De advocaat
Auteur
Lacey Martez Byrd
Lezers
1,7M
Hoofdstukken
47
Sebastian Scott is een krachtige echtscheidingsadvocaat die gewend is alles te krijgen wat hij wil - zowel in de rechtszaal als in de slaapkamer. Maar wanneer een gebroken Ada Miller zijn kantoor binnenloopt en niets wil uit haar echtscheidingsregeling, raakt dit een gevoelige snaar bij hem. Naarmate ze dichter naar elkaar toe groeien, wordt het Sebastian duidelijk dat hij de enige is die haar gebroken hart kan helen... maar is zij er klaar voor om hem toe te laten?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Niets te Wensen
ADA
. . . . . . "Iemand van wie ik ooit hield, gaf me een doos vol duisternis. Het kostte me jaren om te begrijpen dat ook dit een geschenk was." —Mary Oliver
Als klein meisje zat ik vaak in onze achtertuin, waar ik de blaadjes van wilde bloemen één voor één aftrok.
Hij houdt van me.
Hij houdt niet van me.
Zelfs toen al besefte ik hoe kinderachtig het was. Zo werkt de liefde toch niet?
Dat kon gewoon niet.
Maar misschien... Misschien is het wel zo eenvoudig. Zo kinderlijk simpel.
Je kunt de ene dag stapelverliefd zijn en echt geloven dat die ander net zoveel om jou geeft.
Maar de volgende dag kom je erachter dat het niet altijd zo gaat.
Hij hield van me.
Tot hij dat niet meer deed.
Het was echt zo simpel. En toch zo ongelofelijk moeilijk te vatten.
Net toen mijn wereld instortte en ik in het diepe sprong, was er iemand die zijn hand uitstak en me opving.
En of het nu goed of fout was, ik klemde me aan hem vast als een drenkeling aan een reddingsboei.
SEBASTIAN
"Hij kan de boom in - ik heb meer alimentatie nodig dan dat."
"Laat me niet lachen. Ze zegt dat alleen omdat ze mijn kinderen van me af wil pakken."
Dit soort dingen hoorde ik vaak in mijn kleine advocatenkantoor in Atlanta.
En eerlijk gezegd waren dit nog de mildere uitspraken.
Soms was het werk als echtscheidingsadvocaat behoorlijk triest, andere keren herinnerde het me er gewoon aan waarom ik zelf nooit wilde trouwen.
Om 8:50 uur klonk Macy's stem door de intercom.
"Meneer Scott, uw cliënt is er. Zal ik haar binnenlaten?" vroeg ze.
"Prima," zei ik en liet de knop los.
Mijn deur ging open met een piepend geluid, wat me eraan herinnerde dat ik de scharnieren weer eens moest smeren.
Dit gebouw was al stokoud toen ik het kocht. Ik vond het er echt prachtig uitzien toen ik op zoek was naar een plek voor mijn advocatenkantoor.
Ik keek op en zag blauwe ogen die rood en gezwollen waren. Het was niet ongewoon dat mensen emotie toonden in mijn kantoor. Veel mensen die tegenover me zaten huilden openlijk of probeerden juist met alle macht hun tranen in te houden.
Of ze nu woedend of verdrietig waren, de emotie was er altijd.
Maar ik was niet voorbereid op wat ik bij haar zag. Deze vrouw zag er compleet gebroken uit. Ze was beeldschoon, maar desondanks gebroken.
Ze droeg een gele jurk die tot net boven haar knieën kwam. Ik vroeg me af of ze die kleur had gekozen om mensen te laten denken dat ze gelukkig was, terwijl ze dat van binnen duidelijk niet was.
"Meneer Scott?" Ze kantelde haar hoofd, waarschijnlijk omdat ze zich afvroeg waarom ik daar maar stond.
Omdat ik elke nacht maar zo'n twee uur sliep, wist ik soms niet eens hoe ik überhaupt functioneerde.
Ik schraapte mijn keel. "Ja. En u bent mevrouw Miller, toch?"
Ze keek naar beneden, en ik wist meteen dat het vanwege de naam was. De naam van haar bijna ex-man maakte haar ongemakkelijk.
"Ja, maar noem me alsjeblieft Ada."
"Natuurlijk. Ga zitten, Ada," zei ik terwijl ik naar de stoel voor mijn bureau wees.
"U bent hier uiteraard omdat u aan een scheiding denkt. Maar wat heeft u doen besluiten om deze stap te zetten?"
Ik had deze vraag zo vaak gesteld, ik zou hem net zo goed op mijn voorhoofd kunnen laten tatoeëren.
Ada haalde diep adem.
"Hij wil niet meer bij me zijn," zei ze met trillende stem.
"Weet u waarom?"
"Hij eh... Hij wil denk ik bij iemand anders zijn." Ze beet op haar onderlip en plukte aan haar nagels. Ze was duidelijk zenuwachtig.
Maar toch, ik begreep wat ze bedoelde.
"En heeft u daar bewijs van?"
Ik kon zien dat ze dat had. Ze had de blik van een vrouw die haar man met eigen ogen had zien vreemdgaan.
Ze knikte. "Foto's. En berichten."
"Oké."
Ik noteerde deze informatie.
"Heeft u nog specifieke vragen voordat we verdergaan?"
"Nee, ik heb gehoord dat u erg goed bent. Ik wil dit hele gedoe gewoon achter de rug hebben, eerlijk gezegd."
"Oké, dat klinkt goed. Hebben u en uw man samen kinderen?"
Ik zag haar kin trillen. Ze liet haar hoofd zakken zodat ik het niet zou zien, maar het was al te laat.
Ze schudde haar hoofd. "Nee. Geen kinderen."
"Ik weet dat dit nu moeilijk is, maar dat maakt het hele proces eigenlijk een stuk eenvoudiger en sneller. De volgende stap is het verdelen van jullie bezittingen."
"Ik wil niets." Haar stem klonk plotseling vastberaden, bijna luid.
"U heeft recht op uw deel-" begon ik, maar ze onderbrak me.
"Kijk. Dat is allemaal prima. Ik begrijp het juridische gedeelte. Maar ik ga niet met hem vechten om wat dan ook. Wat het kleinste aandeel ook is van dit alles, ik neem het en ben tevreden.
"Hij komt uit een rijke familie, en ik weet dat hij bang is dat ik al zijn geld probeer af te pakken. Maar wat zou me dat nou opleveren? Ik weet zeker dat het me niet gelukkig zou maken.
"Het zou dat waarschijnlijk moeten doen, maar dat doet het niet. Ook geen alimentatie... Dus doe gewoon wat het minimum is, maar niet meer dan dat."
Ze slaagde erin dit allemaal te zeggen terwijl ze haar tranen inhield. Maar zodra ze klaar was, rolden er twee tranen over haar wang. Ze veegde boos haar gezicht af.
Ze had veel kracht - ik vond het interessant om te zien hoe ze redeneerde.
Ze was gekwetst, waarschijnlijk meer dan ik kon begrijpen, maar toch wilde ze geen wraak, of zijn leven net zo ellendig maken als het hare nu was. En dat zei veel over haar.
"Begrepen. Ik zal de procedure in gang zetten. Ik laat u weten wanneer ik de rechtbankdatum hoor." Ik stond op en liep om mijn bureau heen.
"Dank u. Ik waardeer het echt." Ze knikte terwijl ze opstond en naar de deur liep.
Normaal gesproken begeleid ik cliënten niet verder dan mijn kantoordeur, maar ik voelde dat ik haar naar de lobby moest brengen. We liepen samen tot we voor de liften stonden.
"Het was fijn u te ontmoeten, Ada, ik neem contact met u op," zei ik, terwijl ik mijn hand uitstak.
Ze legde haar kleine hand in de mijne en zuchtte.
"Fijn u ook te ontmoeten, meneer Scott."
"Noem me alsjeblieft Sebastian."
"Nogmaals bedankt, Sebastian." Ze probeerde te glimlachen maar kon het niet echt.
Ik knikte een keer en ging terug naar mijn kantoor. Ik zag Macy haar wenkbrauw optrekken en een beetje glimlachen. Ze wil altijd alles weten - niets ontgaat haar. Maar ik besloot te negeren wat ze had opgemerkt.
"Zullen we koffie halen?" vroeg ik toen ik langs haar bureau liep.
"Natuurlijk." Ze sprong op uit haar stoel en ging naar buiten naar het koffietentje verderop in de straat.
Ik keek uit mijn kantoorraampje en zag Ada over de stoep lopen en een bakkerij binnengaan. Ik betrapte mezelf erop dat ik me afvroeg wat ze zou bestellen. Zou ze een bagel nemen? Of had ze iets meer nodig?
Ik stond daar blijkbaar te lang over na te denken.
Tegen de tijd dat ik doorhad wat ik aan het doen was, was ze al weer buiten op de stoep, met een ijskoffie in de ene hand en een chocoladedonut met sprinkels in de andere.
"Bash!" Een hoge stem klonk vanuit mijn deuropening, waardoor ik uit mijn gedachten werd gehaald.
Geweldig.
Eliza en ik hadden een paar maanden geleden gedate, en ze werkt net verderop in de straat, dus ze komt graag af en toe mijn kantoor binnen.
"Hoi, Eliza." Ik wist een glimlach op te brengen.
"Laten we vanavond uitgaan. En daarna... zou je kunnen blijven slapen." Ze liet haar vinger over mijn arm glijden.
Haar aanbod was erg verleidelijk. Ze was aardig, maar ik had het gevoel dat ze meer wilde. En meer was iets wat ik niet kon geven.
Bovendien kwam werk altijd op de eerste plaats.
"Ik zou graag willen. Maar ik heb dit weekend veel werk te doen."
"Je werkt te veel," klaagde ze, en ik knikte.
Mijn leven draaide om mijn werk.
"Oh, ik weet het! Laten we op vakantie gaan. Ben je ooit op St. Lucia geweest? Ik heb gehoord dat het prachtig is," ging ze verder.
Ergens anders heen gaan dan uit eten met Eliza was een slecht idee. Het had een tijdje geduurd om haar ervan te overtuigen dat we moesten stoppen met elkaar te zien. En elke keer als ik haar een beetje gaf, probeerde ze veel te nemen.
"Dat is geen goed idee. Zal ik je volgende week bellen?" vroeg ik.
Ze maakte een geïrriteerd geluid, maar stemde toe. Ze liep mijn kantoor uit en passeerde Macy op weg naar buiten. Macy rolde met haar ogen, en zorgde ervoor dat ik het zag.
"Ik weet het, ik weet het," zei ik, terwijl ik mijn handen ophief.
"Weet je het zeker?" vroeg ze terwijl ze mijn koffie op mijn bureau zette. Ik lachte.
"Mevrouw Miller is best knap, vind je niet?"
Macy probeerde me weer te koppelen. Ze had de slechte gewoonte om een vriendin voor me te vinden. Nooit met cliënten trouwens, dus dit was nieuw.
"Daar ben ik het mee eens. Ze is erg mooi." Het was niet moeilijk om het daarmee eens te zijn. Ada was prachtig, zelfs met gezwollen ogen en een droevige glimlach.
"Wat wil je voor lunch?" vroeg Macy.
"Zullen we vertrekken nadat ik dit papierwerk heb afgerond? Laten we er een korte dag van maken. Het is tenslotte vrijdag," stelde ik voor.
Macy's ogen lichtten op. Met haar drieëntwintig jaar was ze nog jong genoeg om daadwerkelijk uit te gaan op vrijdagavond. Als saaie tweeëndertigjarige wilde ik vanavond alleen maar op mijn veranda zitten en whisky drinken terwijl ik de zaken voor volgende week doornam.
"Je zou echt eens vaker uit moeten gaan, Sebastian," zei ze. Ze gebruikte alleen mijn voornaam als ze serieus was.
"Dat doe ik wel."
Ik loog en we wisten het allebei.
Ze lachte alleen maar. Ze verliet de kamer terwijl ik naar Ada's papierwerk op mijn bureau keek.
Foto's en berichten.
Ik vroeg me af wat er op de foto's stond en wat de berichten zeiden. Ik zou het de volgende keer dat ik haar sprak moeten vragen, en alleen al de gedachte daaraan maakte me ongemakkelijk.
Niet omdat het iets was wat ik niet al duizend keer eerder had gezien of gehoord. Maar omdat ik niet wilde dat ze het opnieuw moest beleven.
Ik wilde de droevige blik in haar ogen niet zien die er zeker zou komen.
Ik vroeg me af wat er nodig zou zijn om haar aan het lachen te maken, om dat lieve geluid door mijn kantoor te laten echoën.
En die gedachte was genoeg om me echt bang te maken.
