De Tenebrisvloek
Auteur
Suze Wilde
Lezers
1,9M
Hoofdstukken
74
Hoofdstuk 1
LLOYD
'Laten we eens kijken wat je in je mars hebt.'
Het was vroeg in de ochtend en koning Axel Sayelle-Moreau zat in zijn ochtendjas op zijn troon. Zijn bruine haar zat in de war en was vreemd geknipt, kort aan de achterkant en lang aan de voorkant. De troonzaal zag er precies zo uit als de laatste keer dat ik wakker was geworden.
Hij keek naar de wachter bij de deur. 'Maak hem af,' zei hij en leunde met een gemene grijns achterover in zijn stoel.
De wachter kwam langzaam dichterbij, zijn speer in de aanslag.
'Maak er een spektakel van, Lloyd. Ik wil vermaakt worden.'
Nog voor de wachter kon aanvallen, hoorde ik het mes. Het lemmet maakte een kenmerkend geluid toen het door de lucht sneed en ik draaide me om en ving het moeiteloos bij het handvat. De wolf die de instructies had gekregen om het te gooien, keek me vol bewondering aan.
Ik ontweek de wachter en sloeg hem met de achterkant van het mes. Hij wankelde en probeerde zijn evenwicht te bewaren. Door deze beweging scheurde mijn shirt en viel het op de grond, waardoor mijn bovenlijf ontbloot werd.
'Ik wil bloed zien,' schreeuwde Axel, terwijl hij opstond.
Ik voelde me woedend. Ik maakte deel uit van de koninklijke roedel - niet door familie en niet uit vrije wil, maar ik had geen keus en moest de bevelen van de alfa gehoorzamen.
Axel koos nog twee krijgers uit om tegen me te vechten. Ze stormden op me af, maar zelfs als ze me verwondden, genas ik direct vanwege de vloek.
Ik wachtte en viel toen als eerste aan. Ik stak mijn mes in de wachter achter me en sloeg vervolgens degene neer die van opzij kwam.
De speer kwam op me af - snel en hard - maar ik ontweek hem en sneed de keel van de wachter door, in de hoop dat dit Axel tevreden zou stellen.
De blik in zijn ogen en de manier waarop hij zijn lippen likte, vertelden me dat hij meer wilde.
De derde wachter cirkelde om me heen en ik rook zijn angst.
'Snijd zijn keel door,' schreeuwde Axel.
De wachter zag er doodsbang uit toen ik aanviel en een snee over zijn rug maakte, waardoor zijn shirt openreet en het bloed eruit gutste. Ik maakte snel nog twee sneden, beide over zijn borst, net diep genoeg om hem flink te laten bloeden.
'Gooi het mes naar me toe,' zei hij.
'Laten we duimen,' zei Vetus, mijn wolf.
Ik wierp het mes moeiteloos richting het voorhoofd van de koning, precies tussen zijn ogen. Het stopte vijf centimeter voor zijn gezicht, het lemmet trilde door de plotselinge stop.
Koning Axels ogen werden groot voordat hij glimlachte en het mes pakte. 'Perfect. Wat kun je nog meer?'
Ik keek naar het kleine leren boekje in zijn hand, waarin de meeste van mijn geheimen stonden. Was hij me alleen maar aan het testen?
'Ik kan onzichtbaar worden, maar niet in elektrisch licht, sire.'
'Laat zien,' eiste hij.
Ik liet de schaduwen onder mijn huid kruipen en koning Axel hapte naar adem en leunde naar voren. Ik wist hoe het eruit zag, zelfs in elektrisch licht maakte het mijn contouren wazig.
'En er staat dat je je geur kunt verbergen,' grijnsde Axel.
'Ja, sire.'
'Kom hier.'
Ik kwam dichterbij en wist wat er ging komen.
'Er staat dat je niet verwond kunt worden.' Met een gemene grijns sneed hij met het mes over mijn gezicht, maar ik bloedde nauwelijks. De huid groeide direct weer aan elkaar.
'Nog andere vaardigheden?'
'Nee meneer, alleen die in het boek vermeld staan.'
Mijn maag knorde luid.
'Wanneer ben je voor het laatst wakker geworden?'
Als de monarchie in gevaar was, werd ik wakker. Als de dreiging voorbij was, viel ik terug in slaap - een slaap zo diep dat mijn hart stopte met kloppen, het bloed in mijn aderen bevroor en alle gedachten stopten.
Soms gingen er vele jaren voorbij en moest ik de wereld opnieuw leren kennen. Vooruitgang was moeilijk bij te houden, het kon weken duren voordat ik de veranderingen begreep.
'Ik diende koning Cillian in 1908, meneer.'
'Tanner? Zorg dat Lloyd te eten krijgt, aangekleed wordt en wordt bijgepraat. Ik wil dat hij binnen een week de Knox roedel infiltreert.'
Een roedel infiltreren? Geen enkele koning had ooit zo'n dwaas bevel gegeven.
'Meneer, ik kan u niet beschermen als ik niet in uw buurt ben.'
Hij wuifde met zijn hand. 'Stel je mijn bevelen ter discussie, of weet je magisch wie een bedreiging vormt?'
'Nee, meneer. Wilt u dat ik de alfa van de Knox roedel doodmaak?' vroeg ik. Ik merkte de boze blik van de vrouwelijke wolf die onderaan de trappen zat op. 'Het is niet verstandig om ver van de kamer te zijn na het verwijderen van de dreiging, aangezien er weinig tijd is voordat ik... in slaap val.'
Hij wuifde me weg en ik volgde Tanner, dezelfde wachter die het mes had gegooid, de troonzaal uit.
'Oké, we hebben veel te doen in één week, dus laten we beginnen,' zei hij.
'Hoe moet ik u aanspreken?' vroeg ik.
Hij aarzelde even, maar draaide zich om en keek me recht in de ogen. 'Ik leid de wachters. Je kunt me Tanner noemen,' legde hij uit.
'Hier zit meer achter. Waar is de bèta van de koning?' dacht Vetus.
Tanner bracht me naar de paleiskeuken. De algemene indeling was hetzelfde, maar het meubilair was nieuw en de tapijten zagen er duur en nieuw uit. Dezelfde schilderijen hingen aan de muren en de wachters stonden op dezelfde plaatsen.
De keuken zag er echter compleet anders uit. Glanzende metalen oppervlakken weerkaatsten de eerste zonnestralen.
'Frieda?' riep Tanner naar een vrouwelijke wolf met een haarnetje op. 'Geef ons te eten.'
'Ja, meneer,' zei ze en keek verrast naar mijn halfnaakte verschijning.
'Ga zitten.' Tanner wees naar een tafel in de hoek en ging tegenover me zitten. 'Dus, je hebt honderdzestien jaar niet gegeten? Je moet wel uitgehongerd zijn.' Hij glimlachte.
'Ik zou een heel varken kunnen opeten.'
Tanner intrigeerde me. Hij had macht als een bèta maar werd niet zo genoemd. Ik was verbaasd dat hij zo vriendelijk was. Normaal gesproken werd ik behandeld als een vijand en sliep ik in de stenen kamer diep onder de grond als ik de koning niet bewaakte.
Tanner lachte. 'Ik betwijfel of dat op het menu staat. Maar alle gekheid op een stokje, de wereld is enorm veranderd.' Er klonk een geluid en hij hield zijn hand op terwijl hij een apparaat uit zijn zak haalde.
Wat voor vreemd ding was dit?
Tanner las iets op het apparaat, legde het op tafel en lachte om mijn verwarde blik. 'Dit is een mobiele telefoon,' zei hij. 'Je kunt ermee bellen of berichten sturen naar iedereen die je wilt, als je hun nummer hebt.'
Berichten sturen? Ik wist wat een telefoon was, maar deze apparaten waren veel kleiner. 'Waarom zou je er een nodig hebben als je in gedachten kunt praten?' vroeg ik.
'Klopt, maar mobiele telefoons zijn erg handig. Wow, je hebt nog veel te leren. Dus, hoe is dit allemaal gebeurd?'
Voordat ik kon antwoorden, bracht Frieda het ontbijt en viel het gesprek stil. Worstjes, biefstuk, eieren en toast met champignons ernaast. 'Ik neem er nog drie van hetzelfde,' zei ik met volle mond, terwijl ik mijn vork en mes oppakte.
Frieda keek naar Tanner, die zwijgend knikte. Ik was niet van plan Tanner te vertellen wat er honderden jaren geleden was gebeurd, paleiswolven waren loyaal en niet te vertrouwen.
Als ik de keren dat ik wakker was geweest bij elkaar optelde, was ik amper eenentwintig, niet tweehonderdzeventig jaar oud. Iedereen die ik had gekend was allang dood.
Na het ontbijt liet Tanner me mijn kamer zien. Eén blik op het bed liet zien dat het te klein was, en ik was blij dat ik niet hoefde te slapen als ik wakker was, nog iets wat ik geheimhield voor mijn gevangenhouders.
Er lagen kleren op het bed en Tanner liet me alleen om me aan te kleden.
De week vloog voorbij en het was moeilijk om alle veranderingen en de manier waarop mensen praatten te leren, maar casual kletsen ging vrij gemakkelijk. Tanner verliet nooit mijn zijde en ik leerde hem kennen en ik genoot van zijn gezelschap, maar ik vertrouwde hem nog steeds niet.
Hij deed zijn best om dingen uit te leggen terwijl ik langzaam de uitvindingen van deze eeuw begreep. Elke avond na het diner leerde hij me autorijden, waarbij we stopten bij verschillende bars en restaurants.
Tanner sloot mijn deur 's nachts niet af en ik liep ongezien door het paleis. Ik gebruikte deze kans om in de bibliotheek te zoeken naar boeken over heksen en vloeken en ik was blij toen ik een speciaal toverboek vond, met blanco pagina's.
Ik dacht dat het van Kiralah was, de heks die me had vervloekt en ik wist zeker dat het zeer waardevol was.
Maar om het toverboek te lezen, had ik een heks nodig. Voor zover ik wist waren ze allemaal gedood, maar ik wedde dat er een paar waren die het hadden overleefd en als ik de vloek kon verbreken die me deed slapen, zou ik de kans krijgen er een te vinden.
Ik luisterde wanneer mogelijk naar koning Axels gesprekken, maar als een eenzame wolf hield hij zijn gedachten voor zichzelf en zei zelden iets belangrijks. Onder zijn moderne uiterlijk werd ik me steeds meer bewust van zijn wrede en gewelddadige aard.
De meeste paleismedewerkers waren voorzichtig in hun gesprekken, wat me deed denken dat ze ontevreden waren, maar dat was niet mijn zorg.
Het stoorde me dat mijn kracht groter was dan de zijne maar dat ik hem moest dienen zolang ik gebonden was en hij koning was.
De dag kwam dat ik mijn nieuwe spullen in de Jeep Wrangler laadde die ik had gekregen en naar de Knox roedel reed.
Ik stelde me voor aan alfa Zack en bood aan als krijger te werken. Ik verzweeg de koninklijke connectie en vertelde hem dat ik uit een roedel in een ver land kwam en verandering wilde.
Nadat hij had gezien hoe goed ik kon vechten, bood hij me verrassend genoeg een positie als bèta aan, alleen om de beste krijgers te trainen. De Knox roedel gedachtenlink vormde zich naast de koninklijke zonder problemen.
Nu begreep ik waarom een mobiele telefoon nodig was. De Knox roedel was net buiten bereik van gedachten-praten. Tanner belde me elke dag, maar ik legde uit dat ik me eerst moest aanpassen en weinig te melden had. Ik noemde de positie als bèta niet.
Alfa Zack gaf me een mooi klein huis ten oosten van het roedelhuis, naast het trainingsterrein voor de beste krijgers. Zoals ik had gevraagd, werden maaltijden gebracht en bij de voordeur achtergelaten.
Tot nu toe ging alles volgens plan - mijn plan. Ik trainde de krijgers overdag en bespioneerde de roedel 's nachts.
De kleine vrouwelijke wolf die aan Axels voeten zat was de dochter van alfa Zack, Olivia. Het klonk niet alsof hij van plan was het paleis aan te vallen, maar hij moest een plan hebben om van de koning af te komen, anders zou ik niet wakker zijn geworden.
Ik vermaakte me enorm met het constante geklaag van bèta Anthony tegen zijn partner over mijn nieuwe baan. Hij was nog bozer toen alfa Zack zei dat zijn broer zich aansloot als derde bèta.
Ik hield me afzijdig en ging alleen naar het roedelhuis als het werd bevolen, waarbij ik mijn vrije tijd gebruikte om de dikke boeken te lezen. Ik had echter nog steeds de vloek niet gevonden die me in een bijna-dode staat bracht.
En toen rook ik azalea's, en Vetus zei 'partner' zo luid dat ik verstijfde.
Hoe was dit mogelijk? Ik had nooit verwacht dat ik een partner zou krijgen terwijl ik vervloekt was.
Ik rook nog eens. Er was een andere geur verborgen onder de geur van azalea's, nauwelijks merkbaar, maar ik herkende hem van lang geleden. De zoete, kruidige geur die het bloed veranderde.
'Heks,' fluisterde Vetus geschokt.
Leeslijsten
Alles weergevenDuik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.
