De wolvinnenserie
Auteur
J.B.
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
29
Samantha's leven was eenvoudig, totdat het dat niet meer was.
Ze is een weerwolf voorbestemd om de volgende Alpha van haar roedel te worden. Worstelend met haar nieuwe identiteit staat Samantha voor een hartverscheurende beslissing: haar lotsbestemming omarmen en haar oude leven opgeven, of zich afkeren van de wereld die ze net heeft ontdekt. Elke mannelijke wolf in haar roedel biedt iets waardevols, maar alles heeft een prijs, en vertrouwen is moeilijk te vinden. Terwijl ze dit conflicterende pad bewandelt, groeit Samantha's durf. Maar zo ook haar twijfels en angsten. Kan ze opgewassen zijn tegen de uitdaging van leiderschap, of zal de prijs van het lot te hoog zijn om te dragen?
Hoofdstuk 1.
Boek 1:The She-Wolf Alpha
SAMANTHA
Het harde gebonk op de deur deed me schrikken, waardoor ik het glas dat ik aan het afwassen was in de gootsteen liet vallen.
'Ach, verdorie.' Het bloed stroomde snel uit de snee in mijn vinger. Ik wikkelde er een natte theedoek omheen. 'Lukey,' riep ik naar mijn zoon, 'Opa is er. Pak je tas en schoenen.'
Mijn zoon zuchtte. 'Mam, noem me gewoon Luke. Ik ben vijftien, geen kleuter meer.'
Ik glimlachte toen hij binnenkwam en rolde met mijn ogen, net zoals hij deed. 'Voor mij blijf je altijd mijn kleine jongen.'
Hij gaf me vluchtig een kus op mijn wang. Toen zag hij mijn hand en keek bezorgd. 'Gaat het wel? Je bloedt.'
'Het stelt niks voor.' Ik duwde hem zachtjes weg. 'Eet je ontbijt terwijl ik opa binnenlaat.'
'Hij is vroeg,' zei Luke met volle mond.
'Heb je training na school?' vroeg ik terwijl ik naar de deur liep.
'Ja. Matt brengt me. We willen daarna een hamburger gaan eten.'
Ik voelde me ongerust. Ik vertrouwde Luke. Hij was volwassen, aardig en altijd eerlijk tegen me.
Maar hij was net begonnen aan zijn tweede jaar op de middelbare school en was nu de belangrijkste quarterback in het footballteam.
Hij hing plotseling rond met oudere jongens, en ik was bang dat hij te hard zijn best zou doen om erbij te horen.
Ik bleef staan en draaide me om. 'Luke...'
'Mam, ik moet met deze jongens omgaan. Ze zitten in mijn team en ik moet zorgen dat ze me als gelijke zien. Niet als een of ander broekie dat geluk heeft gehad.'
Hij had natuurlijk gelijk.
Ik keek naar mijn zoon en zag zijn vader. Hij had mijn blauwe ogen. Zijn kaaklijn stond vastberaden.
Hij was een meter tachtig, langer dan ik, en groeide nog steeds. Hij had het team gehaald omdat hij hard werkte, en hij was sterk en goed in sport.
Ik wenste dat Luke's vader er nog was om me te helpen met dit soort situaties. Travis was vijf jaar geleden overleden bij een auto-ongeluk, en een deel van mij stierf ook.
Er klonk weer een luid gebonk op de deur. Ik was bang dat hij zou breken. Oké, pap, oké, ik kom eraan.
'Ik snap het, Luke. Echt waar.' Ik verhief mijn stem terwijl ik naar de voordeur liep: 'Ga maar, maar alsjeblieft, maak verstandige keuzes. Laat me weten waar je bent. En wees thuis om negen uur.'
Ik deed de deur open. 'Pap, moet je zo tekeer gaan...'
Voor me stonden twee enorme kerels.
Ze waren zo lang dat ze de zon blokkeerden. Toen ik me verplaatste om beter te kunnen zien, zag ik dat ze er bijna hetzelfde uitzagen. Ze droegen allebei zwarte shirts en broeken.
Ze waren erg gespierd, met serieuze, donkere ogen en kort haar.
'Oh, eh, sorry. Ik dacht dat je iemand anders was. Kan ik jullie ergens mee helpen?'
'Samantha McClain?' vroeg degene links.
Dat is vreemd. Hoe kennen ze mijn meisjesnaam? 'Samantha Paulson,' zei ik.
'Ben jij niet de dochter van Elias McClain?' vroeg degene rechts.
'Waar gaat dit over?'
Ze wisselden een blik.
'Je moet met ons meekomen,' zei de linker.
Ik begon voorzichtig achteruit te lopen. 'Nee, dat denk ik niet. Ik vroeg jullie waar dit over gaat,' zei ik, klaar om de deur dicht te doen voor de twee grote mannen.
Voordat ik de deur kon sluiten, stapte de rechter naar voren en blokkeerde hem met zijn voet.
Ik draaide me om om naar mijn telefoon te rennen, maar een grote hand greep mijn arm terwijl een andere mijn mond bedekte. Ik schopte en vocht, maar ze waren te sterk.
'Ik kom eraan, opa,' riep Luke vanuit de keuken.
De linker- en rechterman keken allebei door de deuropening en over mijn schouders - plotseling veel meer geïnteresseerd in iets anders.
De hand over mijn mond verslapte, en ik voelde me doodsbang.
'Wat denken jullie in hemelsnaam dat je aan het-?'
'Is dat Luke McClain?' vroeg de rechter.
'Wat...?' Ik schraapte mijn keel. 'Wat weten jullie over mijn zoon?'
'Mevrouw Paulson,' zei de rechter, terwijl hij me aankeek, 'u kunt of met ons meekomen, of we nemen hem mee in plaats daarvan.'
Ik overwoog om om hulp te schreeuwen, maar wist dat het geen zin had.
Travis en ik hadden altijd van de natuur gehouden - vooral omdat ik dol was op de bossen - dus hadden we ons huis ver van buren gebouwd.
Voor het eerst had ik spijt dat we dat hadden gedaan.
Toch wist ik dat ik niet veel keuzes had. Toen ik probeerde te schreeuwen, merkte ik dat ik het niet kon. Het was alsof iets mijn stem tegenhield.
Ik keek met grote ogen naar de mannen, me afvragend of zij iets hadden gedaan waardoor ik niet kon praten.
Plotseling ging er een autodeur dicht en hoorde ik iemand naar mijn voordeur lopen. Even later verscheen mijn vader achter de grote mannen.
Oh, gelukkig. Papa.
Als ik niet zo bang was geweest voor Luke, was ik misschien niet zo blij geweest om hem te zien. Mijn vader was in goede vorm, maar hij kon niet tegen deze grote kerels op.
Ik hoopte alleen dat zijn komst de mannen zou afschrikken. Sinds Travis was overleden, had mijn vader me beschermd en geholpen Luke op te voeden.
'Ehm, goedemorgen, heren,' zei papa op een vreemd kalme toon. 'Kunnen we u ergens mee van dienst zijn?'
De linker- en rechterman deden allebei een stap achteruit, en ik voelde me opgelucht.
'Pap, bel de politie,' zei ik tegen hem. Ik keek tussen de mannen door, en mijn lichaam was nog steeds gespannen.
'Waarom, wat is er aan de hand?'
'Deze mannen proberen me ergens mee naartoe te nemen,' zei ik. Wat mijn stem ook had tegengehouden was verdwenen, en ik voelde me zekerder nu mijn vader er was om me te helpen.
Ik sprak zachter. 'Ze dreigen Luke mee te nemen als ik niet met ze meega.'
Papa keek van mij naar de twee grote mannen. Hij had zijn telefoon nog steeds niet gepakt, en ik werd weer nerveus.
'Je weet waarom we hier zijn, Elias,' zei de linker. 'Jij hebt het ook gevoeld.'
'G-gevoeld?' zei ik, bang. 'Wat gevoeld? Waar hebben jullie het over?'
Mijn vader kwam dichterbij. De mannen maakten ruimte om hem door te laten. Hij keek me strak in de ogen, en het voelde alsof hij me om vergeving vroeg, wat me nog meer in de war bracht.
'Stephen heeft jullie gestuurd?' vroeg papa aan de mannen terwijl hij nog steeds naar mij keek.
De linker- en rechterman knikten allebei.
'Stephen?' Ik greep mijn vaders arm. Ik wist niet of ik hem moest gebruiken om me te beschermen of hem met me mee naar binnen moest trekken. 'Wie is Stephen?'
Hij negeerde mijn vraag en wendde zich tot de twee mannen. 'Dit was niet nodig. Ik had haar naar hem toe kunnen brengen zonder dat jullie haar eerst bang maakten.'
Ik was geschokt. Wat gebeurt er? Waar heeft hij het over?
'Pap, k-ken jij deze mannen?'
'Stephen vertrouwt je niet,' zei de rechter zonder met zijn ogen te knipperen. 'Hij zei dat je net zo goed met hen zou kunnen vluchten als dat je zou helpen.'
Ik kneep harder in papa's arm. 'P-pap? Wat is er aan de hand? Wie zijn deze mannen?'
Eindelijk draaide mijn vader zich weer naar mij. 'Het spijt me zo, Sam. Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren.'
'Wat zou er gebeuren? Wat is er aan de hand, en wat willen deze mannen van mij en Luke?'
'Luke!' zei mijn vader. Plotseling zag hij er niet meer bezorgd uit toen mijn zoon met zijn rugzak aankwam. 'Klaar om te gaan?'
'Goedemorgen, opa,' zei Luke, kijkend naar de grote mannen achter ons.
'Alleen het ochtendritje vandaag?' vroeg papa. Hij deed alsof er niets aan de hand was, wat me in de war bracht.
Ik kan niet geloven dat hij tegen Luke praat alsof alles normaal is!
'Alsjeblieft. Ik ga na school uit met het team.' Luke fronste naar de grote mannen. 'Eh, hallo. Wie zijn deze gasten?'
Ik keek tussen alle mannen die nu in mijn deuropening stonden. Mijn vader schudde licht zijn hoofd.
'Oh, ehm, ze zijn nieuwe medewerkers op het makelaarskantoor,' zei ik snel. 'Ze boden aan om me vandaag naar mijn afspraken te rijden zodat ik ze kan inwerken terwijl we onderweg zijn.'
Het was geen goede leugen, en Luke had altijd kunnen zien wanneer ik loog.
'Weet je het zeker, mam?'
Voordat ik kon antwoorden, stapte papa tussen ons in.
'Waarom stap je niet in de truck, jochie?' zei papa. 'Ik ben er zo.'
Luke keek me nog een keer fronsend aan. 'Mam?'
Ik voelde dat ding weer in mijn keel, dat me tegenhield om om hulp te schreeuwen. Maar ik kon ze Luke niet laten meenemen.
Ik dwong mezelf tot een beverige glimlach. 'Je kunt maar beter gaan, anders kom je te laat.'
Luke keek nog een keer naar de linker- en rechterman voordat hij zich vooroverboog om mijn wang te kussen. 'Oké, als je het zeker weet. Ik zie je later.'
'Mm-hm, ik hou van je,' zei ik.
'Ik hou meer van jou. Tot de maan en terug.'
Ik keek door de ruimte tussen de mannen hoe mijn zoon wegliep en hoorde hem in papa's truck stappen.
'P-pap?' zei ik, nog steeds zijn arm stevig vasthoudend.
'Lieverd, het spijt me zo dat dit gebeurt, maar-'
'Wat? Wat gebeurt er? Vertel me gewoon wat er aan de hand is!' Ik kon horen hoe bang ik klonk.
'Je moet met deze mannen meegaan, Sam.'
Ik voelde me doodsbang.
Langzaam trok mijn vader mijn hand van zijn arm. 'Ik wou dat ik je alles kon uitleggen. Echt waar. Maar je zou me niet geloven.'
'Wat geloven? Wie zijn deze mensen? Alsjeblieft, pap.' Mijn stem trilde.
Mijn vaders gezicht zag er gekweld uit, alsof hij met zichzelf vocht.
'Ze zullen je geen pijn doen,' zei hij na een moment. 'En Luke komt niets tekort, dat beloof ik. Ik zal ervoor zorgen dat hij op school komt.'
Ik besefte toen dat ik niet kon winnen. Als mijn vader niets wilde of kon doen om ze tegen te houden, moest ik doen wat de mannen zeiden.
Ik kon alleen maar vertrouwen dat mijn vader probeerde me te helpen, ook al leek het niet zo.
'Waar brengen ze me naartoe?' vroeg ik, heel zachtjes.
Hij schudde zijn hoofd en perste zijn lippen op elkaar. 'Ik kom naar je toe zodra ik kan, Sammy.'
Ik keek mijn vader nog een laatste keer aan, smekend om hulp met mijn ogen, maar hij wendde zich af alsof het te moeilijk was om naar me te kijken. Ik voelde me erg verdrietig toen mijn laatste beetje hoop verdween.
Zonder dat ik het ze opdroeg, gingen mijn handen omhoog naar de twee mannen, en ze leidden me voorzichtig de voordeur uit.
'Wacht tot ik eerst met de jongen vertrokken ben,' zei papa tegen de mannen. 'We willen hem niet nog argwanender maken dan hij al is.'
De linker bromde. 'Prima. Schiet op.'
Mijn vader sloot de voordeur en begon weg te lopen. Net toen hij aan het eind van het pad was, draaide hij zich om en keek me aan met hetzelfde verdrietige gezicht. 'Het spijt me echt, Sam. Ik hou van je.'
