LILAC Zusterschap 6: Enigma
Auteur
Amber Rose
Lezers
142K
Hoofdstukken
54
Optutten en Plannen
PRIYA
Boek 6: Enigma
Vanavond is het repetitiediner voor de bruiloft van mijn broer. Ik bruis van de energie. Ik ben altijd al dol geweest op grote feesten en de kans om iedereen weer te zien.
Mijn twintiger jaren stonden volledig in het teken van mijn bedrijf. Ik heb iets opgebouwd waar ik trots op ben. Ik heb mijn eigen huis, een succesvolle carrière en genoeg geld om comfortabel te leven.
Maar dat ging wel ten koste van mijn sociale leven. De impact van mijn afzondering raakte me hard toen mijn vader vorig jaar onverwacht overleed. Ik stond er alleen voor en probeerde sterk te zijn voor mijn familie, maar ik had zelf ook steun nodig.
Een eigen bedrijf runnen zonder personeel betekent dat ik ongeveer negentig procent van mijn tijd alleen doorbreng. Maar vanavond hebben Kade en Sloan een heleboel vrienden uitgenodigd voor het diner, dus ik hoop op wat nieuwe gezichten.
Ik heb het gevoel dat ik weer helemaal in mijn element zal zijn. Ik hoop dat ik vanavond, te midden van alle gezelligheid, de kans krijg om weer in contact te komen met de buitenwereld.
Een lichtpuntje van het afgelopen jaar is dat mijn jongere zusje, Rhea, weer mijn beste vriendin is geworden. Het is een zegen. Zelfs als ik het ontzettend druk heb, begrijpt ze het.
Ik hoef maar te zeggen dat ik bestellingen moet inpakken en ze laat me met rust, zonder te oordelen. Ze begrijpt me op een manier die niemand anders kan, denk ik. En nu Sloan bij de familie komt, voelt het alsof ik er nog een zus bij krijg.
Op dit moment ben ik vol hoop voor de toekomst. Het is bijna tijd voor Rhea om langs te komen en me te helpen met klaarmaken, dus besluit ik even snel te douchen. Tegen de tijd dat ik klaar ben, belt Rhea al aan.
Ik schiet snel een badjas aan en laat haar binnen. Als ik haar zie, word ik alleen maar enthousiaster. „Hé, jij!“
„Hoi,“ lacht ze terwijl ik haar in een knuffel trek.
„Kom op, Ray, dit is superleuk.“ Ik schud haar een beetje door elkaar.
„Dat is het ook. Ik voel me alleen een beetje brak. Ik ben gisteravond uit geweest met Calah,“ legt ze uit, terwijl ze haar tassen op mijn bank laat vallen.
Een steek van jaloezie raakt me. Ik was niet uitgenodigd, maar dat is ook niet verrassend. Ik heb uitnodigingen altijd afgeslagen. In het begin kwam dat doordat ik me volledig op mijn bedrijf focuste.
Daarna was het omdat ik succesvol was en geen tijd meer had. „Heb je het leuk gehad?“ vraag ik luchtig. „Zal ik wat thee voor je maken?“
„Ik maak de thee wel.“ Ze giechelt. „Ga jij die dweil maar alvast föhnen.“ Ze wijst naar mijn natte haar.
We hebben mijn haar altijd vergeleken met een dweil, net als dat van onze moeder: dik en vol. Het neemt veel water op en het duurt eeuwen voordat het droog is, waardoor we maar weinig tijd overhouden om het in model te brengen.
„Oké, bedankt, Ray.“ Ik glimlach en loop naar de badkamer.
Tegen de tijd dat Rhea me thee brengt, ben ik midden in mijn föhnbeurt. Ze komt naast me staan en doet haar eigen haar. De tijd lijkt voorbij te vliegen terwijl we ons klaarmaken.
Rhea brengt make-up aan op mijn gezicht en ik voel me fantastisch. Maar goed ook, want de jurk die ik vanavond wil dragen, vereist behoorlijk wat zelfvertrouwen.
Normaal gesproken draag ik vrijetijdskleding of een joggingbroek, maar vanavond omarm ik mijn rondingen. Het kleine zwarte jurkje dat ik heb uitgekozen, sluit strak aan, maar ik voel me er sexy in.
„Damn, Pri, wat een sexy jurk.“ Rhea wappert met haar hand voor haar gezicht als ze me ziet.
„Mooi zo! Ik moet tenslotte naast jou staan. Je ziet eruit als een filmster.“
Ze krijgt een kleur op haar wangen. „Dat weet ik zo net nog niet, maar dank je wel.“
„Kom op, we hebben een feestje te vieren.“ Ik giechel, niet in staat om mijn enthousiasme te verbergen.
***
Terwijl ik het restaurant binnenloop, voel ik me absoluut niet glamoureus. Ik sjouw een stapel dozen naar binnen. Een nadeel van een eigen bedrijf hebben, is dat mensen altijd gratis spullen willen.
Ik vind het niet erg om de tafelstukken voor de bruiloft van mijn broer te maken, maar deze hakken zijn al lastig genoeg zonder dat ik om die dozen heen hoef te navigeren. Ik hoop maar dat ik niet struikel.
Stiekem hoop ik dat vanavond een soort herintroductie in de sociale wereld zal zijn. Misschien ontmoet ik hier wel iemand nieuw, of op de bruiloft. Misschien stap ik de sociale wereld weer binnen en kom ik op magische wijze direct een leuke man tegen.
Ja, tuurlijk, ik weet ook wel dat het niet zo makkelijk gaat. Maar een meid mag dromen.
„Pri, laat mij er een paar dragen,“ roept Rhea van achter me, terwijl ze me probeert in te halen.
Ik ben op een missie en ben bang dat als ik stop met lopen, ik val. „Ik heb ze. Doe jij de deur maar open.“
Rhea schiet voor me langs en helpt me naar binnen. We bereiken de zaal zonder te struikelen of te vallen. Dat noem ik een overwinning.
„Hoi, mijn lieverds,“ hoor ik mijn moeder vanaf de andere kant van de kamer roepen.
Binnen de kortste keren staat ze glimlachend voor ons. „Oh, jullie zien er allebei zo prachtig uit.“ Haar ogen glinsteren van onvergoten tranen. „Jullie zouden je broer moeten zien; hij ziet er zo knap uit.“
Ik zet de dozen neer en zie dat mijn moeder zowat straalt. Het verwarmt mijn hart om haar zo gelukkig te zien. Haar mijn vader zien verliezen was het zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt.
Zij en ik zijn altijd hecht geweest, maar ik weet zeker dat Kade nu haar favoriet is. Hij geeft haar deze bruiloft en een kleinkind, terwijl ik hier maar een beetje potten sta te bakken.
Maar ik heb nog tijd om het tij te keren, en vanavond zou daar het begin van kunnen zijn. „En jij, mam, jij ziet er zo mooi uit.“ Ik knuffel haar stevig; ze ruikt naar thuis en dat stelt me onmiddellijk gerust.
Het feest begint pas over een halfuur, maar ik kan me voorstellen dat de eerste mensen snel zullen arriveren. Dus begin ik, met de hulp van mijn moeder en zus, de tafeldecoraties neer te zetten.
Ik ben verdiept in het neerzetten van de naamkaartjes als ik een hand op mijn schouder voel. „Priya, het ziet er allemaal zo mooi uit. Heel erg bedankt.“ Sloans stem trilt, alsof ze elk moment kan gaan huilen.
Ze ziet er schattig en stralend uit in haar witte jurk voor het repetitiediner. Ik wed dat ze er morgen nog prachtiger uit zal zien.
„Maak je niet druk, meid. Ik sta voor je klaar,“ zeg ik grinnikend, terwijl ik een arm om haar heen sla en in haar schouder knijp.
Rhea schuift aan de andere kant van Sloan aan en begroet haar hartelijk met een warme: „Hé dame, hoe gaat het met je?“
Sloan wrijft over haar bijna platte buik. „Gezien de omstandigheden gaat het best goed met me.“
Ik kan het niet laten om te vragen: „Ben je al zenuwachtig?“
„Voor morgen?“ Sloan grinnikt. „Helemaal niet. Ik heb alles onder controle.“
Op dat moment zie ik mijn broer achter haar staan. Hij ziet er chic uit in een goed gesneden pak met stropdas. Hij heeft er nog nooit zo goed uitgezien.
„Dat is geruststellend,“ zegt hij, en hij drukt een kus op haar hoofd. Daarna richt Kade zich op ons en slaat hij een arm om Rhea en mij heen. „Mijn zussen, ik ben zo blij dat jullie er zijn.“
„Kade! Wat zie je er fantastisch uit!“ roept Rhea uit.
Sloan straalt naar hem. „Hij is goed opgedroogd, hè?“
Ik kan het niet laten om hem te plagen: „Dus je trouwt met een modegigant en opeens ben je meneer de fashionista?“
Kade kijkt even verbaasd, maar dat duurt niet lang. Ik zie de ondeugende twinkeling in zijn ogen en weet dat hij op het punt staat om pesterig door mijn haar te wrijven.
Ik duik onder zijn arm door en ren recht op een andere tafel af. Ik ben bijna twee uur met mijn haar bezig geweest. „Wat een lef heeft hij!“
