Het rijk Boek 2
Auteur
Natalie Le Roux
Lezers
85,7K
Hoofdstukken
31
In een rijk waar interstellaire politiek en eeuwenoude krachten botsen, worden koningin Izzy en haar trouwe metgezellen geconfronteerd met de uitbraak van een dodelijk virus op aarde. Terwijl ze het hoofd moeten bieden aan bedreigingen van zowel binnen als buiten hun wereld, moeten ze een balans vinden tussen hun plicht om de mensheid te beschermen en de persoonlijke opofferingen die leiderschap met zich meebrengt. Met het lot van twee werelden aan een zijden draadje, is Izzy's reis er een van moed, liefde en het onvermoeibare streven naar gerechtigheid.
Hoofdstuk 1
Boek 2: Integratie
ISABELLE
„Het is zes maanden geleden, Iz. Ze is weg,“ zei Amy voorzichtig.
„Ik weet het, maar ze leeft nog, ergens daarbuiten. En ik kan het gevoel niet loslaten dat ze terugkomt voor mij, voor ons, tenzij ze dood is,“ zei Izzy.
Ze keek naar James, Lucas en de mannen terwijl ze een balletje trapten in de paleistuin. Silian werd al best goed in voetbal, en hoewel Mikhlas de kinderen graag liet winnen, speelde hij nog steeds erg sterk.
„Luister, Iz, als ze zo dom is om terug te komen en iets te proberen, komt ze niet ver. Je laat elke centimeter van dit rijk bewaken. Zodra ze zich laat zien, pakken we haar. Ze kan zich niet eeuwig blijven verstoppen.“
„Ik weet het. Het is soms gewoon moeilijk om me te concentreren.“
„Ja, dat snap ik, maar er zijn hier veel dingen die je aandacht nodig hebben. Het opruimen van de dokken gaat goed, maar je moet nog wat knopen doorhakken. Silian regelt het, maar sommige handelaren zijn ontevreden.
„Je moet je gaan richten op de problemen hier. Als ze terugkomt, wat ik betwijfel, dan zien we dat dan wel weer. Je kunt dit rijk niet zomaar de rug toekeren,“ zei Amy.
„Je hebt gelijk. Ik mag haar niet meer laten winnen. Eerst waren het de nachtmerries, daarna de paniekaanvallen en de angst. Zo wil ik niet meer leven. We gaan door. Vanaf nu. Ik ga niet meer bang zijn voor de gedachte aan haar.“
Izzy glimlachte naar Amy en haar vriendin legde troostend een hand op haar been.
„Hé, mam, kom op!“ riep James naar haar. Ze wimpelde hem lachend af.
„Heb je al nagedacht over wat Ali je vroeg?“ vroeg Amy.
„Ja, dat heb ik. Ik wil echt dat ze de kans krijgt om te gaan. Maar het is veel moeilijker dan ik dacht om de edelen zover te krijgen dat ze een rebellenmeisje op de Academie accepteren.
„Ze zijn er allemaal mee akkoord gegaan, maar op straat wordt er gefluisterd dat ze haar zullen vermoorden als ze echt gaat. Ik kan haar leven niet zo op het spel zetten.“
„Heb je het aan haar vader verteld?“
„Ja, dat heb ik gedaan. Hij denkt dat ze goed voor zichzelf kan zorgen.“
„Misschien is dat ook wel zo. Bovendien zijn er bewakers op de Academie. Als je ze de opdracht geeft om haar te beschermen, net zoals bij de jongens, dan komt het vast goed.“
„Ik zat te denken aan een proefperiode. Laat haar meegaan op de reis van zes weken die binnenkort gepland staat. Dan kunnen we zien hoe dat gaat.“
„Ja, dat zou kunnen werken. James zal er blij mee zijn. Ik denk dat hij een beetje verliefd op haar is,“ grapte Amy. Izzy moest erom lachen. Ze wist dat het zo was. Het was zo klaar als een klontje.
„Hij wordt groot, Aims. Waar is mijn kleine jongen gebleven?“ vroeg Izzy, terwijl ze naar de spelende James keek.
De afgelopen zes maanden in het paleis hadden hem zichtbaar goed gedaan. Hij trainde elke dag met Mikhlas en Silian. Hij was fysiek gegroeid en was geen dun sprietje meer. Hij groeide echt op tot een knappe jongeman.
„Hij is daar nog steeds, lekker tegen een bal aan het trappen. Je moet gewoon wat beter kijken,“ zei Amy. Izzy gaf haar een zacht duwtje met haar schouder en glimlachte.
„Ben je klaar voor vanavond?“ vroeg Amy.
„Nog lang niet. Maar het hoort hier nu eenmaal bij de regels, dus ik neem aan dat het moet gebeuren,“ zei Izzy, terwijl haar glimlach verdween.
„Kom op, zo erg is het allemaal niet. Welk meisje wil er nu niet overladen worden met wonderbaarlijke en prachtige cadeaus?“ Amy deed de toon van een van de adviseurs na. Izzy giechelde.
„Het wordt een avond vol juwelen en geschenken, zoals je nog nooit eerder hebt gezien!“ Izzy nam de toon van haar over.
Ze moesten allebei lachen en hadden daardoor niet door dat de mannen gestopt waren met spelen. Pas toen Amy plotseling door Silian werd opgetild, en daarna Izzy door Mikhlas, beseften ze dat de wedstrijd voorbij was.
„Nee! Silian, haal het niet in je hoofd! Zet me neer!“ riep Amy, terwijl hij naar de rand van het grote, blauwe zwembad liep dat Izzy een paar maanden geleden had laten aanleggen. Mikhlas kwam naast hem staan, terwijl Izzy zich uit zijn greep probeerde te wurmen.
„Denk je dat we hier problemen mee krijgen, broer?“ vroeg Silian aan Mikhlas.
„Ja! Hele grote problemen!“ antwoordde Amy in zijn plaats. Toen Izzy opkeek, wist ze dat het voorbij was. James en Lucas slopen van achteren op de mannen af, klaar om hen er allemaal in te duwen.
Ze zette zich schrap en wachtte tot ze het koude water zou raken. James gaf Mikhlas een harde duw in zijn rug en Lucas deed hetzelfde bij Silian. De mannen boden weinig weerstand. Zo belandden ze allemaal in het zwembad, volledig gekleed en luid lachend.
„Ahh! Ik maak je af, klein mormel! Kom hier!“ riep Amy naar Lucas, waarna ze hem door het water begon te achtervolgen.
„En hoe maakt mijn koningin het vandaag?“ vroeg Mikhlas aan haar. Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen en tilde haar naar zich toe. Haar voeten bungelden in het water.
„Goed. Beter dan gisteren,“ zei ze zachtjes.
„Wil je me vertellen wat er die dag is gebeurd?“ vroeg hij. Izzy’s glimlach verdween direct en ze wendde haar gezicht af.
„Ik verloor de controle. Ik kon mijn woede niet bedwingen en het kwam er zomaar uit. Ik voel me een monster,“ zei ze.
„Je bent allesbehalve een monster. Je bent een eerlijke en rechtvaardige koningin. Wat je deed was misschien een beetje onverwacht, maar zeker niet onverdiend. Die man was wreed tegen zijn kinderen en zijn vrouw. En de manier waarop hij tegen je sprak… Ik had hem zelf ook aangepakt, maar jij was me voor.“
„Bedankt, maar toch… om een man zo voor de ogen van iedereen dood te slaan met een stenen beeldhouwwerk… Ik red levens, Mikhlas. Ik neem ze niet af.“
„Soms is het helaas nodig om een leven te nemen, zodat je anderen kunt redden. Je hebt Tilaria en haar moeder, Ameret, gered. Zij leven nog steeds dankzij wat jij hebt gedaan.“
„Ik weet het. Ik heb gewoon nog nooit iemand gedood. In ieder geval niet op zo'n gewelddadige manier,“ zei ze.
„Laat het doden vanaf nu maar aan mij over, mocht het weer nodig zijn.“
„Ik wil niet dat er doden vallen. Alleen als het echt onvermijdelijk of volledig gerechtvaardigd is. Ik hoor dit rijk juist te herstellen, niet om het verder te verpesten.“
„Isabelle, mijn lieve, lieve Isabelle. Je hebt al zo ontzettend veel voor dit rijk gedaan. Mensen zijn voor het eerst in lange tijd weer echt gelukkig.
„Er zijn natuurlijk nog veel problemen die moeten worden opgelost. Maar alleen al de veranderingen die je tot nu toe hebt doorgevoerd, hebben iedereen nieuwe hoop gegeven. Jouw volk is dol op je, zelfs als je dat zelf niet bent,“ zei hij.
„Vergeef me, mijn koningin, mijn koning. Het is tijd om u klaar te maken,“ zei een zachte vrouwenstem tegen hen. Izzy keek naar Ameret en schonk haar een glimlach.
„De plicht roept,“ zei Izzy, en ze liet zich achterover het water in vallen.
Ze klommen uit het zwembad en liepen naar het paleis. Silian en Amy liepen richting de kleinste toren. James en Lucas gingen naar de middelste toren, en Izzy en Mikhlas liepen naar de top van de hoogste toren.
Ze hadden samen besloten dat iedereen zijn eigen ruimte nodig had, en dit bleek het beste te werken.
„Prime, geef een update,“ zei Mikhlas toen ze hun prachtige landgoed in de lucht binnenliepen.
„Alle grensmonitors zijn schoon. Er is niets ongewoons binnengekomen. Er is bovendien een stijging in de handel bij de dokken. Steeds meer verkopers komen naar Homeworld. De Havenhoest is daarnaast bijna volledig uitgeroeid.
„Er zijn nog een paar mensen die de hulp van de vloot koppig weigeren, maar ze zullen vanzelf bijdraaien of snel dood zijn…“
„Prime!“ zei Izzy.
„Vergeef me. Ik zal direct een bevel naar de vloot sturen om hen te zoeken en te beginnen met de medische behandeling. De landbouwgronden groeien voorspoedig. De voedselproductie bereikt momenteel een optimaal niveau.
„Er is nog steeds een groot huisvestingsprobleem voor alle ontheemde havenwerkers. Er is ook nog altijd geen spoor van Kasana en Zaftar,“ sloot Prime de rapportage af.
„Verhoog onmiddellijk de veiligheid bij de dokken. Zorg ervoor dat alle verkopers en de lokale bevolking veilig zijn. We moeten de laatste havenwerkers met de hoest zien te vinden.
„Deze ziekte moet snel worden uitgeroeid, anders verspreidt het zich straks weer opnieuw. Hoeveel mensen hebben er nu nog een huis nodig?“ vroeg Mikhlas.
„Er zijn nog steeds meer dan vijf miljoen huizen nodig. Ik kan er onmogelijk zoveel bouwen. Niet tenzij ik mijn nanites een ander doel geef. Dat betekent echter dat ik ze weghaal bij andere cruciale functies, zoals waterzuivering, voedsel en medisch herstel.“
„Hoeveel mensen hebben er eigenlijk nog werk nodig?“ vroeg hij.
„Er zijn momenteel meer dan veertig miljoen mensen zonder enige bron van inkomsten.“
„Mijn God. Zijn het er echt zoveel?“ vroeg Izzy.
„Dat is alleen nog maar op Homeworld. In de rest van het rijk ligt dit aantal nog veel hoger.“
„Hoe gaan we in hemelsnaam banen vinden voor zoveel mensen?“ vroeg ze. Mikhlas liep rustig naar haar toe en streek liefdevol een plukje haar achter haar oor.
„Denk niet steeds aan hoever je nog moet gaan, maar focus op hoever je al bent gekomen. Miljarden mensen hebben nu weer schoon water, gezond voedsel en medische basiszorg.
„De nieuwe scholen die je hebt opgericht, zorgen ervoor dat miljoenen kinderen goed onderwijs krijgen. De wet dat iedereen die fit en gezond is na school het leger in moet, is voor de bevolking veel aantrekkelijker dan de Inname,“ zei hij.
„Het voelt toch niet alsof het genoeg is. Er zijn nog steeds zoveel mensen die wanhopig hulp nodig hebben.“
„Izzy, je kunt helaas niet iedereen redden. Er zullen altijd mensen zijn die ervoor kiezen om te blijven leven zoals ze al deden.“
„Dat weet ik wel. Maar er moet toch íets zijn dat we kunnen doen voor de miljoenen mensen die wel graag willen werken.“
„Je doet echt al alles wat je kunt. Dit soort dingen kosten nu eenmaal tijd. Er bestaat geen snelle, magische oplossing.“
„En hoe zit het eigenlijk met de vloot? Daar was een paar dagen geleden toch een groot probleem mee. Jij hebt dat toen afgehandeld, maar ik heb nooit helemaal begrepen wat er precies is gebeurd.“
„Dat klopt inderdaad. De vloot was erg bezorgd. De commandanten zijn allemaal extreem zenuwachtig over hoe je iedereen zult straffen die de bevelen van Kasana heeft opgevolgd.
„Ik heb hen stellig verzekerd dat je coulant zult zijn, zolang ze hun absolute loyaliteit aan jou zweren. Als dat vertrouwen nog een keer wordt beschaamd, dan zul je ze zwaar en meedogenloos straffen.“
„Oké. Ja, dat is goed. Dank je wel.“
„En nu...,“ zei hij, terwijl hij heel dichtbij kwam staan. „Je drupt water over de hele vloer. Laat me deze natte kleren maar eens uittrekken…“ Hij had een ondeugende blik in zijn ogen.
Vanuit haar ooghoek zag ze hoe Ameret snel de kamer uit glipte.
„Daar hebben we helemaal geen tijd voor, Mikhlas. We moeten ons klaarmaken. Iedereen wacht op ons,“ zei ze met een glimlach.
„Jij bent de koningin, en ik jouw koning. Iedereen... kan wachten,“ zei hij, terwijl hij haar natte shirt uittrok.
