Demonenlist Boek 3: Droomminnaar
Auteur
Elithra Rae
Lezers
83,8K
Hoofdstukken
20
Bruiloftszenuwen
Boek 3: Droomminnaar
Ik stond aan de rand van de plek waar ik absoluut niet wilde zijn. Het feit dat ik vergezeld werd door mijn huidige minnaars en een klein team van zes droomheksen, maakte het er niet makkelijker op. De nacht was prachtig, en ik stond op het punt om die te verpesten.
Waarom waren de andere droomwandelaars bij me? We hadden veel doelen om tegen te vechten. Ik wist dat ik tijd aan het rekken was, maar ik had een goede vraag.
Twee sterren op mijn arm klopten van de pijn. „Set, jouw moeder heeft me gemarkeerd. Ze zei dat de markering wakker zou worden en pijn zou doen als ik dicht bij een doelwit was. Het doet nu pijn. Waarom deed het dat eerder niet?“
Set glimlachte breed. „Tot nu toe wist je wie je zocht. Je vond ze makkelijk en je had zeeën van tijd. Nu zoeken we naar shifters in een grote menigte, en heb je geen idee wie ze zijn.“
Ik blies diep uit. „Shifters zijn niet onsterfelijk. Ze hebben een sterfelijke levensduur, net als mensen.“
Leo mengde zich in het gesprek. „Waar, maar sommige soorten leven veel langer dan andere.“
De woorden van Leo trokken mijn aandacht. „Je vader zou ons namen kunnen geven. Of in elk geval betere hints.“
Leo glimlachte breed. „Dat zou hij nooit doen. Je zou hem eens moeten vragen hoe hij mijn moeder heeft ontmoet. Hij was haar bijna kwijt omdat hij haar te veel informatie gaf.“
Set maakte een zacht geluidje. „Ik geef het niet graag toe, maar ik ben het eens met Leo en Pai. Soms kan te veel informatie meer kwaad dan goed doen.“
Ik keek hem fronsend aan. „Waarom?“
Set keek me aan. „Als je een situatie instapt met de gedachte dat je alles weet en er gebeurt iets onverwachts, ben je onvoorbereid. We gaan daar naar binnen in de verwachting dat de shit losbarst. We weten niet wat, maar we zijn klaar voor het onverwachte. Als hij ons alles had verteld, zouden we dan voorbereid zijn als de vrije keuze van iemand ons pad verandert?“
Mijn ogen werden groot. „Zeg je nu dat het pad kan veranderen en de boel voor ons kan verpesten?“
Set knikte.
Ik keek even naar Leo. „En Pai zou ons dan niet snel genoeg kunnen waarschuwen.“
Leo knikte. „Precies. Hij zou het pas weten op het moment dat het pad verandert.“
Ik blies weer uit. „Dat moet ontzettend frustrerend zijn.“
Set lachte zacht. „Ja.“
Ik keek naar Set. „Vertrouw je hem echt zoveel?“
Set knikte stevig. „Ja, dat doe ik. Je bent nog steeds tijd aan het rekken.“
Ik zuchtte. „Ja... Maar Pai heeft een kracht die beschouwd kan worden als sterker dan de jouwe. Zit je dat niet dwars?“
Set lachte. „Je hebt Nu ontmoet. Denk je echt dat ik niet gewend ben aan wezens die sterker zijn dan ik? Ik hoef niet de sterkste te zijn of over iedereen te heersen. Ik moet gewoon sterk genoeg zijn om te doen wat ik wil en moet doen.“
Ik wilde net vragen wat hij dan moest doen, toen Leo me onderbrak. „Sarah. We moeten dit echt doen.“
Kana reageerde vanuit de groep achter ons. „Oh nee, laat ons de rest van dit drama ook horen. Maak alleen eerst even wat popcorn voor ons.“
Ik draaide me om. Ik zag dat ik niet de enige was die haar boos aankeek.
Sai nam het woord. „We voelen allemaal de pijn van de markering. Niemand van ons wil een slaaf van de Godin zijn. We willen allemaal dat het gevaar wijkt, zowel van haar als van degenen die ons waarschijnlijk weer willen opjagen en vermoorden. We willen allemaal vrij zijn uit de gevangenis waarin we verstopt zaten. Reageer het niet allemaal op haar af.“
Kana keerde zich boos tot hem. „We zouden nergens last van hebben gehad als zij niet was opgedoken! Als Pai haar niet naar ons had gebracht!“
Set mengde zich erin. „Pai weet alles. Hij had dit al voorzien. Hij dacht dat dit het betere pad was. Je kunt je beter afvragen welk erger lot hij probeert te voorkomen.“
Kana wilde wat zeggen, maar haar tweelingzus kapte haar af. „Pai heeft ons veilig, in leven en verborgen gehouden. Hij is de enige reden dat we nog leven. Hij heeft haar gekozen, en hij heeft dit moment gekozen.“
Kana staarde naar haar zus. Haar gezicht stond vol woede. „Zij is onze redder niet!“
Esper nam het woord. „We zijn hier om onszelf te redden.“
Ze wierp een snelle blik op Esper voordat Reve sprak en haar aandacht afleidde. De bange man maakte zijn stropdas wat losser. „Je houdt van Esper.“
De hele groep verstijfde toen hij uitsprak wat ik, in elk geval, al had vermoed. Kana opende haar mond om te praten, maar Reve legde haar met één enkele blik het zwijgen op. „Je bent bang dat een van ons doodgaat, of dat we allemaal slaven van de Godin worden. Dat je nooit de kans krijgt om bij hem te zijn.“
De vechtlust van Kana leek te verdwijnen. Ik zag de eerste tranen in haar ogen branden.
„Ik hou van je zus. Ik deel je angst, maar door je te gedragen als een razende bitch die blind is voor de hele situatie, duw je iedereen alleen maar van je af. Ook Esper.“
Bhranti glimlachte naar Reve. Het leek erop dat ik veel had gemist van hoe de groep met elkaar omging. Bhranti pakte zachtjes de hand van haar zus en sprak met een kalme stem. „We hebben de kans om hier nog twee doelen uit te schakelen. Ja, we willen dit allemaal afronden en naar huis gaan om het leven te leiden dat we willen, met de mensen van wie we houden. Maar we moeten niet vergeten dat we misschien even op adem moeten komen, voordat we de volgende grote uitdaging aangaan.“
Kana werd weer boos. „Als ze niet de hele tijd met hen lag te neuken, waren we allang van die vloek af geweest.“ Haar stem was doordrenkt met zoveel venijn dat het onder mijn huid kroop.
„Ik houd je niet tegen om je eigen seksleven te hebben.“
Kana draaide haar hoofd razendsnel om en keek me woedend aan. Haar woede laaide weer op. „Je bent gewoon een slet! Je slaapt met elke man die je maar wilt! Het kan je niet eens schelen of je ze pijn doet!“
„Waarom maak jij je zo druk om mijn seksleven? Of om de mannen met wie ik naar bed ga?“
Esper schraapte zijn keel en keek vluchtig naar Nehkaam, die naast hem stond. De rode kleur op het gezicht van Esper had een waarschuwing moeten zijn voor wat hij ging zeggen. „Dat is misschien mijn schuld. Ik eh... ik was in gesprek met Kaam en heb misschien gezegd dat je erg mooi was, en dat het zonde was dat je al meerdere mannen in je leven had.“
Die rode wangen waren geen duidelijke waarschuwing geweest. Set barstte in lachen uit. Het was geen zacht grinnikje, maar een volle schaterlach die zijn hele lichaam deed schudden. Leo probeerde een grijns te verbergen.
Ik verborg mijn gezicht in mijn handen. „Ik heb geen tijd voor deze shit. Vat het niet persoonlijk op, Esper, maar ik heb geen interesse.“
Kana was echter nog steeds witheet. „Wat?! Zijn mannen van je eigen soort niet goed genoeg meer om mee te slapen?“
Ik schudde lachend mijn hoofd. „Ik heb letterlijk een god en een prins van de Hel. Onsterfelijke wezens die eeuwenlang de tijd hebben gehad om hun vaardigheden in bed te perfectioneren, en jij verwacht dat ik terugga naar sterfelijke mannen?“ Haar woede leek een beetje af te nemen toen ik klaar was met praten. „Oké, nu het duidelijk is dat ik geen intentie heb om meer mannen aan mijn lijstje toe te voegen, laten we dit afmaken.“
***
Set lachte nog steeds zachtjes terwijl we de grens van de roedel overstaken. „Als je ooit nog mannen aan je lijstje wilt toevoegen, raad ik aan dat we er een vrouw aan toevoegen, of misschien twee, of dat we zorgen dat de mannen die je kiest biseksueel zijn. Anders kom je gaten tekort voor ons allemaal om te gebruiken.“
Ik sloeg hem zonder na te denken op zijn schouder. Mijn hand bewoog gewoon vanzelf. „Niet grappig!“
Set glimlachte. Ik had hem al vaker zien glimlachen, maar deze keer was het anders. Ik voelde de warmte van die glimlach helemaal tot in mijn tenen.
„Ik ben het niet met je eens.“
De god pakte de hand vast die hem had geslagen en strengelde zijn vingers in de mijne. Ik probeerde me los te trekken, maar hij hield me stevig vast en zijn glimlach verdween niet.
Ik fronste naar hem, maar stopte met tegenstribbelen; het leek kinderachtig. Wel pakte ik met mijn vrije hand de hand van Leo vast.
Leo bracht mijn hand naar zijn mond en kuste die, waarna hij hem tussen ons in liet vallen.
Eindelijk was het tijd om onder ogen te zien wat er ging komen. Ik zou Brent weer zien, en ook de vrouw met wie hij een band had gevormd direct nadat hij dacht dat ik dood was.
Ik moest eerlijk tegen mezelf zijn en toegeven dat het pijn deed dat hij amper had gewacht, en niet echt de tijd had genomen om over mij te rouwen.
