From the Universe of Prophecy: An Erotic One-Shot (Nederlands)
Auteur
Daphne Anders
Lezers
84,1K
Hoofdstukken
2
Hoofdstuk 1.
ANNA
O, wat hou ik van de lente! Ik geniet van de prachtige bloemen die de velden en heuvels sieren. En de lente doet iets bijzonders met me.
Het maakt me behoorlijk opgewonden.
Voor weerwolven is de lente de paringsseizoen. Dat geldt zelfs als je al partners hebt, zeker als het twee sterke alfakoningen zijn zoals Ares en Apollo.
Het is nu begin april. We hebben een natte tijd achter de rug, maar deze week is het droog geweest.
Ares en Apollo wilden graag onze eerste lentepicknick houden. Daar was ik blij mee. Ik ben dol op picknicks en de vurige vrijpartijen die er meestal op volgen. De vorige keer heeft dat ons zelfs onze kleine Artemis opgeleverd.
Ook nu nog gaan we tekeer als konijnen - of in ons geval, weerwolven - in de lente.
Het is een half jaar geleden dat ik Artemis kreeg, en ik sta ervan te kijken dat ze me nog niet opnieuw zwanger hebben gemaakt.
Maar ik geniet ervan om niet zwanger te zijn - een platte buik te hebben en me normaal te voelen. Al weet ik dat de kans groot is dat ze me na deze picknick weer een dikke buik bezorgen.
„Apollo, Ares, zijn jullie er klaar voor?“ riep ik.
Ik wierp nog een laatste blik in de spiegel, schudde mijn lange blonde krullen over mijn schouder en bracht wat roze lippenstift aan. Ik droeg een spijkerbroek en een luchtige trui. Een jurk was makkelijker uit te trekken geweest, maar ik wilde dat ze er moeite voor moesten doen. Ze laten wachten hoort bij het spel.
Ik haalde diep adem, draaide me om en verliet de badkamer.
„Ik ben er klaar voor!“ zei ik opgewekt, in afwachting van een complimentje van Ares of Apollo.
„Je ziet er perfect uit!“ zei Apollo, zijn bruine krullen vielen over zijn gezicht, rond zijn blauwe ogen. Hij was een knappe verschijning, met zijn sterke gelaatstrekken, vriendelijke ogen en gespierde lichaam.
Ares glimlachte, zijn groene ogen namen me op. Hij streek met één hand zijn zwarte haar naar achteren. „Je bent prachtig, zoals altijd. Maar ik zie je liever met minder kleren aan,“ zei hij met een knipoog.
Ik rolde met mijn ogen en liep naar de kast om een licht jasje te pakken.
Hoewel het april was en niet bepaald warm, scheen de zon fel. En wij wolven voelen de kou niet zoals mensen dat doen.
„Waar is de picknickmand?“ vroeg ik, terwijl ik Ares met vernauwde ogen aankeek. Het was zijn taak om ervoor te zorgen dat die klaarstond.
Ares glimlachte. „Maak je geen zorgen, schatje. Hij staat beneden in de voorkamer klaar.“
„Brave jongen,“ plaagde ik, in de hoop zijn hart sneller te laten kloppen. Ik vond het leuk om hem op te winden. Ons geplaag was onderdeel van het spel.
Ares knipoogde weer naar me voordat hij dichterbij kwam. Zijn handen gleden over mijn rug en ruggengraat. Zijn aanraking was zacht maar stevig.
Ik sloot mijn ogen, genietend van zijn aanraking.
Ik schraapte mijn keel, me realiserend dat we te opgewonden raakten nog voordat we bij de picknick waren aangekomen.
„Laten we dan maar gaan, jongens.“ Ik knipoogde naar Ares en Apollo voordat ik de kamer uitliep, de gang door, en de wenteltrap af ging.
Ze volgden me als enthousiaste puppy's, hunkerend naar aandacht en liefde.
Mijn partners. Mijn hart zwol op als ik nadacht over hoe diep onze relatie was en hoe die was gegroeid in de loop van de tijd en na de komst van onze baby.
Ik had me geen betere mannen kunnen wensen om mijn leven mee te delen. Ze waren geweldige vaders, echtgenoten en partners.
Hun toewijding gaf me vleugels.
Ares pakte de picknickmand op, zijn spieren bewogen onder zijn trui. Ik moest mezelf dwingen om weg te kijken, doend alsof ik niet afgeleid was door zijn aantrekkelijkheid.
Maar ik had al seks in mijn hoofd en keek uit naar quality time met mijn twee partners. Dus natuurlijk gluurde ik ook naar Apollo's gespierde lichaam.
„Ahem,“ Ares schraapte zijn keel, opmerken dat ik keek.
Ze konden soms nog steeds jaloers worden.
Ik keek weg van de twee mannen en richtte me recht vooruit. Ik moest tenminste doen alsof ik wachtte tot we bij de picknick waren, toch?
De wandeling was een beproeving, vooral omdat de frisse lucht hun sterke geuren niet minder opvallend maakte. Hun speciale partnergeuren trokken me aan. De geur van vers hout en dennen hing in de lucht, en ik merkte dat ik mijn benen tegen elkaar klemde om het sterke verlangen dat ik voelde te bestrijden.
Apollo vroeg: „Gaat het wel?“ Hij klonk bezorgd, maar ik kon zijn verlangen van hem af voelen komen.
We liepen nu een heuvel op, door de groene velden naar onze picknickplek.
Ik knikte, niet in staat om goed te praten. Als ik zou proberen te praten, was ik bang dat mijn woorden verward, te zacht of te luid zouden klinken. Ik kon mijn gevoelens of de opwinding die in me groeide alleen al door hun nabijheid niet beheersen.
Apollo vroeg opnieuw: „Gaat het wel, schatje?“ Zijn vraag maakte me opgewonden.
Zijn diepe stem liet me spinnen. Ik probeerde hem boos aan te kijken, maar ik voelde me niet boos, alleen een sterk verlangen.
Eindelijk kwamen we bij onze picknickplek, een kleine heuvel omringd door groen gras en nieuwe lentebloemen - lelies en paarse wilde bloemen.
Het uitzicht was adembenemend - weids, open en prachtig. Het was mijn favoriete plek in ons koninkrijk.
Apollo spreidde de blauw geruite deken uit, het gras eronder platmakend terwijl Ares de picknickmand ernaast zette.
Ares ging zitten, leunend op zijn elleboog en plukkend aan een paarse wilde bloem.
Apollo keek naar me op, zijn vriendelijke blauwe ogen werden zachter terwijl hij me een warme glimlach gaf.
Ze klopten allebei op de open plek naast hen, me uitnodigend om tussen hen in te gaan zitten.
Een zachte glimlach verspreidde zich over Apollo's gezicht, zijn ogen bereikend. „Kom, ontspan.“
„Ga zitten,“ beval Ares me op zijn gebruikelijke manier. Ares hield er altijd van om de leiding te nemen.
Ik ging tussen mijn twee partners zitten, hun lichaamswarmte voelend en steeds opgewondener rakend.
