De Obsessie
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
722K
Hoofdstukken
8
Hoofdstuk 1
„Mira, moeten we dit echt weer eten?“
Mira Singh keek naar haar zes jaar oude halfbroertje, Jahan. Ze glimlachte zacht terwijl hij met een plastic vorkje in zijn ramen prikte.
„Sorry, jochie,“ zei ze, terwijl ze door zijn donkere krullen woelde.
Ze zaten aan een klaptafel in hun kleine studio-appartement, in een niet zo fijne buurt. Het was niet wat ze wilde, maar het was alles wat ze kon betalen.
Hun moeder, Preeti, was een jaar geleden omgekomen bij een aanrijding waarbij de dader was doorgereden. Ze hadden het sindsdien zwaar, zowel financieel als emotioneel.
Preeti was vanuit Delhi naar de Verenigde Staten gekomen, in de hoop op een nieuw begin. Ze had niet veel geld, maar ze had wel veel hoop.
Mira's vader was een raadsel. Hij was vertrokken toen ze nog een baby was, en Preeti praatte er nooit graag over. Ze zei altijd dat het beter was dat Mira het niet wist.
Preeti had Jahans vader op haar werk ontmoet. Ze waren een jaar samen voordat ze erachter kwam dat hij getrouwd was. Tegen die tijd was ze al zwanger van Jahan, en zijn vader wilde niets met hen te maken hebben. Ze stonden er helemaal alleen voor, zonder familie om op terug te vallen.
Nu was het aan Mira om Jahan groot te brengen en tegelijkertijd haar parttime baan als serveerster in een restaurant in de buurt te houden.
„Volgende keer neem ik iets van mijn werk voor je mee, oké?“
Zijn gezicht lichtte op en hij begon met meer enthousiasme te eten. Ze haatte het dat ze niet meer voor hem kon doen.
Ze zuchtte en herinnerde zichzelf eraan dat ze pas drieëntwintig was en haar best deed. Ze had haar studie moeten afbreken en kon alleen parttime werk vinden.
Als het beter ging, wilde ze naar avondschool gaan om haar diploma in Financiën af te maken.
Nadat ze Jahan had geholpen met klaarmaken voor bed, las ze hem een kort verhaaltje voor en stopte hem in. Ze liet zijn kleine vliegtuignachtlampje aan.
Ze nam snel een douche en gebruikte het laatste warme water. Zodra haar hoofd het kussen raakte, viel ze in een onrustige slaap.
***
De volgende dag kwam ze net voor het middaguur op haar werk aan, nadat ze Jahan al naar school had gebracht. Haar beste vriendin en collega, Kaley Matthers, stond op haar te wachten.
„Hé, Mir!“
Mira groette terug terwijl ze een geeuw onderdrukte.
Kaley was een eigenzinnige blondine met rode strepen in haar haar en piercings in haar neus en onderlip. Net als Mira droeg ze het standaard uniform: een zwarte spijkerbroek en een zwart shirt.
Terwijl Kaley lang en slank was, was Mira klein en rondgebouwd — een resultaat van haar Oost-Indische afkomst.
„Voordat we beginnen, wil ik je iets vertellen,“ zei Kaley terwijl ze naar het achtergedeelte liepen om zich klaar te maken.
Mira bond haar schort om en deed haar haar naar achteren, zodat het niet in haar gezicht zou hangen terwijl ze werkte.
„Wat dan?“ vroeg Mira afwezig. Ze had de nacht ervoor nauwelijks geslapen omdat Jahan wakker was geworden met buikpijn, en het meer dan een uur had geduurd om hem weer in slaap te krijgen.
„Ik heb een cateringklus in het huis van Nicholai Bach,“ zei Kaley, haar stem vol opwinding. „Het is een groot lanceerfeest voor zijn nieuwe media-imperium. Mijn baas heeft extra hulp nodig, en ik weet dat jij het geld goed kunt gebruiken.“
Daar had ze gelijk in.
„En...,“ voegde Kaley eraan toe, terwijl ze Mira veelbetekenend aankeek. „Heb je Nicholai Bach weleens gezien?“
Kaley deed alsof ze flauwviel. „Hij is zo'n jonge, vrijgezelle miljardair of zoiets.“
Mira rolde met haar ogen. Ze had de man nog nooit gezien, maar ze had nu al een hekel aan hem.
„Hij is vast een enorme rokkenjager,“ zei ze.
Kaley staarde haar alleen maar aan.
„Nou en? Laten we gewoon gaan kijken!“
Mira zuchtte.
„Ik zou wel willen, Kal, maar ik moet eerst kijken of mevrouw Morris op Jahan kan passen,“ zei ze, verwijzend naar hun bejaarde buurvrouw.
Kaley wuifde het weg.
„Als zij niet kan, breng hem dan naar mijn huis. Mijn moeder past wel op hem. Maar jij gaat mee,“ zei ze beslist.
Mira keek naar Kaleys vastberaden gezicht en wist dat ze geen keus had. Bovendien kon ze het extra geld goed gebruiken.
Mevrouw Morris stemde ermee in om vier uur op Jahan te passen terwijl Mira bij de cateringklus was.
Ze droeg haar gebruikelijke zwarte spijkerbroek en een strakke zwarte polo met het logo van het cateringbedrijf op de linkerkant. Ze deed haar haar in een knot en bracht een beetje make-up aan, waardoor ze er jonger uitzag dan ze was.
Ze liep drie straten verder om de shuttle te halen die hen naar de exclusieve locatie zou brengen, en ging naast Kaley zitten, die bijna trilde van opwinding.
Mira rolde alleen maar met haar ogen toen de bus begon te rijden.
***
„Wauw!“
Mira kon het niet anders dan met Kaley eens zijn toen ze door de grote smeedijzeren hekken het Bach-landgoed opreden.
De lange oprijlaan was omzoomd met hoge, bloeiende bomen, waardoor het aanvoelde als een buitenhuis, ook al lag het net buiten de stad.
Mira ving slechts een glimp op van de voorkant van het landhuis voordat de shuttle naar de achterkant reed, zodat ze het eten konden uitladen.
Ze liep al ongeveer een uur rond in de grote tuin waar het evenement werd gehouden, en ze kon het gevoel niet van zich afschudden dat iemand haar in de gaten hield.
Er waren zoveel mensen: zakenlieden, beroemdheden, sporters.
Elke keer als ze zich omdraaide, pakte iemand iets van haar dienblad of vroeg om een bijvulling. Daardoor kon ze niet achterhalen waar dat gevoel vandaan kwam.
Ze wilde net weer naar binnen lopen om een nieuw dienblad te halen, toen ze tegen een stevig mannenlichaam op botste. Sterke handen grepen haar armen vast om haar te stabiliseren.
„Sorry,“ zei ze snel, terwijl ze opkeek — en nog verder opkeek — in een paar intense blauwe ogen. Ze verstijfde.
De man die haar aankeek was net zo intens — en ongelooflijk knap.
Hij torende boven haar uit, makkelijk meer dan één meter tachtig. Zijn haar was ravenzwart. Een schaduw van stoppels bedekte zijn kaak, wat hem een gevaarlijke, mysterieuze uitstraling gaf.
Hij droeg een marineblauw pak, de kraag van zijn strakke witte overhemd open, geen stropdas te bekennen. Zijn lippen, vol en verleidelijk, waren samengeperst in een frons terwijl hij op haar neerkeek. Ze voelde een plotselinge, wilde drang om erin te bijten, alleen maar om die frons van zijn gezicht te vegen.
„Kun je misschien uitkijken waar je loopt?“ snauwde hij, waardoor ze met een schok weer in de werkelijkheid belandde.
Hij wilde haar loslaten, maar ze rukte zich los uit zijn greep, geïrriteerd door zijn onbeschoftheid. Zonder een woord te zeggen draaide ze zich om en liep terug naar de keuken. Gewoon weer zo'n arrogante beroemdheid, dacht ze bij zichzelf.
Toen ze de keuken naderde, hoorde ze luide stemmen. Er stond al een groepje mensen omheen.
Ze besloot dat het een goed moment was voor een pauze en liep naar het toiletgedeelte op de begane grond. Onderweg kwam ze langs de grote trap die naar de bovenverdiepingen leidde.
De trap was versierd met schilderijen, en haar nieuwsgierigheid trok haar de trap op om ze van dichtbij te bekijken.
De meeste schilderijen waren landschappen, niet de familieportretten die ze had verwacht.
Normaal gesproken was ze niet iemand die ging rondneuzen, maar het landhuis was zo prachtig dat het meer op een museum leek dan op een privéwoning. En er was niemand in de buurt om haar tegen te houden.
De eerste verdieping had aan beide kanten slaapkamers, met aan het einde een grote zitkamer.
De deur van de eerste kamer stond op een kier, en de geur van verse rozen dreef naar buiten.
Ze klopte zachtjes aan, voor het geval er iemand binnen was. Toen er geen antwoord kwam, duwde ze de deur open en hapte naar adem.
Een groot hemelbed met een bloemenluifel nam het grootste deel van de kamer in beslag. Mira liet haar vingers over de kanten sprei glijden, vol ontzag. Een lichtflits ving haar oog, en ze draaide zich om naar een grote, sierlijke kaptafel.
Ze liep ernaartoe en ging op het bankje ervoor zitten. Ze pakte de borstels en de handspiegel op en stelde zich de vrouw voor die ze had gebruikt — terwijl ze zich klaarmaakte voor een bal of een ander groots evenement.
Ze opende een juwelendoosje en haar ogen werden groot bij het zien van de parelketting die erin lag. Ze kon het niet laten om ze aan te raken en vroeg zich af hoeveel ze waard zouden zijn.
Ze tilde de parels op en hield ze tegen haar borst. Toen ze opkeek in de spiegel, ontmoette ze een paar vlammende, saffierblauwe ogen.
„Wat denk je in godsnaam dat je hier doet, klein dievegje?“
