te maken.
'Je moet me ooit loslaten, Cin. We zullen geen logeerpartijtjes in tenten meer houden of op het dak zitten en junkfood eten als we dertig zijn,' herinner ik hem.
Een tijdje zegt hij niets, en de nachtelijke insecten vullen de stilte.
Ik had me mijn hele jeugd afgevraagd wat mensen in dit kleine stadje hield met zijn gebrek aan banen en diversiteit, maar de rust 's nachts? De prachtige zomers?
Soms, als ik hier naast Cin zit, voel ik niet die sterke behoefte om al mijn spullen in te pakken en met de eerstvolgende bus te vertrekken.
Maar ik kan de komende tien jaar van mijn leven niet doorbrengen met wachten op die zeldzame, mooie momenten die niet vaak voorkwamen tijdens het opgroeien.
Peach Creek is waar je met je middelbare schoolvriendje trouwt, zwanger raakt en vast komt te zitten in een leven van anderen dienen, dingen opgeven en genoegen nemen.
Misschien is dat de droom voor de meeste meisjes met wie ik op de middelbare school zat, maar ik mocht nooit dromen.
Vanaf het moment dat ik veertien werd, kreeg ik mijn eerste baan met vloeren vegen bij Ray's Grocer en werkte ik me op tot parttime assistent-manager terwijl ik mijn cijfers op peil hield, uit huis bleef en studeerde voor de SAT's.
Allemaal zodat ik een dak boven het hoofd van mijn jonge neefjes en nichtjes kon houden en eten voor ons kon kopen.
Hoe veel ik ook van Cin hou, hij zal nooit begrijpen hoe het is om alleen te zijn tussen mensen die zoveel hebben. Niet wanneer de kosten van een universiteitaanmelding gelijk staan aan een maand eten.
We leven niet alleen in fysiek verschillende werelden, maar onze geesten werken ook op compleet verschillende manieren. Voor hem zijn er geen gevolgen. Voor mij is er een voor elke keuze die ik maak.
Dat is de belangrijkste reden waarom ik klaar ben om Peach Creek te verlaten. En om Cincinnati Barker te verlaten.
'Ik weet het,' fluistert hij alsof hij instemt met mijn gedachten in plaats van te reageren op wat ik zei. 'Ik weet het.'
