De Vilenzofamilie boek 2: Lealtà
Auteur
Lezers
224K
Hoofdstukken
13
Hoofdstuk 1
Book 2: Lealtà
MARTINA
„Ik zweer het, ze is de mooiste baby die ik ooit heb gezien,“ zeg ik enthousiast, terwijl ik de pasgeborene in mijn armen wieg.
Tegenover me rolt Illaria met haar ogen. Ze ziet er stralend uit, ook al is ze nog geen twee maanden geleden bevallen. Ze is moe, en dat is heel begrijpelijk. Ik heb veel bewondering voor haar kracht.
Hoeveel ik ook van mijn nichtje houd, de gedachte aan eigen kinderen vind ik eng. Ik hecht te veel waarde aan mijn nachtrust.
Als ik überhaupt iemand kan vinden om ze mee te krijgen.
„Marty, geen enkele baby is lelijk,“ houdt Illaria vol.
„Alleen een moeder zou dat zeggen. Je brein is overgenomen door hormonen. Je kunt niet meer helder nadenken,“ plaag ik haar.
Illaria negeert mijn opmerking en vraagt: „Wil jij haar de fles geven? Het is bijna tijd.“
„Gaf je geen borstvoeding?“ vraag ik verbaasd.
„Dat doe ik wel, maar ik gebruik ook kunstvoeding omdat mijn tepels pijn doen,“ antwoordt ze heel gewoon. Het klinkt alsof we het over het weer hebben in plaats van over haar tepels.
„Oh, oké. Ja, ik wil haar heel graag voeden.“
Illaria staat op om de fles te pakken. Ik blijf op de bank zitten en kijk vol bewondering naar de baby in mijn armen. Haar kleine neusje en grote blauwe ogen zijn gewoon onweerstaanbaar.
Misschien is een eigen baby toch niet zo'n slecht idee…
„Alsjeblieft.“ Illaria geeft me de fles.
Ik bedank haar en begin mijn nichtje te voeden. Ik voel dat Illaria naar me kijkt, dus ik kijk terug.
„Waar denk je aan?“ vraag ik.
„Ze staat je goed, zo in je armen. Heb je de laatste tijd nog met iemand gedatet?“
„Je loopt wel een beetje hard van stapel, hè?“ lach ik. „En nee, ik date met niemand. Er zijn niet veel leuke Italiaanse mannen in onze stad. De enige Italiaanse mannen die ik ken, werken voor mijn broer of mijn neven. En daar begin ik echt niet aan.“
„Moet hij per se Italiaans zijn? Dat is wel een heel strenge eis. Het is niet de schuld van de liefde van je leven als hij niet in Italië is geboren.“
„Ik weet het, het is geen verplichting. Ik heb er gewoon altijd van gedroomd om met een Italiaanse man te trouwen. Bovendien spreken ze de taal dan al vloeiend. Vat het niet persoonlijk op, maar een nieuwe taal leren was best moeilijk voor jou, toch?“
„Ja, dat klopt,“ geeft ze toe. „Maar het liet wel zien hoeveel ik om Lucca geef. Wat als een niet-Italiaanse man de taal voor jou wil leren? Of wat als hij geen Italiaan is, maar de taal toch vloeiend spreekt?“
„Ik weet het niet. Dat zie ik dan wel weer,“ antwoord ik met een zucht.
„De ware komt vast sneller op je pad dan je denkt.“
„Ben je door het krijgen van een baby in een waarzegger veranderd?“
Ze grijnst naar me. „In sommige opzichten wel. Het moederinstinct is het sterkste gevoel dat ik ooit heb ervaren.“
Haar opmerking maakt me nieuwsgierig. „Zelfs sterker dan je gevoelens voor mijn broer?“
Haar gezicht wordt rood als ze beseft wat ze zojuist heeft gezegd. Ze lacht een beetje ongemakkelijk. „Nee, misschien niet sterker dan die gevoelens. Laten we doen alsof ik dat niet heb gezegd.“
„Dat blijft ons geheimpje.“
***
Ik breng de rest van de middag door met Illaria. Het heeft geen zin om weg te gaan, want ik ben bij hen uitgenodigd voor het avondeten.
Zo kan ik fijn tijd doorbrengen met mijn nichtje. Voor ik het weet is ze geen kleine baby meer. Bovendien kan ik mijn schoonzus helpen, want zij heeft het momenteel erg druk.
Lucca komt 's middags thuis en begint meteen te koken voor vanavond. Hij heeft onze broer Fidello ook uitgenodigd. Zijn lijfwachten, Rocco en Valerius, komen ook.
Het is een beetje een vreemd gezelschap voor een etentje, vooral als de baby niet wil slapen. Maar het wordt vast een leuke avond, helemaal omdat Lucca kookt. Ik run dan wel het familierestaurant, maar van ons drieën is Lucca altijd al de beste kok geweest.
Op mijn aandringen gaat Illaria even slapen, terwijl ik op hun dochter pas. Lucia is een heel makkelijke baby als ze gegeten heeft en een boertje heeft gelaten.
Ze blijft wakker terwijl ik in de woonkamer rondloop om de boel op te ruimen voordat de rest komt. Als ze moe begint te worden, leg ik haar in haar reiswiegje om te slapen. Daarna stofzuig ik de eetkamer.
Als Illaria uitgerust is, neemt ze de zorg voor Lucia weer over. Ze geeft haar een badje en legt haar netjes in bed voordat de avond echt begint.
Ik trek een jurk aan die ik speciaal voor vanavond heb gekocht. Ik steek de laatste tijd zoveel tijd in het restaurant. Het is eigenlijk best triest, maar dit etentje bij mijn broer is mijn enige sociale uitje van de afgelopen maand.
Ik heb echt geen leven. Ik moet daar verandering in brengen.
Ik ben eigenlijk iets te netjes gekleed voor een simpel etentje. Mijn jurk is lang en valt helemaal tot op mijn enkels.
Ik heb lage hakken aangetrokken om het wat gewoner te maken. Maar de split laat nog steeds veel van mijn dij zien. De jurk heeft ook een watervalhals, waardoor mijn decolleté goed opvalt.
Illaria fluit goedkeurend als ik uit haar badkamer kom en een rondje draai.
„Nou, ik voel me opeens heel erg slonzig,“ zegt ze een beetje somber.
„Je ziet er prachtig uit. Jij bent niet slonzig, ik ben gewoon overdressed,“ stel ik haar gerust.
Ze draagt een losse, glinsterende top en een zwarte zwangerschapslegging. Ze zweert dat dit het meest comfortabele kledingstuk is dat ze ooit heeft gehad.
Ze houdt een babyfoon omhoog. „Ik ben bang dat ik nog saaier ga zijn als ik dit ding de hele avond bij me draag.“
„Je hebt wel nieuw leven op de wereld gezet, vergeet dat niet,“ herinner ik haar. „Kom op, laten we gaan kijken wat jouw geweldige man en mijn fantastische broer heeft gekookt.“
Ze snuift. „Je bent alleen maar zo aardig over hem omdat hij eten voor je maakt.“
„Dat is natuurlijk de enige reden.“
Beneden is Lucca druk bezig in de keuken. Er staat een grote hoeveelheid voorgerechten klaar op het kookeiland. Alles is klaar om naar de eetkamer gebracht te worden.
Dankzij het harde werken van Lucca en mij is de tafel prachtig gedekt voor acht gasten. Ik wist niet dat er nog twee andere mensen zouden komen. Ik heb geen idee wie dat zijn.
„Dat is de deurbel. Marty, wil jij even opendoen? Ria, dolcezza, ik heb je hulp nodig.“
Lucca deelt zoals altijd weer bevelen uit, en ik loop naar de voordeur.
Rocco en Valerius staan voor de deur. Ik ben verbaasd dat ze hebben aangebeld. Ze wonen vier dagen per week in het beveiligingshuis dat aan deze villa vastzit. Het voelt heel vreemd om bij je eigen huis aan te bellen.
„Hé Martina. Hoe is het ermee?“ Rocco begroet me als eerste, daarna volgt Valerius.
Ze zien er erg goed uit, maar ik heb de afgelopen vijf jaar wel geleerd dat ze absoluut verboden terrein zijn.
Ook maar de minste vorm van geflirt met Lucca's familie kan betekenen dat ze meteen hun baan verliezen... of erger. Dat heb ik op de harde manier geleerd. Lucca's eerste lijfwacht werd namelijk ontslagen omdat hij een kus van me had gestolen.
Vanaf dat moment zie ik zijn hele beveiligingsteam gewoon als familie, en niets meer dan dat. Rocco en Valerius lopen door naar de keuken.
Precies op het moment dat ik de deur wil sluiten, rent Fidello de trap op.
„Wacht even!“ roept hij. Hij steekt zijn hand uit om de deur tegen te houden. „Marty, lieverd, je ziet er prachtig uit.“
„Bedankt, Fid,“ antwoord ik, terwijl ik hem een kus op beide wangen geef.
„Het is wel een beetje chique voor een gewoon etentje. Heb ik iets gemist? Ik heb niet eens een stropdas omgedaan,“ merkt hij op. Hij wijst naar zijn vlotte overhemd en broek.
„Nee hoor, ik had gewoon zin om me mooi aan te kleden. Let maar niet op mij.“
Het geluid van een dichtslaand autoportier trekt mijn aandacht. Ik kijk over zijn schouder. Fidello volgt mijn blik en stapt opzij. Zo kan zijn gast de trap oplopen naar de voordeur.
Bij elke stap die de man zet, word ik nieuwsgieriger. Hij is zonder twijfel Italiaans en ontzettend knap. Zijn haar is pikzwart en zijn huid heeft de kleur van glanzend brons.
Zijn lippen zijn smal maar vol, met een mooie vorm. In het zwakke licht van de veranda is het moeilijk om de kleur van zijn ogen te zien. Maar ze zijn donker, bijna net zo donker als zijn haar.
Nou, hallo daar.
„Dit is Niccolò, een vriend van mij,“ zegt Fidello. Hij wijst naar mij. „Nic, dit is mijn zus, Martina.“
Onze ogen ontmoeten elkaar en ik ben meteen betoverd. Hij stapt in het licht en ik zie dat zijn ogen niet zo donker zijn als ik eerst dacht. Ze zijn zachtbruin.
Binnen een paar seconden ben ik helemaal in zijn ban. Op de een of andere manier lukt het me toch om mijn hand uit te steken. Hij schudt mijn hand.
Zijn handpalm voelt een beetje ruw maar warm aan tegen de mijne. Zijn handdruk is stevig. „Het is een genoegen om je te ontmoeten, Martina. Fidello heeft heel lovend over je gesproken,“ zegt hij. Hij heeft een zwaar Italiaans accent.
Blijf rustig, mijn hart.
„Leuk om je te ontmoeten,“ weet ik uit te brengen. Mijn stem klinkt een beetje dromerig.
Mijn hart slaat een slag over. Niccolò brengt mijn hand naar zijn mond. Hij raakt de rug van mijn hand heel licht aan met zijn lippen en laat dan los. Ik ben er even stil van en laat mijn hand langs mijn lichaam vallen.
Fidello lijkt helemaal niets te merken van het momentje tussen ons. Hij loopt langs me heen het huis in. Niccolò en ik blijven alleen achter op de veranda.
Ik herpak mezelf snel en schraap mijn keel. Ik stap opzij om hem binnen te laten.
„Kom alsjeblieft binnen.“
Hij geeft me een klein, veelbetekenend glimlachje. „Dank je wel.“
Als hij langs me heen loopt, strijkt de frisse stof van zijn zwarte overhemd langs mijn blote arm. Ik ruik meteen de verleidelijke geur van zijn kruidige en zoete aftershave. Ik ben op slag verkocht en loop achter hem aan als een verliefd schoolmeisje.
Vanavond is zojuist een heel stuk spannender geworden.
