Zomer In Onze Botten
Auteur
Briana Bennett
Lezers
15,9K
Hoofdstukken
41
Jordan Maxwell verschijnt in het zonovergoten Valencia voor een familiebruiloft. Hij verwacht voetbal, eten en misschien net iets te veel neven en nichten—niet de Silva-tweeling. Prachtig, rijk en veel te zeker van zichzelf; zij zijn het soort problemen waar hij zweert immuun voor te zijn. Behalve dat een van hen—Nico—glimlacht, en ineens maakt Jordans hart salto's.
Tussen de oranjebloesems, strandfeesten en nachtelijke geheimen verandert Valencia in een slow-burn slagveld van flirten en ontkenning. Nico is even gevaarlijk als verrukkelijk, en Jordan kan niet beslissen of hij hem wil slaan, kussen, of allebei. Maar wanneer de vonken vlam vatten onder de mediterrane zon, valt de realiteit niet meer te verbergen.
Want sommige geheimen kunnen begraven blijven—totdat de liefde de boel genadeloos openbreekt.
¿Hola Qué Tal?
Zweetdruppels staan op mijn gezicht. Mijn mond is kurkdroog. Onder mijn huid zit een kriebel, een zoemend en tintelend gevoel in elke centimeter van mijn lichaam.
Alles is heet in dit land. De felle zon, het asfalt, de lucht. Zelfs haar indringende, donkerbruine ogen die strak op mij gericht zijn, terwijl ze me observeert en de vormen van mijn lichaam en mijn gezicht in zich opneemt.
Ik heb me de afgelopen vierentwintig uur waarschijnlijk ongemakkelijker en meer misplaatst gevoeld dan in mijn hele leven. Is die trek om haar mond een glimlach of verbeeld ik me dat?
Hoe ben ik hier beland, terwijl de zus van mijn toekomstige zwager recht tegenover me aan deze grote eettafel zit en me van top tot teen opneemt?
Tja. Het is allemaal Sonya's schuld. Mijn zus gaat trouwen, en natuurlijk moet ik hier zijn, in het Spaanse Valencia. Haar verloofde komt hier vandaan, en ze hebben besloten om hun grote, chique bruiloft hier te houden.
Dit vermijden was geen optie; het is tenslotte mijn zus. En ik kan geen enkel slecht woord zeggen over mijn toekomstige zwager. Eerlijk gezegd heb ik een hoge dunk van de man die al zo jong zo veel heeft bereikt. Maar de manier waarop hij mijn oudere zus behandelt, is de echte reden waarom ik hem nog meer respecteer.
Ik kan niet blijer voor haar zijn. Maar het feit dat haar verloofde Spaans is en ze ervoor kozen om in zijn land te trouwen, maakt me gek.
Voor vandaag was de verste reis in mijn achttienjarige leven naar Belfast in Noord-Ierland, wat niet echt telt als je in Engeland woont. Ik had nog nooit in een vliegtuig gezeten.
Ik haat grote bruiloften. Ik spreek geen Spaans. De enige plek waar ik me op mijn gemak voel, is de buurt in Londen waar ik ben opgegroeid. Natte stoepen, gebouwen van rode baksteen, een kleine groep mensen met een vergelijkbare huidskleur als de mijne, en mijn dagelijkse trainingen bij de plaatselijke voetbalclub.
Het is eerlijk om te zeggen dat ik niet zo graag uit mijn comfortzone stap. Dit weekendje weg naar de Spaanse kust is dus niet iets waarvan ik verwacht te zullen genieten.
De Silva's vormen een grote familie. Ze zijn luidruchtig en levendig, met ongegeneerd nieuwsgierige, maar goedaardige familieleden die nooit lijken te vertrekken. En ze pakken groots uit met deze bruiloft, aangezien Marc de oudste van de kinderen is en als eerste gaat trouwen.
„Misschien kun je proberen een beetje te glimlachen?“ fluistert Sonya zachtjes naast me op de schaduwrijke veranda van de villa van de Silva's. „Het is trouwens mijn bruiloft over twee dagen, niet mijn begrafenis. En al deze mensen worden straks onze familie.“
„Ik heb het heet,“ antwoord ik droogjes.
Het feit dat mijn moeder Jamaicaans is en op dat prachtige, warme eiland is opgegroeid, zou misschien een aanwijzing moeten zijn. Je zou verwachten dat ik genetisch een voorliefde voor zomers, stranden of warm weer zou hebben meegekregen.
Maar donkergrijze onweerswolken die laag hangen en vaak regen loslaten, net zo koppig en somber als mijn humeur, zijn wat ik liever heb. Engeland is daar perfect voor. Dus deze hete, vochtige lucht van Valencia zorgt ervoor dat ik deze plek meteen haat.
Toch heb ik er vandaag op de weg vanaf het vliegveld al een glimp van opgevangen. Ik had niet eens de moeite genomen om Valencia op te zoeken op Google. Maar ik heb straten vol mensen gezien, evenals hoge palmbomen, uitgestrekte groene parken en oude, historische gebouwen gemengd met gloednieuwe extravagante architectuur. Ik was eigenlijk best onder de indruk.
Ik heb nooit veel om reizen gegeven. Maar iets aan deze stad wekt mijn interesse, zelfs als ik er vanuit een rijdende auto naar kijk.
Het krassende geluid van een stoel die over de tegelvloer schraapt, laat me schrikken. De vrouw aan de andere kant van de tafel staat op en pakt haar telefoon om een oproep te beantwoorden. Het gesprek is natuurlijk in het Spaans.
Haar lange, chocoladebruine haar dat in golven over haar schouders valt en de wiegende beweging van haar heupen zijn volkomen hypnotiserend.
Voordat ze de veranda verlaat waar de eettafel is gedekt, werpt ze nog een blik achterom naar mij. Het lijkt alsof ze mijn blik op haar voelt. En dan glimlacht ze veelbetekenend.
Haar ogen zijn prachtig, goudbruin en wild. Nog voordat ik kan verwerken wat het allemaal betekent, verdwijnt ze gewoon ergens in het huis in haar olijfgroene, satijnen zomerjurk. Er zijn een paar afkeurende blikken aan tafel te zien, maar niemand lijkt verrast door haar plotselinge vertrek.
Plotseling kan ik niet wachten tot dit diner voorbij is, zodat ik meer over haar te weten kan komen.
Ik sta op zodra het gepast is om te vertrekken. Ik loop het huis binnen door de grote verandadeur. Dan slaak ik een zucht van verlichting wanneer de koele lucht van de airconditioning mijn oververhitte huid raakt.
„Hola. Hoe heet je ook alweer?“
Ik schrik bijna op als ik haar stem zo dicht achter me hoor. Marcs zus komt naar me toe, en haar fruitige parfum vult mijn neusgaten. We zaten te ver uit elkaar aan de eettafel en er waren te veel mensen om een gesprek te kunnen beginnen. Toch merkte ik alle subtiele manieren op waarop ze mijn aandacht probeerde te trekken.
Ze hoefde zich geen zorgen te maken. Om eerlijk te zijn, is het moeilijk om haar niet op te merken, zelfs in een overvolle kamer.
„Jordan. Jij bent Sofia, toch?“
Ik steek mijn hand uit, maar ze verrast me wanneer ze naar voren leunt en me op beide wangen kust. Dat is een Spaanse manier van begroeten die ik absoluut niet erg vind.
„Ik ben onder de indruk. Meestal hebben mensen meer tijd nodig om al onze namen te leren.“ Haar lach is ontspannen, en ik vind de manier waarop ze haar woorden uitspreekt erg leuk.
„Ik ben geloof ik wel goed met namen. Ik herinner me je zussen ook, Ana en Beatriz? Heb ik dat goed?“
„Je bent er nog één vergeten. Nico.“ Ze draait met haar glas met een of ander bruisend drankje. „Heb je mijn tweelingbroer ontmoet?“
Ik schud mijn hoofd. Dan herinner ik me dat ze met z'n vijven zijn en dat ik de andere broer niet heb gezien tijdens het diner.
„Natuurlijk niet. Hij is hier nooit op de momenten dat hij er zou moeten zijn.“
„Waar is hij dan?“ vraag ik om de een of andere reden, in een poging om een gesprek te voeren.
Ze pakt haar telefoon er weer bij en typt snel een berichtje met een grijns. Daarna richt ze haar aandacht weer op mij. „Hij vraagt me hoe jij bent.“ Ze zwaait een beetje met de telefoon in haar hand.
„Ehm... Hoe ik ben? Waarom?“
„Nico is gewoon erg nieuwsgierig.“ Ze grinnikt. „Maar blijkbaar heeft hij het nu druk. Hij zal dus alle pret moeten missen.“
„Pret?“
„Ja. Dit begint saai te worden, dus wil je iets anders doen?“ Sofia blijft vaag terwijl ze doelbewust glimlacht en haar halflege drankje op een plank achter me neerzet.
„Ehm...“
Ik kijk rond in de grote woonkamer, waar onze families nu levendig met elkaar in gesprek zijn. Het zijn voornamelijk volwassenen. Hoewel het allemaal interessante en aardige mensen zijn, moet ik toegeven dat het niet echt mijn soort gezelschap is.
„Ik denk het wel. Wat had je in gedachten?“
„Kom met me mee.“
Nog voordat ik doorheb wat ik doe, ligt mijn hand in de hare. Ik betrap mezelf op de vraag waar ze me naartoe brengt, wie Nico is, en waarom hij me wil leren kennen.
