Verleid door mijn baas Boek 3
Auteur
Lezers
131K
Hoofdstukken
11
Hoofdstuk 1
Boek 3
HAILEY
Alex kon niet meer wachten. Hij tilde me op in zijn armen, en ineens zat ik schrijlings op hem. Hij droeg me de douche in, en ik moest lachen toen hij me neerzette om zijn laatste kleren uit te trekken.
Toen we allebei naakt waren, tilde Alex me weer op. Ik sloeg mijn armen om zijn nek en boog naar voren om mijn lippen op de zijne te drukken. Het water was heet, maar het lichaam van Alex tegen het mijne maakte me nog heter.
Toen ik een stukje naar achteren bewoog, kuste hij mijn nek en mijn borsten. Alex verzette me een beetje, en ik hielp hem door mijn heupen op te tillen. Hij gleed moeiteloos bij me naar binnen.
Ik kreunde, gevolgd door een kreetje toen Alex begon te bewegen. Hij bewoog steeds sneller en bracht me dichter en dichter bij het hoogtepunt, tot ik werd overspoeld door mijn orgasme.
Alex kreunde luid in de kleine doucheruimte, een teken dat ook hij was klaargekomen. Hij zette me zachtjes op de grond, en ik merkte dat mijn benen te slap waren om me te dragen.
Na het douchen liep ik terug naar onze slaapkamer en trok een shirt en een kort broekje aan. Ik voelde me ontspannen.
„Ik ga beneden alvast een tafel reserveren voor het ontbijt“, zei ik terwijl ik opstond van het bed.
„Leuk, ik zie je zo“, antwoordde Alex.
Ik liep naar de lift en ging omlaag naar de drukke ontbijtzaal. Er waren veel mensen, maar ik veroverde een tafeltje met uitzicht op zee. Ik hoopte dat Alex me daar kon zien zitten.
Een paar minuten later kwam Alex eraan. Hij droeg een zwembroek en een open T-shirt. Zijn blonde haar zat warrig en zijn ogen hadden dezelfde kleur als de oceaan.
Hij viel op in de menigte en trok de aandacht van iedereen in de zaal. Ik hield even mijn adem in en vroeg me af of ik ooit gewend zou raken aan hoe knap mijn man was.
Ik was even verzonken in gedachten, toen ik zag dat Alex de zaal rondkeek om me te zoeken. Toen onze blikken elkaar kruisten, begon hij te glimlachen.
Ik nam echt even de tijd om naar hem te kijken terwijl hij naar me toe liep. Hij kwam tegenover me zitten.
„Ik hou ervan hoe je naar me kijkt“, zei Alex zachtjes.
Ik lachte toen ik zag dat Alex een kleur kreeg. „Ben je nu aan het blozen?“
„Alleen jij geeft me dit gevoel, Hailey.“
„Hailey!“
„Hailey!“
Ik werd met een schok teruggerukt naar de werkelijkheid. Hoe lang was ik al aan het wegdromen? Waarom gebeurde dit altijd op de meest onhandige momenten?
Ik was vaak in de war en vond het lastig om te weten wat echt was en wat een droom. Als dit zo doorging, kon ik net zo goed mijn hele leven slapend doorbrengen.
Ik dacht altijd dat hard werken de oplossing zou zijn voor mijn nachtmerries, mijn spijt en mijn pijn. Maar hoe harder ik werkte, hoe meer ik wegzakte in verdriet en wanhoop.
Alleen zijn in mijn kamer was nog erger. Mijn nare gedachten waren mijn enige gezelschap. Zelfs tv-kijken hielp niet. Eén enkele scène kon me al van slag maken.
Het was niet alleen de tv die me van streek maakte. Het was alles. De kleinste details, gelach, woorden, gewoon alles.
Wat kon ik doen om hieraan te ontsnappen?
VALERIAN
Valerian zat in zijn kantoor thuis en greep naar zijn borst. Hij had het proberen te onderdrukken, maar had hij Hailey nou echt gezien?
Waarom voelde hij zich na al die jaren nog steeds zo?
Vol ongeloof schudde hij zijn hoofd. Ze was nu getrouwd, helemaal onbereikbaar voor hem.
Valerian had van alles geprobeerd om Hailey los te laten. Maar niets leek te helpen. De pijn dat ze voor Alex had gekozen in plaats van voor hem, voelde nog steeds vers. Het leek alsof het gisteren was gebeurd.
Hij pakte zijn whiskyglas en schonk zichzelf in. Het maakte hem niet uit dat er geen ijs was; hij had gewoon iets nodig om de pijn te verdoven.
De whisky brandde in zijn keel, maar dat was niets vergeleken met de pijn in zijn hart. Hij had alles gedaan wat hij kon bedenken: hij was rijker geworden, meer gevreesd, en werd aanbeden door talloze vrouwen.
Mooie vrouwen die hij kon krijgen, maar niet wilde. Omdat ze Hailey niet waren. Dat was zijn probleem: elke vrouw met wie hij het probeerde, was simpelweg niet Hailey.
Was hij geobsedeerd door Hailey? Hij wist dat dat het niet was. Diep van binnen wist hij dat Hailey de eerste vrouw was van wie hij echt hield. Hij hield van alles aan haar.
Maar het deed altijd pijn als hij besefte dat hij niet genoeg voor haar was. Daarom was ze uiteindelijk bij Alex terechtgekomen. Ze had iets in Alex gezien dat hij zelf miste.
Wat hij ook miste, het had hem Hailey voor altijd gekost. Waarom had hij niet de moeite genomen om haar beter te begrijpen? Hij dacht altijd dat ze van hem zou blijven, maar dat was in één dag veranderd.
De dag dat hij ziek werd en de laatste keer dat ze hem verliet. Ze leek echt van hem te houden, dus wat was er veranderd? Waardoor had ze hem opgegeven? Was hij het niet waard om voor te vechten?
Of had hij het zich allemaal verbeeld? Wilde hij gewoon geloven dat ze van hem hield, terwijl dat niet zo was? Had hij haar soms weggeduwd?
Daar zat hij dan, helemaal alleen op een vrijdagavond, denkend aan zijn ex-geliefde. Zou ze inmiddels kinderen hebben? Alleen al die gedachte deed hem veel pijn. Hij vroeg zich af hoe hun eigen kinderen eruit zouden hebben gezien.
Wat had dit alles nog voor zin? Niets van dat alles zou ooit gebeuren. Valerian zuchtte diep. Waarom had ze niet voor hem gekozen?
Waarom was ze zo snel met Alex getrouwd? Waarom had ze niet meer tijd genomen om na te denken? Waarom was ze niet gewoon verloofd gebleven?
Wilde ze echt zo graag de vrouw van Alex zijn? Had ze er ooit aan gedacht om met hem te trouwen?
Valerians tranen waren opgedroogd; hij kon niet meer huilen. Hij was van plan geweest om haar ten huwelijk te vragen op de dag dat ze wegging. Als hij maar één dag eerder was geweest, had ze misschien wel ja gezegd.
Dit was een teken. Als ze echt voor elkaar bestemd waren, was hij niet één dag te laat geweest. Betekende dit dan dat ze niet voor hem was weggelegd? Was hun lot al bepaald?
Nog een nare gedachte liet hem niet los. Wanneer had Hailey besloten om hem te verlaten? Was het de dag dat hij op haar wachtte bij haar flat? De dag dat ze met Alex ging eten? Had ze toen al besloten om hem te verlaten? Hij was bezig een toekomst met haar te plannen, terwijl zij van plan was om weg te gaan.
Valerian nam nog een grote slok whisky. De gedachte om de rest van zijn leven zonder Hailey te moeten leven was ondraaglijk, zowel lichamelijk als geestelijk.
Hij pakte zijn telefoon en bekeek hun foto's uit Parijs. Dit was de enige manier waarop hij zich haar kon herinneren. Het was moeilijk om haar gezicht voor de geest te halen, maar haar glimlach stond hem nog helder bij.
Wat zou ze nu aan het doen zijn? Zijn gedachten dwaalden weer af. Waarom zeiden ze dat ze als onderhoudsmedewerkster werkte? Wat was er gebeurd? Hadden zij en Alex geldproblemen gekregen? Hij had zichzelf beloofd dat hij haar zou loslaten, maar hier zat hij dan, nog steeds aan haar denkend omdat hij een glimp van haar had opgevangen.
Moest hij haar gaan zoeken? Zou ze boos worden als hij dat deed? Als ze hem nodig had, zou ze toch wel iets van zich hebben laten horen.
Valerian stond op en voelde zich nog steeds nuchter. Hij was zo gewend geraakt aan de alcohol dat er veel meer voor nodig was om hem dronken te krijgen.
Hij kon niet zomaar blijven zitten terwijl zijn eigen gedachten hem gek maakten. Hij had antwoorden nodig, en wel zo snel mogelijk.
Hij toetste een nummer in, hield de telefoon tegen zijn oor en wachtte.
„Valerian?“
„Matt.“
